Augustus was vreemd. We gingen van slechts een idee naar een radicale wijziging in ons leven. We kochten een nieuw huis. En niet zomaar een huis. We gaan op de helft van de ruimte van ons huidige huis leven. Maar er was nog meer deze maand.
Uiteraard beginnen we eerst met konijnenspam. Die zijn beiden inmiddels negen jaar oud. Het zal geen gemakkelijke verhuizing worden voor ze. Gelukkig spreken ze geen Nederlands en hebben ze geen idee wat ze te wachten staat.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in augustus zes dagen niet in mijn eigen bed door. Waar ik heen ging?
- Duitsland
- Frankrijk
- Camping in Arnhem
Het is zomer, dus ik reis relatief weinig. Iedereen is druk met vakantie vieren en ik heb eindelijk tijd om allerlei lopende zaken af te ronden. Mijn opvolger in Duitsland is begonnen half augustus. Nog een paar maanden support en dan kan ik eindelijk verder met het werk waar ik eigenlijk twee jaar geleden voor aangenomen was.
Extreme minimalism – naar een huis met de helft van de ruimte
In relaties lopen zaken soms heel typisch. Zo ook bij Maarten en mij. Ik had bedacht dat ik graag kleiner wilde gaan wonen. Niet nu meteen, maar over een paar jaar wanneer we terug zijn van ons midlife-retirement roadtrip. We hebben een huis met vier slaapkamers en een tuin. Wat moet een mens met vier slaapkamers? We gebruiken de helft van het huis niet. Ik wil niet schoonmaken waar ik niet leef en wat je niet hebt, kan niet stuk, en hoeft nooit vervangen te worden.
Maarten vond het maar niks dat hele idee van mij. Die mooie karakteristieke jaren 30 woning waar hij zijn ziel en zaligheid in had gelegd, ging hij niet zomaar verruilen voor een of ander flatje vier hoog achter. Begrijpelijk natuurlijk. Dus onderwerp weer in de ijskast.
Tot ik een paar weken later eens door Funda zat te bladeren. Maarten had gelijk. De meeste flatjes zouden geen upgrade zijn van onze huidige woonsituatie. En de flatjes die we wel graag wilden, zouden geen upgrade zijn van onze financiële situatie. We wilden niet alleen kleiner wonen, maar ook onze hypotheek tot een minimum terug brengen.
Onderwerp toch maar weer in de ijskast geparkeerd, maar in de tussentijd wel een zoekopdracht op Funda laten lopen om eens te zien wat er zoal voorbij kwam. We hadden toch geen haast. Over een paar jaar hadden we pas iets nieuws nodig, dus voor nu ging het alleen om te inventariseren hoe onze wensen eruit zagen en of die voldoende bij elkaar aansloten om samen iets nieuws te vinden. Maarten en ik hadden nog nooit samen een huis gekocht. Ik ben ooit 15 jaar geleden bij hem ingetrokken in het huis wat hij al had.
Maar toen op een zonnige donderdag zag ik een melding van Funda waar ik tijdens een pauze eens doorheen bladerde. Interessante optie, mooi uitzicht. Maar zou het te klein zijn? Van vier slaapkamers naar 1 slaapkamer en van een redelijke tuin naar een klein balkonnetje is misschien iets te radicaal reduceren van leefruimte. Ik dacht, er is maar 1 manier om erachter te komen hoe het voelt om van 120 m2 naar 57m2 te gaan en dat is een bezichtiging. Wie weet lopen Maarten en ik er beiden rond en is het helemaal niks. Dan kunnen we ons plan om kleiner te gaan wonen meteen overboord gooien en lekker in die jaren 30 woning met vier slaapkamers blijven.
Maarten vond het niks om te gaan bezichtigen. Waarom had ik ook altijd zo’n haast? Dit kon toch wel een paar jaar wachten? De open haard is nog niet eens af. En dus stonden we de woensdag erna bij de bezichtiging 😉 . Want zo’n relatie hebben we dus. We zijn ooit op precies dezelfde manier in Ethiopië beland, en op een husky tocht bij -43 graden celcius en ergens in een rivierbedding in IJsland. Ik heb een goed idee. Maarten vindt het een slecht idee, gaat toch mee en het blijkt uiteindelijk een onvergetelijk avontuur te zijn.
Voor een appartement met twee kamers deden we knap lang over de bezichtiging. Na een uur liepen we naar buiten, keken elkaar aan en wisten het direct. Wij willen hier wonen. Helemaal niet nog jaren wachten tot onze midlife retirement roadtrip erop zit. Soms als een kans zich voordoet terwijl de omstandigheden nog niet goed zijn, moet je zo’n kans grijpen. Qua timing past het ons niet. We hebben ons huis nog niet verkocht. We hebben de bank nog niet gesproken. De konijnen moeten verhuizen waar we ons zorgen over maken. We gaan nog op reis dit jaar. Niks kwam handig uit want we waren ons alleen aan het oriënteren. En toch brachten we een bod uit.
Na wat onderhandelen heen en weer hadden we nog geen vijf dagen na de eerste en enige bezichtiging die we gedaan hebben, een nieuw huis gekocht. Ik kan het nog steeds niet geloven hoe we van een oriënterende opdracht op Funda naar direct een nieuwe woning zijn gegaan. En hoe Maarten van een “ik ga echt niet zomaar mijn mooie huis verkopen voor een of ander flatje” ging naar “OMG we moeten dit appartement hebben”.
Dus 57 vierkante meter. Dat is alles. 1 slaapkamer, meer niet. En daarmee komt mijn volgende stap in een minimalistisch leven nog dichterbij. Geen trappen meer die stof verzamelen. Geen kamers meer waar Maarten eeuwig de kozijnen aan het verven is. Geen dakgoten waar de bladeren zich 10x per jaar in verstoppen. Geen verzakkende terrastegels omdat de mieren hun emperium eronder aan het bouwen zijn. Geen tocht over de grond die ondanks zijn 50cm isolatie nog steeds een natuurlijk trek door het huis geeft. Niks van dat alles meer. We gaan naar een appartement wat we in nog geen 20 minuten schoon hebben. We gaan nog meer tijd en geld over houden voor vrije keuze, geen schoonmaak- en onderhoudsverplichtingen, doen waar we echt gelukkig en blij van worden.
Nu nog ons huis verkopen, geld regelen, papierwerk en een nieuwe keuken uitzoeken. En goed nadenken over hoe we het leven voor de konijnen op deze nieuwe plek zo perfect mogelijk kunnen maken.
Random foto’s
Maar gelukkig hebben we de random foto’s nog.
Arnhem had een bioscoop ingericht op de Rijnkade in de buitenlucht. Ik ben altijd te porren voor een film kijken. Helaas waren de opties qua films voornamelijk films die we al gezien hadden. De enige twee opties die over waren; Once Upon a Time in Hollywood en Mama Mia. We hadden weinig zin in Mama Mia, dus dan maar naar Once Upon a Time in Hollywood. Quitin Tarantino is bij ons thuis geen favoriet. De meeste films zijn gruwelijk saai en traag. Alleen Django Unchained was goed te doen. Once Upon a Time in Hollywood zou een gokje worden.
Oh boy, wat was die film saai. Er was echt geen doorkomen aan. Maarten en ik genoten meer van de zonsondergang dan van de film. De film was zo saai dat we op onze strandstoeltjes in slaap vielen. In de pauze sprongen we dan ook op om thuis een Netflix film te gaan kijken. Dus yeah! voor bioscoop aan de Rijn en bleh! voor de film zelf.
Netflix tip
Deze maand alleen Netflix Top 10 tips.
- Wielka Woda: rampen dramaserie. Deels gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen van de overstromingen die Polen en delen van Tsjechië en Duitsland in 1997 troffen. In de serie moeten een aantal wetenschappers en lokale overheidsfunctionarissen keuzes maken wanneer een vloedgolf de stad dreigt te overspoelen. Wielka Woda is een serie die lekker weg kijkt. Het is een vrij trage serie, maar als je de tips die ik normaal gesproken geef, ook graag kijkt, dan denk ik dat je dit ook leuk vind.
- Unfamiliar: spionage serie. Diep in Berlijn runnen ex-spionnen Simon en Meret een safehouse. Wanneer hun verleden hen inhaalt, moeten ze zich schuilhouden voor huurmoordenaars, Russische agenten, de BND, ex-geliefden en een heleboel mensen die ze onrecht hebben aangedaan. Ondertussen proberen ze ook hun huwelijk nog te redden. Deze serie is een fijne combinatie tussen actie en drama. Ook deze serie is soms wat traag. Het enige wat deze serie echt kut maakt is het einde. Het is een ronduit waardeloos einde in de laatste aflevering. Alleen al vanwege het einde zou ik de serie afraden om te kijken.
Mocht je ze gemist hebben?
Dan lees je hieronder de nieuwste blogs die recent online gekomen zijn.