Januari was de maand waarin ik net als iedereen bij moest komen van de drukke periode aan het einde van 2025. Maar het was ook de maand waarin we eindelijk weer fatsoenlijke sneeuw hadden en waarin de teller weer op nul ging. Tijd dus om nieuwe avonturen te maken.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. We hebben twee knappe witte konijnen, dus wat is mooier dan foto’s van de konijnen in de sneeuw? Helaas vonden ze de sneeuw niks en liepen ze letterlijk 1 rondje en renden toen snel weer terug naar hun hok om daar dicht tegen elkaar aan te gaan slapen.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in januari vier dagen niet in mijn eigen bed door. Waar ik heen ging?
- Italie
- Frankrijk
Voor een zakenreis vloog ik naar Milaan. Met negen andere collega’s uit maar liefst acht verschillende landen aten we lekker in het centrum van Milaan. Ons hotel zat een heel stuk buiten het centrum van Milaan, op loopafstand van kantoor dus we reisden na het diner terug vanaf het centrum met de metro. Tot het einde van de lijn en vanaf daar nog zo’n tien minuten lopen.
Geen idee waarom, maar de laatste metrohalte in de meeste landen is vaak een vrij dubieus station. Zo ook in Milaan. Grote verlaten parkeergarages. Geen woonhuizen meer. Verlaten wegen. Wat twijfelachtige figuren die rondhingen op het station. Niet per se een plek waar ik om drie uur ’s nachts nog op mijn gemak zou lopen. Maar nu waren we met veel en het was pas tien uur dus niks om me zorgen om te maken.
Tot er een donkerblauw politiebusje ons inhaalt, schuin voor ons de stoep op rijdt om ons te blokkeren en er direct twee Italiaanse agenten uitspringen. Eentje zegt: Legitimatie! In eerste instantie reageert er niemand in de groep. Het was zo’n absurde situatie. We liepen gewoon op straat. Er was in de wijde omtrek niks te zien en niks te doen en we gedroegen ons zeker niet verdacht. Hoezo moeten wij ons legitimeren?!? En waarom precies?
Maar bij gebrek aan Italiaans sprekende collega’s in de groep, en de ietwat agressief ogende agenten, gaven we braaf onze paspoorten af. Een voor een werden ze gescand (of geskimd….. daar gaan we de komende maanden achter komen) en uiteindelijk werden we zonder verdere tekst en uitleg weer op weg gestuurd.
Gezien de grote groepen migranten die proberen via Italie naar andere delen van Europa te komen, vermoed ik dat dit om preventief controleren van illegalen ging. We waren een nogal bont gezelschap die in een vreemde wijk met weinig woonhuizen, als grote groep over straat liepen. Misschien dachten ze dat we daar niet hoorden of iets illegaals in ons schild aan het voeren waren. We staan nu als team bij onze andere collega’s bekend als verdacht met een licht crimineel randje. Een naam die we in stijl zullen dragen.
Het verhaal van een stoffer & blik
Een stoffer en blik is nogal een fantasieloos voorwerp, of moet ik zeggen stoffig (#dadjoke alert) voorwerp. Dus hoe kun je daar een heel verhaal om heen creeeren. Nou, moet je opletten.
Het begon allemaal toen ik op stal onze stoffer en blik de vernieling in had geholpen. Na dagenlang mijn taak verzaken om een nieuwe aan te schaffen, besloot ik vol goede moed om op een zaterdagmiddag (tja, waarom op het ergste tijdstip van de week vraag je je misschien af) naar de Action te gaan voor een nieuwe stoffer en blik. Hier kun je je al afvragen of ik überhaupt in staat was om normaal de dag door te komen als ik zoveel domme beslissingen achter elkaar neem.
Maar goed, zaterdagmiddag in het grote winkelcentrum in Arnhem Zuid. Op naar de Action. Maar de Action heeft een heel handig verdienmodel. De winkel is zo’n chaos dat je altijd de hele winkel door moet om te vinden waarvoor je eigenlijk kwam. In de tussentijd heb je al weer tien dingen gezien die je eigenlijk ook wel kan gebruiken. Een extra paar wandelsokken. Nog meer plastic opbergbakjes. Zo’n handig kabel organiseer dingetje om je kabels uit de knoop te houden. Dat leuke bloempotje. Oeh, en wat dacht je van een schuurspons in de vorm van een gezichtje.
Uiteindelijk stond ik met een bol sisaltouw, inpaktape en weinig ruggengraat bij de kassa. En wat had ik niet…. juist, een stoffer en blik. Straalvergeten om datgene te kopen waarvoor ik kwam. Dus opnieuw de Action in. Weer de hele Action door maar deze keer vastbesloten om alleen met een stoffer en blik de deur uit te gaan. Lang zoeken, nog meer zoeken, alle gangpaden nog een keer door lopen. Geen stoffer en blik. Uiteindelijk wel het vak gevonden waar ze ooit lagen. Dus het enige wat ik zocht, was natuurlijk uitverkocht. Wat ze wel hadden was allemaal mensen die met 4 man in het gangpad gingen overleggen over een muismat, een kind wat hysterisch liep te schreeuwen dat hij dat speelgoed nodig had en een stel wat ruzie kreeg over een kussen. Mijn dag kon niet meer stuk.
Op naar de HEMA voor een tweede poging om een stoffer en blik te kopen. De HEMA heeft een iets fijnere doelgroep en een iets vriendelijkere inrichting van hun winkel. Maar ook hier nodigt de winkel uit voor meer kopen. Heb ik nog genoeg handdoeken thuis? Hmm, Maarten even vragen of ik nog handdoeken mee moet nemen. Is mijn mascara al op? Zal ik er voor de zekerheid eentje extra meenemen. Winkelen is soort verslaving waarbij je telkens een micro-kick krijgt van al die mooie spullen die je kunt gebruiken. Ik stond gewoon naar spullen te kijken die ik de afgelopen maanden weg heb gegeven omdat ik ze nooit gebruik en nu doodleuk weer in mijn handen heb om opnieuw te kopen.
Na een korte omzwerving vond ik de stoffer en blikken. Althans, het vak waar ze zouden moeten liggen. Ook bij de HEMA waren de stoffer en blikken uitverkocht. Het zal toch niet zo zijn dat ik mijn hele geestelijke gezondheid heb opgeofferd door op zaterdag met in deze mensenmassa te begeven om vervolgens zonder stoffer en blik thuis te komen?!?
Laatste poging bij de WIBRA. Hallelujah, daar hadden ze nog een vak vol met stoffers en blikken. Maar ze hadden ook glitterlijm. En een tandenborstel voor de paarden (een voegenborstel, maar die doet het vast prima op een paardengebit). En een hele handige tas. Tijd om weg te gaan voordat al mijn harde minimaliseerwerk met een zaterdagmiddag helemaal teniet gedaan wordt.
Random foto’s
En dan bij deze nog wat random foto’s van januari.
Elk mogelijk moment ging ik het bos in om van de sneeuw te genieten. Wat een fantastische ritten. Van mij mag het elk jaar wel zo sneeuwen dat we een paar dagen een goed pak sneeuw in de bossen hebben liggen.
Maar sneeuw gaat gepaard met heel wat avontuur qua vervoer. Ik had weinig last van de vertragingen bij de NS, maar ik zag tijdens mijn reizen heel wat gestrande reizigers en geannuleerde treinen. Op de scooter daarentegen heb ik een paar mooie slidings gemaakt. In de sneeuw naar Nijmegen op en neer. In de sneeuw naar stal op en neer. Doen mijn sneeuwboots eindelijk waar ze echt voor gemaakt zijn.
Tijdens een teamuitje gingen we bowlen. Ik ben slecht in heel veel balsporten, maar zeker niet in bowlen. Ik veegde iedereen van de baan en won de eerste prijs! Hoezo collegiaal proberen het een beetje gezellig te houden? Gewoon iedereen laten weten dat er maar eentje is die de BowlMaster is! Was ik ook maar zo goed in mijn werk. Maar ja, je kunt niet alles hebben als bedrijf.
Natuurlijk werd er weer veel uit eten gegaan. Ook in 2026 is de balans tussen gezelligheid en kilo’s weer een uitdaging. Maar wie kan er zulke lieve pandabeer bapao nou weerstaan?
Al 48.000 km op de ene scooter en 17.000 km op de andere scooter. En dat alles op 100% zonne-energie. Met slechts een tientje per maand aan verzekering en 0 euro wegenbelasting zijn deze voertuigen net zo goedkoop als een fiets met het grote verschil dat je er niet moe van wordt.
Dan kun je aan vier kanten je hooi eten, en dan moet je natuurlijk precies met drie tegelijk aan dezelfde kant eten.
Er is in het winkelcentrum een tijdelijke pop-up winkel waar je niet geleverde pakketten kunt opkopen. Er staat al dagen een rij voor deze winkel. Nou ja, winkel? het is meer een verzameling aan pallets waar iedereen in grote bakken loopt te graven.
Ik snap waarom dit mensen aan trekt. Het is een soort loterij. Zit er iets in wat ik heel graag wil hebben en nu voor bijna niks toevallig heb gekocht? Zit er iets bij wat ik met veel winst kan verkopen op Marktplaats? Ik volg al een tijdje Maggie McGaugh die superamusante videos maakt over o.a. dit soort pakketten met verloren post, maar ook over A.I. gegenereerde advertenties en wat je dan uiteindelijk echt geleverd krijgt. De spanning van niet weten wat er in die pakketjes zit, het gevoel van kadootjes voor jezelf. Ik snap het heel goed.
En toch vind ik het niet gezond. Nog meer spullen. In de rij staan om andermans post te kopen waar 80% van de tijd spullen in zitten die je toch niet nodig hebt. De moeite die je moet doen om het pakket te bemachtigen en vervolgens de moeite die je moet doen om alles weer te verkopen of weg te geven. Wat krijg je er voor terug? Slechts tien minuten aan plezier bij het uitpakken van alle verrassingen. Op de een of andere manier voelt dit niet als iets wat de moeite waard is. En toch stond ik naar beneden te kijken en me af te vragen of ik niet ook even moest kijken.
Netflix tip
Ik heb weer een paar pareltjes gezien deze maand. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- Death wish: actie/thriller. De film vertelt het verhaal van Chirurg Paul Kersey die slecht nieuws te verwerken krijgt als zijn vrouw en dochter slachtoffer worden van een brutale inbraak. Paul zint op wraak en gaat op zoek naar de daders. Het is een film met Bruce Willis uit 2018. Op de een of andere manier lijkt het wel alsof daar al te zien is dat hij ziek wordt. Deze film mist de gebruikelijke Bruce Willis energie. Het is een wat matte actiefilm. Kijkt lekker weg, maar onthoud je niks van. Een beetje een dertig in een dozijn type film.
- Sean Combs; the reckoning: documentaire. In deze docuserie komen schokkende beschuldigingen tegen Sean ‘Diddy’ Combs en het Bad Boy-imperium aan bod, verspreid over tientallen jaren van beschuldigingen van seksueel wangedrag aan het adres van rapper Sean “Diddy” Combs en serieuze hints richting meerdere gevallen van moord. Als kind opgegroeid met de muziek van de jaren 90 is me in die tijd nooit duidelijk geworden wat voor megalomane persoon Sean Combs was. Als tiener vond ik zijn muziek gewoon leuk. Deze documentaire opende mijn ogen voor wie hij eigenlijk was. Als je een jaren 90 muziekfan bent, dan is deze documentaire zeker de moeite waard om te kijken.
Mocht je ze gemist hebben?
Deze blogs zijn er online gekomen of hebben een grote update gekregen.