September was een fijne maand. Ik ging met een vriendin op ons jaarlijkse uitje om te vieren dat we ondanks onze enorme verschillen weer een jaar geen ruzie hebben gehad die onze vriendschap om zeep heeft geholpen. September was ook de maand waarin ik mijn reis naar minder spullen naar het volgende niveau heb getild en definitief afscheid heb genomen van heel veel kinderspullen.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. Het nieuwe hok van Loki en Lola is helemaal af. Hoe goed Maarten en ik vooraf ook nadachten over wat handig is bij konijnen, je kunt nooit voorzien hoe dieren iets werkelijk in gebruik nemen. Hooiruifen die gebruikt worden als slaapplek. Hekken die gebruikt worden om je tanden aan te slijpen. En alles moet natuurlijk kapot.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in september 6 dagen niet in mijn eigen bed door, waarvan 4 in het buitenland. Waar ik heen ging?
- 1x UK
- 1x Belgie
- 1x met Soura op vakantie in Nederland
Wanneer is iets dierenmishandeling? Bestaat er zoiets als mentaal ondragelijk lijden bij dieren? Want dan denk ik dat ik gearresteerd moet worden. Na al die jaren weten jullie waarschijnlijk al dat Soura nogal dramatisch is (of in haar woorden: oplettend, waakzaam en voorbereid).
In haar wereld is het allergrootste drama om ergens anders te moeten overnachten dan in haar eigen vertrouwde omgeving. Zelfs de wolven die rondom de thuiswei leven, maken minder indruk als een nachtje op een perfect veilige, wolfvrije locatie waar je non-stop kunt eten en waar andere paarden lopen die ook niet dood neervallen. Maar zeg dat maar eens tegen een 500 kilo (no fatshaming) wegend emotioneel wrak.
Gelukkig had ik daar geen boodschap aan. We moeten allemaal wel eens buiten onze comfortzone dus ook die pony van mij. Dat is tenslotte waar het leven echt leuk wordt. Want kijk nou zelf naar deze mooie uitzichten van de bloeiende heide. Dat maakt een nachtje wat stress het toch allemaal waard.
En onze vriendschap heeft het ook weer een jaar overleefd. Ik ben een uitgesproken persoon. Zet daar een andere uitgesproken persoon tegenover die qua denkbeelden precies op het andere einde van het spectrum leeft en je hebt een recept voor ruzie. Het praat nou eenmaal makkelijker met mensen die hetzelfde denken, vinden, zeggen en geloven. Het kost moeite om je altijd in een ander inzicht in te leven en te begrijpen waarom zij de wereld anders zien. Maar al die mensen die hetzelfde vinden en denken maakt het ook saai. Soms is een ander inzicht best verfrissend of kom je in aanraking met ideeën waar je zelf nog nooit bij stil hebt gestaan. En soms moet je het gewoon niet meer hebben over onderwerpen waarop je elkaar nooit gaat vinden maar waarderen waarin je het juist supergoed kan vinden.
En dus zaten we een jaar later weer samen te paard om twee dagen lang een verre tocht te maken met de ponies, ons helemaal vol te vreten bij het restaurant, al het zand van ons af te spoelen in de sunshower en bij de zonsondergang te genieten van een Breezer.
Bij thuiskomst stond er een nieuwe pony te wachten. We gaan van 3 naar 4 ponies. Ik dacht dat Soura wel iets makkelijker om zou gaan met een pony die sprekend op haar lijkt, maar haar haat richting IJslanders lijkt niet kleur gebonden. Die arme pony was net verhuisd en had op haar nieuwe plek een soort neo-nazi als buurvrouw. Het is maar goed dat er een paar duizend volt op de stroomdraden stond om ze flink wat tijd aan elkaars gezelschap te laten wennen.
Wanneer het universum je helpt met opruimen
Ik schreef vorige maand over mijn nieuw hervonden enthousiasme om mijn leven verder minimaliseren. We hebben inmiddels lege planken in kasten, hele kasten die weg gaan en opgeruimde hobbies waar ik zelfs nooit aan begonnen was. Het is een langzaam process, maar wel eentje die steeds makkelijker wordt.
Want waarom hebben we drie flesopeners in de bestek-lade liggen? En wat moet ik met glazen roerstokjes voor de thee als ik ook 35 theelepeltjes heb? Waarom heb ik twee asbakken in huis wanneer we geen van beiden roken en we met 1 asbak ook prima die incidentele vriend die rookt, kunnen voorzien van een asbak. Ik denk niet dat een roker per se keuze wil hebben qua asbakken wanneer hij in de vrieskou buiten staat te sterven van ellende voor zijn verslaving.
Het universum vond dat ontspullen van mij blijkbaar een goed idee en besloot mij nog wat extra te helpen. Ik verloor in 1 week maar liefst 3 handschoenen. Enig probleempje was dat ik die nou net wel nodig heb. En zo mocht mijn afkickende koopdrang toch nog een keer eindeloos door tweedehands wanten scrollen op zoek naar het perfecte paar voor deze winter. Kreeg ik toch nog mijn dopamine shot toen mijn pakje binnen kwam.
Hebben jullie spullen uit je kindertijd en schooltijd bewaard? Ik heb zo’n doos vol met rapporten, poezie-albums, tekeningen, verlanglijstjes en werkstukken. Deze doos verhuisd telkens mee naar een nieuwe locatie. Eens in de zoveel jaar ruim ik op zolder de dumpplek voor spullen “waar we echt nog eens iets mee moeten doen” op en kom ik deze doos weer tegen. Ik zoek alles uit, stop het meeste weer terug en laat deze doos vervolgens weer 10 jaar in de kast staan.
De spullen in die doos zijn geen spullen die ik ooit weer kan aankopen als ik spijt krijg dat ik ze weg heb gegooid. Maar ik ga er ook nooit wat mee doen. Ik ga ze enkel op zolder laten staan om eens in de zoveel jaar te verplaatsen. Maar waarom zou ik ze blijven verplaatsen als ik ze blijkbaar niet de moeite waard vind om ook echt tegenaan te kijken? Het zijn herinneringen. Herinneringen van mij, van mijn tijd, van mijn ervaringen, van mijn belevenissen.
Heb ik alles in die doos weg gegooid? Jazeker. Van sommige spullen heb ik foto’s gemaakt, maar het meeste is zo de papierbak in gegaan. Niemand anders hecht waarde aan die spullen dan ik. Herinneringen zitten in je hoofd, niet in papier. Ik hoef mijn werkstuk over voodoo of over rioolwaterzuivering niet fysiek te bewaren om te weten dat ik die ooit heb gemaakt. En zeg nou zelf, de inhoudelijke schrijfkunsten van een 8-jarige zijn niet zo boeiend dat je ooit je eigen werkstuk een keer wil lezen vanwege de inhoudelijke diepgang.
En dus pakte ik alles op en heb het zo in de papierbak gegooid. Ik heb nog twee weken de tijd om van gedachten te veranderen voordat de papierbak opgehaald wordt en vrijwel mijn gehele educatieve jeugd richting de papierversnipperaar gaat. Dan zal ik nooit meer mijn plakboek over Peter Andre in kunnen zien. Of mijn certificaat van de politie wat ik heb gehaald omdat ik vandalisme-vrij met de bus kan rijden. Of die geweldig mooie tekening die ik aan mijn ouders heb gegeven om boven hun bed te hangen, maar die ze daar tot mijn grote teleurstelling nooit op hebben gehangen.
Of wat dacht je van dit gender stereotyperende certificaat voor meisjes en techniek. Een typisch jaren-90 geval van rolbevestigende patronen. Grappig om te zien. Nutteloos om te bewaren. Tijd om afscheid van te nemen. En anders heb ik altijd deze foto nog om me te herinneren aan tijden waarin het leven anders was (zonder computers en zo).
Random foto’s
Als onderdeel van mijn minimaliseer activiteiten heb ik alle oude dekens en dekbedden uit de stoffige knieschotten gehaald om door mijn moeder om te laten bouwen tot een zeer luxe konijnenbed. Ik heb de naaivaardigheden van een goudvis dus ik moet mijn moeder altijd lief aankijken om mijn zoveelste idee tot uitvoering te brengen.
Persoonlijk vind ik dit een geniale manier om van al die projecten die niet af zijn, toch iets te maken; uitbesteden aan je moeder zodat zij haar hele zaterdag moet opofferen om een konijnenbed te maken van oude, vieze dekens, die de konijnen waarschijnlijk een kwartier heel laten voordat ze besluiten dat het toch nog niet helemaal goed is en hun tanden erin zetten. Gelukkig krijgt mijn moeder er zo veel voor terug…. kinderliefde en zo (ik zou het zelf niet weten want ik heb geen kinderen dus geen idee wat mijn moeder hiermee opschiet, maar dat hoor ik mensen met kinderen om me heen wel eens zeggen).
Netflix tip
Ik heb weer een paar pareltjes gezien deze maand. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- Fred and Rose West: a British horrorstory: documentaire. Verhaallijn: aan de hand van onlangs ontdekte politieopnames en ooggetuigenverslagen wordt het verhaal belicht van twee van de grootste moordenaars van het Verenigd Koninkrijk: Fred en Rose West. Je ziet de echte beelden en hoort de echte politie-verhoren. Dit is echt een bizar verhaal van falende instanties, samenloop van omstandigheden en heel veel geluk voor Fred en Rose West. Dit soort documentaires laat je alle hoop in de mensheid verliezen.
- Exterritorial: Duitse thriller- film. Verhaallijn: als de zoon van ex-commando Sara verdwijnt in een Amerikaans consulaat, doet ze er alles aan om hem te vinden. Ze stuit daarbij op een duister complot. Deze film is een grappige mix tussen Amerika en Duitsland, met acteurs uit beide landen. Het is wel een beetje een standaard actiefilm, maar het kijkt lekker weg op een regenachtige zaterdagavond.
Mocht je ze gemist hebben?
Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blogs die deze maand ook online zijn gekomen.