Augustus was een fantastische zomermaand. Lekker weer, leuke activiteiten, relatief rustig op mijn werk en natuurlijk weer een goede dosis aan kansloze acties. Ik begon aan mijn zoveelste vetrollen project, ontdekte de wereld van het wok-restaurant en waagde mijn leven om een dier te redden van de dood.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. Het werd tijd om hun onderkomen te gaan verbouwen zodat ze de laatste jaren van hun leven door kunnen brengen in een levensloopbestendige woning. Werkelijk elke stap van de verbouwing werd op de voet gevolgd tot aan bijna in de cirkelzaag verdwijnen aan toe. Dat was wel een mooie aflevering van Dexter geworden als we al die bloedspetters weg hadden moeten werken.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in augustus maar 8 dagen niet in mijn eigen bed door, waarvan 4 in het buitenland. Waar ik heen ging?
- 1x Hongarije
- 1x de camping in Nederland
Hongarije was weer een interessante ervaring. De steun voor Orban (red. huidige president van Hongarije en een behoorlijke fascistische, polariserende dictator) begint heel rap af te brokkelen in Hongarije. Terwijl ik daar in Boedapest op een terrasje zat met twee collega’s, wandelden door de straten – begeleidt door de politie – een heel protest. Om de hoek van waar we zaten, bevond zich een Synagoge of iets anders Joods. Zware politiebewaking verdedigde het gebouw. Overal grote borden met het hoofd van Orban erop. Een beetje vreemd is het daar wel.
Mijn enige andere meerdaags uitje in augustus was kamperen met de hele familie. Bij Soura om de hoek zodat ik elke ochtend gezellig naar mijn paard kon. Met veel gezellige etentjes en yoga in het park. Met relaxt hangen bij de camper en genieten van een boek.
#fitgirl – doei vetrollen
Heel af en toe laat ik me verleiden door reclames op Facebook. Vaak komen ze weken voorbij totdat ik nieuwsgierig genoeg ben om ze een keer aan te klikken. Zo ook de advertenties waarbij je een pot pillen kunt slikken en magisch het vet in je oksel verdwijnt. Ik ben heel tevreden met mijn okselvet, maar ik was nieuwsgierig hoe een bedrijf kan beloven dat je vet zo lokaal verdwijnt. Na heel wat schreeuwerige filmpjes en reviews op de website verder, had ik ook zo’n pot besteld (red. Hormone Harmony). Niet voor mijn okselvet, maar het bleek dat een andere pot geschikt was om je buikvet magisch te laten verdwijnen. Daar had ik wel oren na.
Soms wanneer ik paard rijd, blubbert mijn buikvet zo erg, dat ik me afvraag of Soura daar niet haar artrose van heeft opgelopen.
Hoe werkt het dan met zo makkelijk buikvet verliezen? Nou blijkbaar hebben vrouwen een hormoondisbalans wanneer ze ouder worden en dan maakt je lijf vet aan om daar hormonen in te produceren (ik zou toch zweren dat mijn vet komt door al die bakken friet, maar dit hoor ik natuurlijk liever, want hier kan ik zelf helemaal niks aan doen en kan ik gewoon verder gaan met friet eten).
Met een 100% natuurlijk supplement krijg je je hormonen weer in balans en binnen een maand is je vet weg. Ze geloven er zelfs zo in, dat ze een 60 dagen niet goed, geld terug beleid hebben. Maar goed, eerst een nulmeting doen zodat ik onafhankelijk en wetenschappelijk kan bewijzen of deze pot van 65 euro voor 26 dagen vetverdwijning geldverspilling was.
Op een hete, zweterige dag stond ik met een meetlint elke vetrol op te meten.
Het was sowieso al fascinerend om te zien hoeveel verschillende maten vetrollen ik al heb. Ik heb een vetrol van 75 cm maar ook eentje van 86 cm.
26 dagen later het resultaat: helemaal niks. Ik heb na 26 dagen mijn vetrollen weer gemeten (en ik ben voor de vorm ook op de weegschaal gaan staan), en er was precies helemaal niks gebeurd. Complete onzin dus. Heb ik dat alvast voor jullie uitgeprobeerd. Ofwel mijn hormonen zijn prima in balans. Ofwel die supplementen zijn flauwekul. Ofwel ik vreet gewoon te veel. Wat het ook is, er is geen makkelijke uitweg naar minder vetrollen.
Waar eten en vreten elkaar ontmoeten
Maarten en ik gaan af en toe met een bevriend stel uit eten. Onze eetsmaken en stijlen liggen mijlenver uit elkaar, maar dat maakt het juist ook leuk. En zo eindigden we bij de Fine Food Village in Elst. Dat is een wokrestaurant waar letterlijk alles wordt gereserveerd. Frituur, teriyaki, sushi, salade, een chocoladefontein, poffertjes, slushpuppy, appelmoes, snoep, ijs, cake, rauwe haring, garnalen. Alles wat in bulk geproduceerd kan worden, is daar verkrijgbaar.
In dit restaurant mag je 2 uur onbeperkt eten en drinken. Op de parkeerplaats werden we al door een chagrijnig kijkende vrouw met geblondeerd haar en opgespoten lippende nagestaard terwijl haar vriend nog net niet over onze voeten reed om zijn gepimpte Volkswagen Golf met geblindeerde ramen in een parkeervak te smijten zodat hun twee, ietwat dikke kinderen, zo snel mogelijk achter de frikandellen en kip-nuggets gezet konden worden. Yep, zo’n restaurant is het.
Gelukkig wist ik het van tevoren, dus ik had mijn meest snollerige outfit aangetrokken (red. een iets te kort jurkje waarop staat ‘good girls do bad things’, met blote benen en een paar slippers) en had me ingesteld op een hysterisch drukke avond met een oneindige stroom aan ongezond eten.
Het restaurant stelde niet teleur. Chocomelk in combinatie met sushi, Slushpuppy in combinatie met poffertjes en aardappelsalade, toetjes om mee te beginnen en hoofdgerechten om er doorheen te mixen. Ik heb alles door elkaar gegeten en zat na twee uur vreten als een varken meer dan vol (maar het is natuurlijk de schuld van die pillen dat mijn buikvet niet weg ging). Inmiddels had ik lichte gehoorbeschadiging van de herrie in het restaurant en had ik een hele doos Valium nodig om al die asociale mensen niet met een mes in hun rug te steken. Maar verder was het een heel leuk restaurant.
Random foto’s
Ik vierde in augustus ook mijn verjaardag. Maarten had geregeld dat we over het dak van de Stevenskerk in Nijmegen konden lopen (lekkere combinatie ook met hoogtevrees) en dat we daarna bij een restaurant met een Groene Michelinster zouden eten. Vooral dat laatste idee was een zeer geslaagde. We aten bij Flores in Nijmegen. Je zit in een grote kas tussen de bomen terwijl ze de meest bijzondere gerechten serveren.
“Flores is experimenteel en ronduit destabiliserend. Ze verleggen grenzen en veranderen eetgewoonten.” Quote uit de Michelingids.
Ze schrijven zelf: “onze gerechten worden met zorg bereid met lokale, seizoensgebonden ingrediënten, afkomstig uit regeneratieve tuinen en voedselbossen rondom Nijmegen. Door fermentatie en het gebruik van koji-culturen minimaliseren we verspilling en verrijken we onze gerechten met diepe umami- en kokumi-smaken.”
Wat een geweldige smaken waren dat. Echt elk gerecht was een fantastische smaakexplosie. Ik had me geen beter kado kunnen wensen (en dan kan ik nog zeggen dat ik tenminste een keer gezond heb gegeten in augustus).
Steve Irwin rescue mission
Vlakbij stal, midden op het fietspad, kronkelde een slang richting de autoweg zijn dood tegemoet. Ik sprong van de scooter om dit levende wezen van een wisse dood te redden, maar niet voordat ik doe wat iedereen bij een mogelijke ramp eerst doet; ik pakte mijn telefoon en maakte eerst een foto en een filmpje van de kronkelende slang. En zoals het vaak gaat op die YouTube filmpjes, kwam die slang vervolgens met de snelheid van het licht op me af waardoor ik als een idioot ronddansend probeerde weg te komen. Met wat ge-sssh-sshh en wat ge-ksst-kssst en mijn natuurlijk leiderschap dirigeerde ik de slang richting het bos om daar een ander de stuipen op het lijf te gaan jagen. Weer een goede daad, weer +10 bij mijn karmapunten.
Netflix tip
Ik heb weer een paar pareltjes gezien deze maand. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- Night swim: horrorfilm. Verhaallijn: een voormalig honkbalspeler die lijdt aan MS, verhuist met zijn vrouw Eve en hun kinderen naar een nieuw huis met een zwembad in de achtertuin. Hij hoopt dat het zwembad hem zal helpen bij zijn herstel via watertherapie. Maar al snel blijkt dat het zwembad verbonden is met een mystieke ondergrondse bron waarin een kwaadaardige entiteit huist. Deze film hoef je echt niet te kijken. Wat een slechte film zeg. Ontzettend voorspelbaar, kansloos geacteerd en ronduit saai.
- The Gentlemen: drama-comedy serie. Verhaallijn: Eddie Horniman erft onverwacht het enorme familielandgoed en de titel van hertog na het overlijden van zijn vader. Wat hij niet weet: onder het landgoed bevindt zich een uitgebreid wietimperium, gerund door de keiharde zakenvrouw Susie Glass. Zoals je van Guy Ritchie mag verwachten; snelle dialogen, zwarte humor, stijlvolle actie, excentrieke personages. De eerste aflevering is traag en saai, dus je moet je even door de eerste 40 minuten bijten, maar daarna wordt de serie geniaal. Absolute aanrader!
Boeken tip waar mijn leven van veranderde
Af en toe lees ik een boek wat zo goed is, dat ik deze wel moet delen:
Het boek Goodbye, Things van Fumio Sasaki gaat over het omarmen van een minimalistische levensstijl en hoe dit kan leiden tot meer geluk, vrijheid en rust in je leven
Fumio Sasaki is geen minimalisme-expert of organisatiegoeroe zoals Marie Kondo. Dus geen verplichte oproltechniek voor je sokken of organisatie van je Tupperware bakjes. In het boek Goodbye Things wordt ingegaan op de mechanismes achter spullen kopen, spullen niet weg kunnen doen en waarom dit zo lastig is. Want geef nou toe, wie van jullie heeft niet ook hobby spullen liggen voor een hobby die je echt wel weer op gaat pakken wanneer je tijd hebt? Hoe vaak laat je je verleiden tot het kopen van iets bij de Action waarvan je vind dat je het echt nodig hebt, om het vervolgens na 2x gebruiken achterin een kast te leggen en nooit meer naar om te kijken? Hoeveel tijd in je week ben je bezig met opruimen en schoonmaken van alles wat je bezit?
Ik kan het iedereen aanraden om meer inzicht te krijgen in vragen als:
- Waarom kunnen bezittingen ons leven beheersen?
- Waarom blijven we spullen verzamelen?
- Wat is het effect van gewenning aan spullen?
- Is ontspullen een vaardigheid?
- Hoe ga je om met de angst om iets te missen?
- Wat is de relatie tussen bezit en geluk?
- Hoe helpt minimalisme bij mentale helderheid?
Met hernieuwde inzichten kreeg ik het ineens wel voor elkaar om die spullen die ik al jaren bewaarde ‘voor het geval dat’, nu ineens wel weg te geven. Die grote koffer die Maarten en ik al 10 jaar niet meer gebruikt hebben, maar altijd bewaarden voor het geval we ineens op een reis zouden gaan waarbij alleen handbagage niet genoeg zou zijn, ging weg. Toen ik klein was, maakte mijn vader vaak krentenbrood op zondag wat we dan opaten wanneer het brood nog veel te warm was. Ik had een broodbakblik liggen met het idee dat ik ook op zondag krentenbrood wilde bakken. Dat blik ligt er al zo lang ik met Maarten samen woon (inmiddels al weer 12 jaar) en ik heb er welgeteld 1x een krentenbrood in gebakken. Ik heb een glasgraveerpen waarmee je heel leuk van alles kan graveren. Ik heb daar ooit eens wat glazen mee gegraveerd en vervolgens ligt dat ding al jaren in de kast niks te doen.
Ik heb zoveel ideeën en plannen waar ik niks mee deed omdat ze simpelweg niet belangrijk genoeg waren blijkbaar. Maar elke keer als ik een kastje open deed, herinnerden ze me er wel aan dat ik dat nog steeds niet had opgepakt/gedaan. Inzicht in hoe dat werkt in mijn hoofd bleek voor mij de perfecte manier om me te realiseren dat ik die spullen niet nodig heb en dat die dag dat ik tijd ga hebben voor die hobby waar ik ooit aan zou beginnen er nooit gaat komen.
“Je bezit is een weerspiegeling van je innerlijke wereld.”
Sasaki stelt dat de spullen die je bezit niet neutraal zijn — ze vertellen iets over wie je bent, wat je belangrijk vindt, en hoe je je voelt. Wat hij hiermee bedoelt:
- Spullen als afleiding: veel mensen kopen dingen om zich beter te voelen, om erbij te horen, of om een bepaald imago uit te stralen. Maar die spullen lossen zelden het onderliggende probleem op.
- Minimalisme als spiegel: door bewust afstand te doen van overbodige spullen, word je gedwongen om naar binnen te kijken. Wat blijft er over als je niet langer wordt gedefinieerd door je bezittingen?
- Rust en helderheid: minder spullen betekent minder ruis. Dat creëert ruimte — letterlijk én mentaal — om je te richten op wat echt belangrijk is: relaties, gezondheid, creativiteit, persoonlijke groei.
Ik ga jullie op de hoogte houden van deze reis naar een echt minimalistisch leven. Ik verwacht niet dat ik uiteindelijk alleen op een matje op de vloer ga liggen in een volledig leeg huis, maar afscheid nemen van al die projecten zou al een perfect begin zijn.
Mocht je ze gemist hebben?
Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blogs die deze maand ook online zijn gekomen.