November is nooit mijn beste maand. Donker, druilerig en gehaast. Druk op mijn werk, veel te vroeg donker, weinig zin om iets te ondernemen. Gelukkig waren er ook hoogtepunten in November zoals een pannenkoek van een meter, een ruilmarkt en een 17-year-streak van het niet missen van mijn vlucht.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. Winterhaar is in de maak dus ze hebben nu beiden plukken uitsteken aan alle kanten (punkhead trendsetters). Maar dat houdt ze natuurlijk niet tegen om een stukje knackebrod uit je vingers te rukken en er keihard mee weg te rennen (alsof ze nooit wat te eten krijgen bij ons).
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in november 5 dagen niet in mijn eigen bed door. Waar ik heen ging?
- 1x Duitsland
- 1x Roemenië
Ik was precies drie dagen in Nederland na mijn vakantie in Slovenië voordat ik weer naar het buitenland reisde. Deze keer niet met het vliegtuig, maar weer met de trein. Hoe meer ik internationaal met de trein reis, hoe relaxter het wordt. Wat te drinken erbij. Als het erg laat wordt lekker een boek lezen. Beenruimte. Stroomaansluitingen. Af en toe uit het raam kijken. Tijdens de overstap een pannenkoek van een halve meter met warme kersen en vanillepudding eten. Ik kan hier wel aan wennen.
Het vreemde is dat ik onderweg zelfs een stuk creatiever ben, dan op kantoor. Misschien is het omdat ik het landschap aan me voorbij zie trekken terwijl ik al mijmerend over een complex onderweg voor me uit zit te staren, of omdat ik juist niet die twee grote, extra beeldschermen tot mijn beschikking heb en daardoor veel beter kan focussen. Ik heb geen idee waarom ideeën en brainstorms zoveel beter gaan wanneer ik onderweg ben, en dan met name wanneer ik onderweg ben met de trein. Misschien toch eens leuk om te kijken of hier onderzoek naar gedaan is.
Ramp-reis Roemenië
Maar goed, niet elke treinreis gaat over rozen. Ik doe dit internationale werk inmiddels sinds 2009. In al die 17 jaren heb ik nog nooit mijn vlucht gemist. Dus er gaat een dag komen waarop dit zeker gaat gebeuren. November 2025 was ik daar heel dicht bij.
Het begon allemaal om 10 uur ’s morgens op een druilerige dinsdagochtend op Arnhem Centraal. Ik was vlak daarvoor snel naar stal op en neer geweest om de paarden te voeren, om me vervolgens thuis gehaast om te kleden om op tijd bij de trein te zijn. Bij aankomst op het station zag ik op de grote borden al dat er allemaal treinen geannuleerd waren. Maar niet die van mij!
Ik zou zonder probleem naar Utrecht reizen om daar over te stappen op de trein naar Schiphol om 1 uur en 12 minuten later op Schiphol te staan. Wel vreemd, want er reden verder geen treinen tussen Utrecht en Schiphol, dus waarom zou die van mij wel verder gaan?!? En dat deed die trein dus ook niet. Ik zat er nog geen 5 minuten in en het onvermijdelijke werd omgeroepen. De trein zou niet verder gaan dan Utrecht.
Geen probleem dacht ik nog, want ik moest er toch al uit in Utrecht. Maar helaas bleek er helemaal niks tussen Utrecht en Schiphol of Amsterdam te rijden. En dat zou ook nog wel een paar uur zo blijven. De perrons in Utrecht stonden vol want iedereen vroeg zich af hoe hij verder zou reizen richting de Randstad.
De beste optie leek omreizen via Hilversum – Amsterdam Centraal – Schiphol te zijn Dat zou ongeveer een half uur omreizen zijn. Dus daar ging ik richting Hilversum. De aansluiting in Hilversum duurde even want inmiddels was er van alles vertraagd door heel Nederland. Met 25 minuten vertraging vertrok ik uit Hilversum. Daar kwam nog eens een half uur extra bij omdat de Thalys nog op Schiphol stond dus er geen perron beschikbaar was. Inmiddels was het 12.30. Tweeënhalf uur nadat ik was vertrokken in Arnhem. Mijn vlucht zou om 13.25 (nog 55 minuten dus) vertrekken. Uiteindelijk kwam ik om 12.45 Schiphol binnen gereden.
Met nog precies 35 minuten om door de security te komen en de 9 kilometer naar mijn gate te wandelen, zou dit heel krap gaan worden. Ik was niet de enige zo bleek. Iedereen bij de security stond zenuwachtig heen en weer te wiebelen. Het meisje voor mij had nog 15 minuten tot haar vlucht naar Spanje zou vertrekken. Ik had toen nog 29 minuten.
Natuurlijk werd precies vandaag mijn tas eruit gevist voor controle. En nee, ik had nog steeds geen 8 kilo cocaine bij me. Ik moet toch eens gaan navragen wat die apparaten toch telkens triggert om mijn tas er tussenuit te vissen.
Als laatste begon ik aan een snelwandeling van een paar kilometer (ok, misschien een paar honderd meter, maar het voelt op Schiphol altijd alsof ik bijna naar Almere aan het lopen ben om bij de gate te komen) naar de gate. Ik liep als een van de laatsten naar binnen, plofte neer en had wederom mijn vlucht gehaald. Mijn 17-year streak van het niet missen van vluchten is nog altijd onverbroken. Op naar de volgende 17 jaar zonder gemiste vluchten.
Random foto’s
Winter is in aantocht. Er was zowaar sneeuw gevallen bij de paarden. Helaas was het alweer weg toen ik in de middag op stal aan kwam. Soura haar artrose-knie lijkt met dit koude weer iets slechter, maar dat houdt haar natuurlijk niet tegen om met die dure knie al glibberend en glijdend als een malloot door de wei te rennen om te vieren dat er sneeuw ligt.
Treinavonturen
Ik ben voor mijn werk vaak in Alphen aan den Rijn. Niet een heel ingewikkeld station. Drie perrons. Drie bestemmingen. Ik reis al bijna anderhalf jaar op dit station. Soms gaat mijn trein van perron 1 en soms van perron 2, afhankelijk van het tijdstip van de dag. Simpel toch? Nou blijkbaar niet voor mij.
Ik kom al bellend het perron op gewandeld en zie de trein al staan. Ik check in en ik stap rustig in, ga zitten, de deuren sluiten en de trein rijdt totaal de verkeerde kant uit. Totale kortsluiting in mijn hoofd.
Ik was in de trein naar Leiden gaan zitten. Op vrijdagmiddag. Terwijl vrijdagavond friet-avond is. En frietavond is heilig. En ik had honger. En de week was al zo lang. Had ik al gezegd dat het frietavond was?
Volgende station eruit. Leiden Lammenschans. 1 perron heeft dit station. Niks te doen. Niks te zien. Alleen maar honger leiden en me voor mijn kop slaan dat ik niet had gecheckt wat er op het bord stond voordat ik instapte. Op sterven na dood kwam ik uiteindelijk een half uur later dan gepland bij de snackbar aan. Met mijn laatste beetje energie strompelde ik naar binnen als een verdwaalde in de woestijn die eindelijk de oase vind (ok, dit is misschien een lichte overdramatisering van de werkelijkheid).
Voorraad plunderen – de hongerwinter komt eraan
Dat moet de eekhoorn gedacht hebben die erachter kwam dat zijn zorgvuldig opgebouwde voorraad onder onze hooibaal op brute wijze was geplunderd en verdwenen.
Ik heb deze maand niet alleen voorraden van eekhoorns geplunderd, maar ook als echte Joodse fundamentalist, of Russische regering (wat jou beter past) allerlei huizen afgebroken en de bewoners dakloos gemaakt. Tegenwoordig moet iedereen blijkbaar maar voor zichzelf vechten, want stel je toch eens voor dat je een ander ook iets gunt, dus fuck de pissebedden – zoek het zelf maar uit in die kou, ik breek jullie huis af want ik heb die rubbertegel nodig.
Gratis groente en fruit
Wie er in die hongerwinter niet om gaat komen, dat zijn we natuurlijk zelf. Hieronder drie foto’s van onze score in drie verschillende weken bij Fruit & Veggies. Ik blijf me erover verbazen hoeveel “afval” er over blijft bij de markt. Geen idee hoe het zit in andere steden, maar het zou echt zonde zijn wanneer dat allemaal naar de afvalwerker gaat terwijl het nog prima eten is.
En dus stond ik in de keuken op maandagavond allemaal avocado te prakken voor een paar lekkere yoghurtdips, gaven we de buren alle walnoten en gember en de konijnen alle kruiden.
Ruilmarkt
Mijn favoriete ruilmarkt vond weer plaats. In mijn langzame strijd naar een minimalistische levensstijl ging ik met twee hele volle tassen heen en kwam ik met minder dan 1 tas terug.
Had ik niet beter met helemaal niks terug kunnen komen?
In het kader van minimalisme was dat zeker handiger geweest, maar wie kan er nou nee zeggen tegen een puzzel (waar zowaar geen stukjes in ontbreken), een hele kleine discobal voor in de camper, drie pannenkoekenplantjes en een kaasrasp?!?
Netflix tip
Ik heb weer een paar pareltjes gezien deze maand. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- Caramelo: Spaanse familie film. Verhaallijn: een ontroerende film over de onverwachte vriendschap tussen een chef-kok en een zwerfhond. Echt een superleuke film. Op alle fronten een aanrader. Een beetje zoetsappig, maar zeker verfrissend. Buitenlandse content zit vaak verrassend in elkaar, en daar is Caramelo er zeker ook eentje van.
- A house of dynamite: Amerikaanse thriller film. Verhaallijn: op een dag wordt een raket afgevuurd op de Verenigde Staten. Wat volgt, is een race tegen de klok om te achterhalen wie verantwoordelijk is en hoe er gereageerd moet worden. Naarmate de tijd vordert nemen de spanningen toe in het Witte Huis. Deze film krijgt op Moviemeter en op IMBd geen beste score. Best jammer eigenlijk want ik vond het een zeer vermakelijke film. Het commentaar op Moviemeter:
Wederom een pareltje van Netflix. Een verhaal van 18 minuten dat onnodig gerekt wordt tot een film van twee uur door het verhaal vanuit meerdere invalshoeken te tonen. Het voegt allemaal weinig extra’s toe. Als je dan na twee uur eindelijk bij de conclusie komt, verschijnt de aftiteling. Ongelooflijk weer wat een rotzooi.
Wat misschien een verklaring kan zijn voor de slechte reviews is het einde van de film. Precies wanneer je denkt dat je eindelijk te weten komt hoe het zit, is de film afgelopen. Ik vond het eigenlijk wel verfrissend dat het niet zo’n halleluja – happy ending film is waarbij alles toch nog goed komt en iedereen elkaar bij een of ander zoetsappig muziekje staat te omhelzen, omringd door zwaailichten en hulpverleners.
Mocht je ze gemist hebben?
Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blogs die deze maand ook online zijn gekomen.