Wat een jaar was 2025. Ik bezocht maar liefst 4 nieuwe landen, ging de strijd met de 4 kilo aan (is die er nog steeds af?) en minimaliseerde mijn leven verder. Maar je leest natuurlijk ook over mijn blogcijfers en hoe mijn blogjaar en mijn reisjaar volgend jaar worden. Nieuwsgierig? Lees dan vooral verder in dit jaaroverzicht.
Wat is er geworden van mijn plannen voor 2025?
Ik had in mijn jaaroverzicht 2024 allerlei plannen geschreven voor 2025. Wat is er geworden van al die plannen in de afgelopen jaren?
- De Andes oversteken te paard; in februari was het zo ver. Het was een epische reis van Argentinië naar Chili. Mentaal geweldig, fysiek uitputtend. Een reis om nooit meer te vergeten. Zo’n avontuur wat in je geheugen, gedachten en emoties gegrift staan. Wederom heb ik gezegd dat ik zo’n zwaar avontuur nooit meer ga doen. Maar je raadt het waarschijnlijk al, ik ben met mijn paardrijvrienden nu al plannen aan het maken voor nog zo’n episch avontuur.
- Met Maarten zou ik op een conservation retreat op de Malediven gaan. Helaas werd deze retreat een jaar uitgesteld naar 2026. Dus hopelijk kan ik jullie in mijn volgende jaaroverzicht alles vertellen over hoe deze reis was.
- In 2025 zouden we een mooi avontuur met de camper gaan hebben. Behalve een lang weekend in Noord-Brabant en een week op de camping in Arnhem zijn we in 2025 helemaal niet weg geweest met de camper. Althans; niet op reis. Dus nee, we maakten in 2025 geen mooi avontuur met de camper.
We deden wel een hele leuke 4wd cursus met onze eigen camper ter voorbereiding op onze midlife-retirement roadtrip. Hoe ver kun je scheef voordat je omvalt? Hoe stijl kan de helling zijn voordat je echt niet meer omhoog komt? Voor zo’n topzwaar model als die van ons een hele nuttige cursus.
Gaan we dan ooit nog op die midlife retirement roadtrip waar ik het nu al jaren over heb? Jazeker, alleen niet zoals oorspronkelijk gepland in 2025. Het leven (lees; corona en Maarten die jarenlang ziek werd) heeft de afgelopen jaren voor wat vertraging gezorgd en we besloten om niet in 2025 te vertrekken. Maar we gaan zeker nog steeds op midlife retirement roadtrip. We hebben die camper natuurlijk niet voor niks gekocht.
- In 2025 wilde ik over op een minimalistische kledingkast (wil ik dat niet al jaren…?!?). En dat is gelukt. Niet alleen in mijn kledingkast, maar overal in huis. Maandenlang gaf ik spullen weg, ging ik ruilbeurzen af en zette ik van alles op Marktplaats. Het resultaat: lege kasten (die uiteindelijk zelf ook weg konden), overzicht in mijn kledingkast en veel minder schoonmaakwerk.
Het was een lange weg, en ik ben er nog steeds niet, maar het is nu al zoveel makkelijker om niet meer in de verleiding te komen om nog meer spullen in huis te halen. Ik kan nog steeds genieten van een rondje door de kringloopwinkel, maar ik weet dat de meeste spullen die ik daar graag mee zou nemen, over een half jaar weer weg moeten omdat ik er helemaal niks mee doe. Dus waarom zou ik ze dan in de eerste plaats in huis halen?
- Een van de lastige dingen in het process van minder spullen waren eerlijk gezegd andere mensen. Mensen die commentaar leveren dat je iets niet in huis hebt, of die het raar vinden dat je iets nooit gebruikt, of nog erger; mensen die spullen geven – vaak goedbedoeld – waar je helemaal niet op zit te wachten.
Waarom geef jij een ander een kado? Doe je dat om jezelf een goed gevoel te geven? Om de ander mee te nemen in jouw idee dat dit echt een fantastisch ding is waar je niet zonder kan leven? Omdat je het zelf gewoon mooi vind? Of geef je een kado omdat je weet dat een ander blij wordt van wat je geeft? En zou je het kado nog geven wanneer je weet dat de ander er helemaal niet blij mee gaat zijn? En wat als iemand duidelijk aangeeft ongelukkig te worden van spullen, zou je die persoon dan nog steeds die handige kookwekker in de vorm van een kat geven die je zelf zo leuk vind om naar te kijken?
Was er niet iets met een gegeven paard in de bek kijken? Wees blij dat je überhaupt iets krijgt? Is een kado niet sowieso een goed bedoeld gebaar van iemand anders? Is het niet het gebaar wat telt en niet wat je werkelijk krijgt? Maar dit is best een grijs gebied wat mij betreft. Stel dat je een vegan een salami geeft, mag je daar dan niks van vinden? Of iemand die geen tuin heeft, allerlei tuinspullen geven? Of iemand met een klein kind iets geven wat eigenlijk voor veel oudere kinderen is?
Ik heb er tot nu toe altijd voor gekozen om die kado’s gewoon te accepteren zonder er iets van te zeggen. Het is inderdaad het gebaar wat telt, maar in de praktijk betekende het ook dat ik de kado’s direct weer weg gaf, weggooide of verkocht. Op de een of andere manier voelt dat niet ok. Niet alleen omdat het totaal niet duurzaam is, maar ook omdat het wat mij betreft voorbij gaat aan het idee achter het geven van een kado, namelijk dat een echt kado iets is waar je beiden gelukkig van wordt.
Het mooiste wat mensen mij kunnen geven, zijn ervaringen in plaats van spullen. Iets lekkers te eten, een leuk uitje, een fotoshoot met Soura, een wandeling in het bos, gezellig naar de bios, samen het WK darts kijken, een cocktail drinken in een gezellig cafe, een picknick in Sonsbeekpark.
Een leven vol herinneringen in plaats van een huis vol spullen!
- Ik wilde in 2025 mijn streefgewicht bereiken (wil ik dat niet al jaren?). De paardrijtocht de Andes over was zo intens dat ik er 5 kilo lichter van terug kwam. Van die 5 kilo zijn er 4 niet terug gekomen. Dat was niet makkelijk want ik ben een groot fan van eten en dan vooral van dingen waar te veel vet in zit. Om die kilo’s eraf te houden, stapte ik over op intermittent fasting. Maar ik deed ook wat aan ons avondeten.
We aten altijd wel gezond, maar nu ging de bezem er helemaal doorheen. Ik eet voor mijn werk al genoeg in restaurants en dat is niet altijd even gezond. Wanneer ik thuis ben, proberen we nu om het nog gezonder aan te pakken. We eten voornamelijk onbewerkt eten, dus geen pakjes of zakjes, geen kant-en-klaar, geen bewerkte producten, niks meer in plastic. Behalve 1 dag per week friet. Want frietdag is heilig!
Nu eens zien of ik die 5 kilo er in 2026 ook af kan houden.
Hoeveel reisde ik in 2025?
Ik sliep maar liefst 113 dagen niet in mijn eigen bed.
Van die 113 dagen was ik er 102 in het buitenland en 11 in Nederland in een hotel. Dat is drie/drieënhalve maand non-stop in het buitenland als ik alles achter elkaar zou plakken. Ik had juist het gevoel dat ik bijna niet van huis was dit jaar, maar als ik al die dagen zo bij elkaar tel dan is dat veel meer dan dat ik dacht. 113 dagen is vergelijkbaar met hoe mijn jaren voor corona er ook altijd uitzagen.
Verandering van werkgever heeft dus gelukkig niet geleidt tot minder buitenlandse reizen. Ook in deze nieuwe baan ben ik bijna 2 maanden non-stop in het buitenland te vinden. Dat is maar liefst 30% van mijn werktijd. En nog altijd ben ik even gelukkig met zo’n internationale baan. Corona heeft me 1 ding geleerd; ik ga nooit elke dag naar hetzelfde kantoor kunnen. Dan weet ik zeker dat ik binnen een jaar gillend gek wordt van de sleur.
| 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2025 | |
| aantal dagen voor mijn werk in het buitenland | 72 | 73 | 57 | 19 | 59 |
| aantal dagen prive in het buitenland | 40 | 43 | 38 | 17 | 43 |
| totaal aantal dagen in het buitenland | 112 | 116 | 95 | 36 | 102 |
| aantal nieuwe landen die ik bezocht | 3 | 2 | 1 | 1 | 4 |
Ik bezocht vier nieuwe landen (Argentinië, Chili, Slovenië en Rwanda). Al die landen bezocht ik privé. Rwanda was een absoluut hoogtepunten van deze nieuwe landen. Wat een ontzettend fijn land was Rwanda om rond te reizen. Voor reizigers die iets avontuurlijker zijn en geen problemen hebben met hun comfortzone wat oprekken, is Rwanda een hele fijne bestemming om zelfstandig rond te reizen.
Blijven de maandoverzichten?
Lang verhaal kort: jazeker.
Na een paar jaar blog-pauze was dit het eerste jaar waarin ik weer structureel blogde. Ik blijf plezier houden in elke maand een overzicht maken van al mijn avonturen. En de maandoverzichten worden best goed gelezen, dus blijkbaar zijn jullie ook nieuwsgierig wat voor kansloze acties ik nu weer uit heb gehaald en of little miss chubby haar kilo’s er alweer aangevroten heeft. Ik kan je vertellen dat ik in 2026 onverminderd kansloze keuzes zal blijven maken. Het leven moet wel leuk blijven, en dat is een stuk leuker wanneer je jezelf niet zo serieus neemt. Dus ook in 2026 zal ik jullie op de hoogte houden van mijn avonturen.
Blogcijfers
En dan nu door naar mijn blogcijfers. Ik heb dit jaar het bloggen – na jaren van geen activiteiten – weer opgepakt. Mijn website is nog steeds niet op orde. Mijn cijfers waren vorig jaar niet best maar gaan dit jaar wel weer gestaag vooruit. Ik heb veel echt oude blogs een update gegeven of offline gehaald omdat de content niet langer relevant was. In de drukke wereld van online bloggers, moet je hard werken om zichtbaar te blijven. Iets waar ik nooit veel tijd in heb gestoken, maar inmiddels helemaal niks meer aan doe. Dus ik zal nooit zo’n hippe influencer worden met een miljoen volgers op YouTube of Tiktok.
Hoe staat het er na een jaar bloggen eigenlijk voor met mijn blogcijfers? Hier onder de lezers per maand.
In augustus ging een IJsland blog helemaal los, wat leidde tot een onverwachts hoog aantal bezoekers in augustus. De rest van het jaar is het vrij duidelijk dat mijn bezoekersaantallen flink terug zijn gelopen tot onder de 3.000 bezoekers per maand nadat ik een paar jaar lang helemaal niks meer poste. Voorheen zat ik boven de 6.000 bezoekers per maand. Ik ben nog steeds niet de meeste actieve blogger en ik schrijf nog altijd niet veel in vergelijking met veel collega bloggers. Daarnaast doe ik helemaal niet meer mijn best om goed gevonden te worden op Google of al mijn artikele te optimaliseren voor SEO en SEA (en nu moet je blijkbaar ook al gaan optimaliseren voor AI).
Voor wie ik dan nog aan het bloggen ben? Voor mijn harde kern aan volgers, de ruim 2.000 mensen die elke maand mijn blog weten te vinden. Voor mijn ouders die elke maand mijn trouwste volgers zijn en elke maand wachten op mijn maandoverzichten. En omdat het zelf leuk vind. Ik blader soms door mijn eigen blog om al die mooie reizen nog eens terug te lezen.
Wat brengt 2026?
2025 ligt achter ons dus tijd om vooruit te kijken naar 2026 en alle mooie plannen die nog voor ons liggen.
- Ik ga naar de Noordpool! Op een expeditieschip varen we tussen de ijsschotsen door op zoek naar ijsberen en Groenlandse haaien. Dit wordt de meest relaxte avontuurlijke reis die ik kan maken. De hele dag op mijn gat naar ijs staren. Af en toe een flinke wandeling (of een stukje rennen als er een ijsbeer aankomt) en dan weer lekker aan boord verder kijken naar ijs. Ik denk dat ik enorm uitgerust terug ga komen van deze reis.
- Met de meest relaxte reisgenoten ooit ga ik paardrijden op Lofoten in Noorwegen. De Lofoten liggen op het meest noordelijke stukje van Noorwegen. Om het nog specialer te maken, gaan we zelfs tijdens de Middernachtzon rijden. Yep, ’s nachts paardrijden terwijl de zon nog aan de hemel staat.
- Poging 2: met Maarten ga ik op een conservation retreat op de Malediven. De retreat gaat om behoud van de zeldzame natuur en bedreigde ecosystemen in die regio. Een tweede reis op een boot in 2026. Een tweede reis die waarschijnlijk heel erg relaxt gaat zijn..
- Een korte reis naar het Midden Oosten; bestemming onbekend. Onderweg terug vanaf de Malediven willen we ergens stoppen voor een korte break. Afhankelijk van waar we het makkelijkst over kunnen stappen, bepalen we onze bestemming, dus misschien wordt het nog wel iets heel anders.
- En natuurlijk moet er weer een yogareis gemaakt worden. Geen avontuurlijke bestemming, gewoon naar Italie.
- Maar er is meer dan alleen reizen. Ik wil fanatieker gaan sporten. Niet alleen om die 4 kilo eraf te houden, maar ook om sterker te worden. Ik merkte dat ik na Rwanda – waarbij ik op 2500-3000 meter hoogte heel veel berg op en berg af heb lopen wandelen – een veel betere conditie had gekregen. Dat ga ik waarschijnlijk niet vast houden, want ik ben niet echt een hardloper of cardio sportschoolbezoeker. Maar ik wil me wel minstens 10x op kunnen drukken. Ik wil weer een ‘bruggetje’ kunnen zoals je die vroeger op de gymles nog deed. Ik wil zonder spierpijn een lange serie burpies en squads doen. Ik wil me nog fitter voelen als dat ik nu ben.
- Soura zo veel mogelijk mee nemen het bos in als handpaard zodat haar artrose zo veel mogelijk onder controle blijft. Daarnaast willen we met vier paarden maar liefst drie dagen op avontuur gaan op de Hoge Veluwe. Dus dat worden heel wat trainingsrondjes om alle vier de ponies op conditie te krijgen voor die lange dagtochten. En waarschijnlijk wordt het weer uren lang hysterisch kakelend, totaal chaotisch met 4 ponies door de bossen scheuren.
Ik heb nog heel veel plannen. Niet alleen voor 2026, maar ook voor de vele jaren die er achteraan komen.
Op naar een heel mooi blogjaar in 2026!!