December was een geweldige maand. We gingen op reis. Naar Rwanda om precies te zijn. Wat een bijzonder land was dat. Maar daar hielden mijn avonturen niet op. Ik ging op slipcursus en vrat me – net als heel Nederland waarschijnlijk – helemaal vol met kerst.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. Door de vakantie hebben we de konijnen maar weinig gezien in december. Onze beide moeders hebben afwisselend opgepast op hun lieve, brave, stille en makkelijk tevreden zijnde kleinkinderen. Wat wil je nog meer als oma’s 😉 . In ruil voor hun oppasdiensten kookten wij een heel uitgebreid 7-gangen kerstdiner.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in december 14 dagen niet in mijn eigen bed door. Waar ik heen ging?
- Rwanda
Maar voordat ik jullie vertel over hoe mooi Rwanda was, eerst de vraag ‘Wat is het toch met iets niet mogen?’ Op een bordje staat ‘niet aan deze knop zitten’ en waar wil je dan op drukken? Precies. Op die ene knop. Althans, ik wel. En een boel mensen met mij zo blijkt.
Dat ‘iets willen doen wat eigenlijk niet mag’ heb ik nou met landen met een rood reisadvies. Ik wil niet dood, ik wil niet verkracht worden, ik wil ook niet overvallen worden, maar ik wil wel op dat knopje drukken. Zo ook in Rwanda. Rwanda is hartstikke veilig om in rond te reizen. Bij de buren in Congo is dat zeker niet het geval. Congo heeft een rood reisadvies bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. En om goede reden waarschijnlijk. Het is nooit echt rustig in dat land en zeker niet veilig voor witte vrouwen om al backpackend rond te trekken.
Tijdens onze reis door Rwanda waren we steeds heel dicht bij Congo. Zo dichtbij dat ik het knopje bijna in kon drukken. Slechts 1 km van de grens met de auto, gewoon met de boot naar de andere kant van het meer varen. Zo moeilijk was het niet om naar Congo te komen. Maar waarom wil ik dat als ik weet dat het daar waarschijnlijk niet gezellig is?
Toen ik nog in Afrika werkte, zei in van mijn Keniaanse distributeurs ooit een keer tegen mij dat zelfs zij niet naar Congo gaan. In Rwanda vaarden we op Lake Kivu. Dit meer is voor de helft grondgebied van Rwanda en voor de helft van Congo. Makkelijk oversteken dus. Toen ik vroeg wat er zou gebeuren als je er heen zou varen, zei de kapitein:
ik hou van mijn werk, ik hou van mijn boot, ik houd van mijn leven. Waarom zou ik naar Congo gaan?
Dan is het wel serieus een slecht plan als de buren in Rwanda niet eens vrijwillig de grens over willen. En toch wil ik dat verboden knopje indrukken omdat er zo’n groot bord bij staat waarop staat dat je het niet mag doen. Toch stiekem het bordje ‘verboden in te gaan’ voorbij lopen. Toch met je vinger aan die natte verf zitten terwijl er bij staat ‘niet aanraken’. Ach, misschien op een dag sluip ik toch stiekem die grens over.
Maar goed, Rwanda dus. Rwanda was fantastisch. Er zijn maar weinig landen waar ik naar toe ging, waarvan ik zeker wist dat ik er nog terug zou komen. Meestal vind ik een reis fantastisch, maar zijn er nog zo veel andere plekken om te ontdekken, dat ik niet meer terug keer naar een plaats waar ik al eens geweest ben. Rwanda is dat zeker niet. Ik kom sowieso terug. Wat maakt Rwanda dan zo mooi? Het land is groen, vriendelijk, toegankelijk, overzichtelijk en schoon.
Rwanda is schoner dan Nederland.
Serieus! Nergens afval. Iedereen moet verplicht de laatste zaterdag van de maand schoonmaken. Daar kunnen die mensen in Nederland die hun peuken overal op de grond gooien nog wat van leren.
Ondanks het zware leven wat mensen daar hebben en de ellende die wij als witte kolonisten daar hebben veroorzaakt, zijn ze daar vrolijk en relaxt, hebben ze lol en zijn ze ontspannen. Het is een prettig land om rond te reizen. De natuur is adembenemend. Ik zag chimpansees in het wild. Mensapen zo groot dat het precies een mens is (met vrij veel haar dan). Met een kapmes dwars door de jungle om ze bij te houden terwijl ze met het grootste gemak over de boomtoppen slenteren.
Dat geluid wanneer ze elkaar roepen, dat voel je in je hele lijf galmen.
Kilometers aan wilde woestenij waar ik met mijn zwakke witte mensenlijf binnen 3 dagen dood zou zijn, opgevroten door vuurmieren, in stukken gescheurd door apen, terug genomen door de natuur voordat iemand weet dat ik vermist ben. Dat gevoel is zo overweldigend.
Maar dan zie je je porter met je rugzak over gladde klei en door dichte bosjes rondlopen alsof ze een ANWB paaltjes wandeling doet, terwijl ik al puffend en hijgend me door de jungle probeer voort te slepen. De porters die vanmorgen al 11 km hadden gelopen vanuit het dorp om op tijd te zijn voor de briefing aan de toeristen om 05.00 uur in de ochtend.
Hopend dat de toeristen vandaag een porter nodig hebben om hun spullen te dragen en ze niet zonder geld het hele eind weer terug hoeft te lopen.
Maarten en ik steunen graag de lokale community, dus prima, draag onze tas met een fles water en een regenponcho maar en kijk maar hoe wij langzaam sterven terwijl jullie niet buiten adem zijn. 2.600 meter hoogte is ook niet makkelijk voor zee-niveau mensen, houd ik mezelf voor.
Ik voelde me zo’n ontzettend inferieur menstype omringd met mensen die zoveel mee hebben gemaakt, zo veel te verduren krijgen in een leven, zo fit zijn en toch zo vrolijk door het leven blijven gaan. Terwijl wij in Nederland met ons luxe, goed geregelde leventje niks anders doen dan zeiken over alles wat we tekort komen. Het is natuurlijk geen wedstrijd wie het meeste lijdt en dat je alleen mee telt als je ellende groot is, maar soms snap ik niet zo goed waarom het in Nederland niet een keer genoeg is. Dat je genoeg spullen hebt, genoeg geld hebt, genoeg te eten hebt en dat je gewoon geniet van wat je wel hebt en wel kunt.
Op dit soort reizen realiseer ik me weer dat ik niet mee wil gaan in dat drama van Nederland, van de mensen om me heen die maar klagen over dat handjevol immigranten die zogenaamd heel Nederland naar de kloten helpt, naar het nieuws wat maar door blijft gaan over problemen in de politiek, fatbikes en slootwaterkwaliteit, naar al die mensen die vinden dat hun sixpack bier in de supermarkt te duur is geworden. Het is oneindig vermoeiend dat er zo weinig tevredenheid lijkt te zijn. Maar goed, ik doe nu precies hetzelfde door te klagen over mijn medelandgenoten en hun gedrag.
Ik kan ze natuurlijk ook gewoon negeren en zelf gewoon heel gelukkig en tevreden zijn.
De komende weken komen alle Rwanda blogs online en kun je nog veel meer lezen over alles wat er in dit fantastische land te zien is.
Een vrouw in een mannenwereld – bedrijfsuitjes
Ik ben de enige vrouw in het management team van Europa. We zouden graag meer vrouwen hebben, maar die zijn schaars. En wat gebeurd er wanneer er alleen maar mannen in een MT zitten? Dan gaan we geen bonbons maken op ons gezamenlijk uitje. Wat doet een management team met allemaal mannen behalve 1 dan wel? Een BMW-slipcursus natuurlijk.
En dus stond ik tussen mijn mannelijke collega’s bij de slipcursus.
“In deze BMW leer je hoe je controle houdt bij een noodstop en tijdens regen of sneeuw,” zei de instructeur.
“Ah, jij gaat zeker met de scooter het parcours rijden?” grijnsde een collega.
Ik glimlachte. “Jij durft helemaal niet bij mij in de auto zonder te gillen.”
Tien minuten later: ik maakte een paar mooie 360 graden spins en reed op volle snelheid op een noodstop af, terwijl de mannen nog discussieerden of ‘achteruit door de berm’ ook punten oplevert en de collega naast me in paniek de handgreep van het portier vastpakte terwijl ik voor de grap hard uit de bocht vloog.
Wel leuk om ook een keer te rijden in een auto zonder richtingaanwijzers 😉
Random foto’s
En dan bij deze nog wat random foto’s van december.
Een heel fijn Libanees restaurant in Zandvoort genaamd Noya. Lekker kitsch, lekker vrolijk, lekker kleurrijk en hartstikke lekker eten. Ook als je alleen vegetarisch eet, heb je ontzettend veel te kiezen.
Netflix tip
Ik heb weer een paar pareltjes gezien deze maand. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- Jingle Bell Heist: Romantische komedie. De film vertelt het verhaal van twee kleine dieven die van plan zijn om op kerstavond een winkelcentrum in Londen te beroven. Hun plan neemt echter een onverwachte wending wanneer er gevoelens tussen hen ontstaan, wat de situatie compliceert. Een klassieke romantische kerstfilm, maar wel een hele amusante. Van alle kerstfilms die ik op Netflix de afgelopen weken keek, was ik hier het meest enthousiast over.
- A man on the Inside: comedyserie. Ted Danson probeert undercover een dief in het bejaardenhuis te ontmaskeren, maar en passant vindt hij de gezelligheid die hij mist sinds zijn vrouw overleed. Het is vaak vreselijk lastig om op papier uit te leggen waarom een comedyserie leuk is. Grapjes slaan vaak dood wanneer je ze uitschrijft. En ook het uitgangspunt van menig sitcom klinkt op papier niet al te best.
Mocht je ze gemist hebben?
Deze maand zijn er geen blogs online gekomen. Ik heb genoten van al mijn vrije dagen en de voorbereiding op 2026.
