Het voorjaar komt om de hoek kijken. Tijd om uit die winterdip te komen en weer voor mezelf te zorgen. En dat heb ik zeer goed gedaan. Zo goed, dat ik weer netjes terug ben op mijn oude gewicht van een paar kilo teveel. Zucht…. Gelukkig bestond maart ook uit chips, kaki en wipwappen met paarden.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. Want met het voorjaar in aantocht, komt ook het goede seizoen qua onbeperkt eten in de tuin.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in maart twee dagen niet in mijn eigen bed door. Waar ik heen ging?
- België
Ik had in maart maar 1 reis staan, net als in februari. Reizen voor mijn werk is geen doel op zich dus ik ga er niet op uit alleen maar om in een hotelbed te slapen. Daarnaast ben ik nog steeds ontzettend druk met Duitsland. Dat zou een tijdelijk project zijn wat inmiddels al ruim anderhalf jaar duurt. Het wil maar niet lukken om mijn tijdelijke functie in Duitsland door een nieuwe collega over te laten nemen. Er is simpelweg geen nieuwe collega. Al anderhalf jaar niet.
Het werven van geschikt personeel is ontzettend lastig gebleken. Althans wel in commerciële functies. Of misschien wel in heel veel functies. Daar heb ik geen zicht op hoe moeilijk het in andere sectoren of functies is om iemand te vinden. Nou is het natuurlijk ook wel onmogelijk om zo goed te zijn als mij, dus de kans dat er iemand bij mij door de keuring komt is zo goed als nihil natuurlijk 😉 . En dus heb ik nog steeds twee banen tegelijk. Geen ideale situatie. Het zijn niet voor niets twee afzonderlijke functies. Het is voor iedereen – en vooral voor mij – een stuk gezonder wanneer hier op korte termijn verandering in komt.
Kan ik me al 10 keer opdrukken?
Ik schreef in mijn jaaroverzicht dat ik fanatieker wilde gaan sporten zodat ik me makkelijk 10 keer kan opdrukken en weer zoals een tiener in bruggetje kan staan. Nou hieronder de foto’s van hoe het tot nu toe gaat…….. Yep, het eerste kwartaal zit erop en ik kan me precies 2x opdrukken en dat bruggetje is meer een ingestorte hangbrug in een land waar de infrastructuur niet onderhouden wordt.
En die kilo’s…. die zitten er weer aan. Ik heb ergens in maart dagenlang elke avond een heel pak creme-mergpijpjes naar binnen gewerkt. Ja, dat lees je goed; het hele pak per avond! Dat zijn 816 calorieën per pak. 816 calorieën en nauwelijks buikvulling. Nou ja, op zich was er op gegeven moment wel genoeg buikvulling, maar die bevond zich voornamelijk in de vorm van vet op de buitenkant van mijn buik. Tel daar aardig wat etenjes, vrijdag patatdag, een paar lekkere drankjes, de paaseitjes op mijn werk en wat focaccia’s op Utrecht Centraal bij op en in drie weken tijd was ik weer drie kilo zwaarder.
I get most of my exercise these days from shaking my head in disbelief!
Wat waarschijnlijk ook niet heeft geholpen, is dat ik in elke marketing truc trap. Lays had drie nieuwe chips smaken; Bacon met caramelised peach, Sweet teriyakki en Appel Karamel. Allemaal niet te vreten trouwens maar ik heb me er stug doorheen geslagen om geen eten te verspillen.
Random foto’s
Het kaki seizoen is begonnen. Voor de niet-keukenprinsesjes; de boom waar de kaki aan groeit, komt van nature voor in de Himalaya en in de bergen van Myanmar, Thailand, Indochina, Korea en Japan. De kaki lijkt op een abrikoos on steroids maar dan wat smakelozer.
Als groente en fruit in het seizoen zijn, dan neemt Maarten er meestal veel van mij van zijn vrijwilligersproject tegen verspilling. En dus stond ik dom naar weer zo’n oranje ding in mijn handen te kijken. Op de AH app kun je recepten zoeken op ingredient. Er staan maar liefst 9 recepten op met als ingredient kaki; zo saai is kaki om als ingredient te gebruiken dat er zelfs in de AH app nauwelijks een recept mee te vinden is. Want tja, wie wil er nou iets maken met een kaki?!?
Maar goed, met flink wat suiker kom je een heel eind dus met een upside-down kaki caki kreeg ik toch maar mooi bijna een kilo aan kaki weg gewerkt.
Speaking of heel veel suiker; kun je je die vegan van heel wat maandoverzichten geleden nog herinneren die verbolgen was over het feit dat ze met haar suiker, bier, friet en andere vegan consumptie via via gewoon de bio-industrie steunde? Zij ging mij wel eens even laten zien dat ze prima producten kon vinden waar ze helemaal niks met de bio-industrie te maken zou hebben.
Je raadt het vast al; dat is niet gelukt. Op zich ook niet raar. De suikerbietenteelt in alleen Nederland heeft al meer dan 1 miljoen ton (dus 1.000 miljoen kilo, oftewel 1.000.000.000 kilo) aan reststroom in slechts een paar maanden tijd. Wat ga je daar allemaal mee doen dan? De pulp gebruiken om een of ander wegwerpproduct als schaaltjes van te maken en daarbij onvoorstelbare hoeveelheden energie en andere grondstoffen toevoegen? Dat is toch zonde? Je wilt waardevolle voedingsstoffen toch niet in een of ander goedkoop wegwerpschaaltje verwerken? Het voeden van mensen zou altijd boven het maken van producten moeten gaan.
Nieuwsgierig naar hoe dat soort restproducten van jouw eten er nou uit zien? Hierboven sta ik met suikerbietenpulp (blijft over bij suikerproductie uit suikerbieten) in mijn handen die ik in maart ben wezen inspecteren op een rundveebedrijf. Hieronder sta ik met bierbostel (blijft over bij bierproductie) in mijn handen. Koeien zijn er gek op. Maar ja, wie is er niet gek op suiker en bier?
Tevens bezocht ik met het Duitse team een van onze fabrieken waarin we afgekeurde wortels verwerken tot een product voor jouw hond of kat (je weet wel, van die groente stukjes in je kattenvoer) of die gedroogde stukjes in je Cup-a-Soup of weet ik veel waar je verder wortelpoeder voor kunt gebruiken. Sinds ik hier werk, is er een wereld aan eten voor me open gegaan. Dus jullie moeten nog jaren verhalen aan horen over de geweldige wereld van reststromen en waar je dat allemaal in terug kunt vinden.
Maar natuurlijk zijn er ook weer paarden avonturen. Het is langer licht dus kan ik aan het einde van de dag genieten van de zonsondergang. Helaas betekent het ook dat ik elke dag onder het hooi thuis kom. Tijd om naar de niet-gebreide truien om te schakelen.
De ponies zijn in hongerstaking gegaan. We hadden hooi voor ze besteld met nauwelijks calorieën. Dat is zo slecht bevallen dat ze van hun eten een deurmat hebben gemaakt.
Op stal hebben we sinds kort een wipwap. Goed voor de buikspieren en de balans. Iets wat die vier ponies bij ons op stal allemaal niet hebben en ook niet willen gebruiken. Niks zo lekker als met een holle rug lekker je buik uit laten puilen. En ja, die ponies zijn te dik. Zoals je eerder las, staan ze op dieethooi, maar daar krijgen we een opstand van. Het is niet makkelijk om dieren die eigenlijk 24/7 iets te eten moeten hebben, en altijd denken dat morgen de hongerwinter begint, minder te laten eten. We hebben hooinetten met kleine mazen (vergelijkbaar met wanneer jij alles met stokjes moet eten en je dus langzamer eet en eerder vol zit). We hebben dieethooi. We hebben 24/7 vrije beweging. Die ponies zijn net als hun eigenaren; ze worden dik van lucht (of 6 pakken mergpijpjes).
Mocht je trouwens een keer in Deventer zijn en op zoek zijn naar een echt lekker restaurant, dan kan ik de Queen of India aanraden. Naast onderstaande zeer lekkere mango likeur, hebben ze ook ontzettend veel vegetarische en vegan gerechten op de kaart staan.
Netflix tip
Ik heb weer een paar pareltjes gezien deze maand. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- Molly’s Game: drama film. ‘Molly’s Game’ vertelt het waargebeurde verhaal van skiester Molly Bloom. Nadat Molly zich net niet weet te kwalificeren voor de Olympische Spelen reist ze af naar Los Angeles om er als cocktailserveerster te werken. Al snel groeit ze via het sociale circuit uit tot organisator van underground pokertoernooien voor de elite in Hollywood. Als ik het zo schrijf, lijkt het een heel saai verhaal. Maar dat was het allerminst. Van mijn twee tips deze maand zou ik absoluut Molly’s Game als favoriet van maart aanwijzen.
- I.S.S.: Sci-fi thriller film: wanneer op aarde een wereldwijde kernoorlog uitbreekt, krijgen de Amerikaanse en Russische astronauten aan boord van het ISS dezelfde geheime instructies te horen. Op welke manier dan ook moet de bemanning de controle over het ruimtestation in handen krijgen. Dit is je klassieke Amerikanen tegen de Russen type film. Het verloop is enigszins voorspelbaar, het einde verrassend. De special effects die zulke ruimtefilms maken of breken, zijn redelijk goed voor elkaar. Kijkt lekker weg op een vrijdagavond. Hersenloos vermaak zonder veel diepgang, maar wel voldoende interessant om je anderhalf uur geboeid te houden.
Mocht je ze gemist hebben?
Deze blogs zijn er online gekomen of hebben een grote update gekregen.