Juni was eigenlijk niet zo bijzonder. Ik reisde naar drie landen voor mijn werk, was natuurlijk weer te vinden op een rommelmarkt, bleek wederom niet in staat na te denken en leerde over mezelf dat bouwvakker als beroep niet voor mij is weg gelegd. Het enige wat ik normaal gesproken niet doe in een gemiddelde maand is mensen ontslaan. Iets wat helaas deze maand wel moest.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. Loki gedraagt zich bij vlagen als een of andere nazi die de tuin patrouilleert alsof er een razzia aan de gang is. Soms ben ik er klaar mee dat ik mijn nek breek over zijn hysterische jacht op mijn voeten. Dan volgt er air-prison. Loki heeft een hekel aan opgepakt worden en een nog grotere hekel aan knuffels. Om ervoor te zorgen dat hij niet vergeet van wie de tuin is en wie er bovenaan in de rang staat, krijgt hij bij echt wangedrag de knuffeldood. En hieronder zie je hoe Loki daar over denkt. Het zou me niks verbazen wanneer hij op een dag besluit dat hij me prima in mijn wang kan bijten in air-prison.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in juni 8 dagen door in het buitenland. Waar ik heen ging?
- 2x naar Duitsland
- 1x naar België
- 1x naar Frankrijk
Mijn reis naar België viel precies in de periode van NS-stakingen. Op de dag dat ik zou reizen, reden er geen treinen in de provincie Gelderland. Gelukkig reed de concurrent van NS wel gewoon en lukt het me om mijn eigen provincie te verlaten. Met Arriva reisde ik naar Tiel om daar over te stappen richting Geldermalsen om vervolgens over te stappen op de trein naar Den Bosch. Eenmaal in de trein van Geldermalsen naar Den Bosch bleek dat de Eurostar-trein van Breda naar Antwerpen niet meer zou gaan vanwege iemand die op dat traject voor de trein was gesprongen. Toen was ik er wel klaar mee. Ik heb mijn Duitse collega gebeld – die ergens bij Den Bosch reed – of hij me in Zaltbommel op wilde halen. Nu hoor ik alle autorijders al zeggen:
Het openbaar vervoer is altijd onbetrouwbaar en je bent veel sneller met de auto.
Helaas is reizen met de auto in de huidige tijd ook zelden een goed idee. Ondanks dat ik en mijn collega al rond 15 uur bij Antwerpen waren, stonden we daar uiteindelijk alles bij elkaar nog een uur in de file. Met het enige verschil dat ik bij vertraging van de trein gewoon door kan blijven werken, maar dat in de file in de auto je hoogstens kan bellen, maar verder geen werk gedaan krijgt.
Gelukkig ging de terugreis heel soepel. Ik kwam zelfs zo op tijd aan dat ik maar liefst 20 minuten eerder dan het reisschema op het station van Arnhem was doordat ik een aansluiting die niet gepland was, toevallig nog heb kunnen halen omdat die trein 3 minuten vertraagd was. En dan is reizen met de trein geweldig. Veel beenruimte, stroomaansluitingen, de hele tijd kunnen werken, iemand die af en toe vraagt of ik wat te drinken wil. Daar kan een auto wat mij betreft nooit tegen op, tenzij je ergens in de middle of nowhere moet zijn 😉 .
Misschien had ik bouwvakker moeten worden
Situatie-omschrijving: op een snikhete zaterdag betonroosters monteren op de voorgevel van het huis om de blauwe regen verder tegenop te laten groeien
Gekozen outfit: slippers en een mooie donkergroene driekwart jumpsuit
Voorbereiding: half uurtje mansplaining van Maarten over het gebruik van de multitool en inkortzaag
Resultaat: niet luisteren naar Maarten natuurlijk en zelf geen gevoel hebben voor grote klusapparaten. De inkortzaag had een zaagblad met iets te grote tanden en ging wat stroef omlaag. Ik leg een balkje met een dikte van 3x3cm op de werkbank en begin met inkorten. De zaag ging net niet genoeg omhoog waardoor het balkje wat ik aan het inkorten was, uit mijn hand los schoot en als een speer op de Olympische Spelen mijn richting uitgevlogen kwam in een poging om mij te spiesen.
Ik keek vertwijfeld naar de inkortzaag. Ik moest nog zeker 20 van die blokjes afzagen. Als elk blokje een aanslag op mijn leven zou worden, ga ik deze fashionable klusactiviteit niet overleven. Ach komt wel goed. Hoe vaak zal dat nou gebeuren, toch? Nou, 3 blokjes later vertrok er een afgezaagd blokje richting mijn gezicht. Recent ben ik tot de conclusie gekomen dat ik wel een bril kon gebruiken. Ik vond het wel wat onpraktisch om mezelf middels een houtsplinter in mijn oog, mijn gezichtsveld volledig te ontnemen, dus toch maar een veiligheidsbril op. Met behoud van vingers en overige ledematen alle blokjes gezaagd en geschuurd.
Tijd om te beginnen aan het monteren van het betongaas. Kun je je die natuurkunde lessen nog herinneren over het berekenen van krachten en valversnelling? Wist je dat – wanneer je een 60 kilo zware ladder grotendeels uitschuift tot een hoogte van 6 meter en die vervolgens met je eigen 63 kilo rechtopstaand probeert te verplaatsen – dat wanneer deze dan enigszins uit het lood gaat, dat je dan zelf weinig te zeggen hebt met je 63 kilo en deze bijzonder zwaar is, zeker wanneer je op slippers loopt. Gelukkig ving Maarten de ladder op tijd op voordat deze op volle snelheid de auto van de buren wat kleine modificaties zou geven.
Conclusie: kluskleding is geen onzin en ik ben niet gemaakt voor bouwwerkzaamheden
Als mijn hoofd niet vast zou zitten
Ik moest in juni naar een van de kantoren omdat daar het kantoorpersoneel te horen kreeg dat hun activiteiten verplaatst zouden worden naar een ander kantoor, oftewel ze zouden hun baan verliezen. Dit zijn nooit leuke gesprekken, ook niet voor de achterblijvers. Na een lange dag op kantoor om iedereen waar mogelijk bij te staan, moest ik nog een uurtje met de auto naar de luchthaven. Op de luchthaven aangekomen, was ik inmiddels goed moe van die dag met heel veel emoties van anderen, dus lekker rustig rond slenteren om de tijd te doden, want EasyJet dus geen lounge toegang.
Ik had onthouden dat ik vanaf gate A37. zou vliegen. Vijftig minuten voor mijn vlucht ben ik richting de gate gegaan. Dit bleek best een stuk lopen zijn. Tijdens die lange wandeling vergeet ik de gate. Ik kom bij gate B37 en ergens heb ik bedacht dat dat mijn gate nummer is. Maar om die gate B37 in te gaan, moest ik eerst door de douane. Ik zou naar Basel vliegen, wat zowel in Zwitserland als Frankrijk ligt, dus dat ik door de douane moest verbaasde me helemaal niks.
Gate B37 bleek helemaal niet bestemming Basel op het scherm te hebben staan. Toch nog eens goed kijken. Ah, niet B37 maar A37. Got it. Weer terug door de douane en op naar gate A37. Onderweg afgeleid raken want parfum ruiken. Uiteindelijk naar Gate A31 lopen. Gate A31 bestaat niet. Stress. Nog een keer kijken. Oh toch A37.
Je raadt het vast al; ze waren al begonnen met boarden toen ik aan kwam sloffen bij Gate A37. Als mijn hoofd niet aan mijn lijf vast zou zitten, dan zou ik die serieus laten liggen bij de security of in de bagagerekken.
Random foto’s
Het was weer zo ver; een rommelmarkt. Koningsdag is nog nauwelijks achter ons, en de volgende kans om troep in huis te halen stond al weer voor de deur. Ik vergaapte me weer aan alle penis- en tieten-items die mensen proberen te verkopen. Of wat dacht je van een lamineermachine? Lamineren deden we in de jaren 90, maar is er echt nog iemand die nu lamineert?
Uiteraard kwam ik ook weer met allemaal rotzooi thuis. Ik kocht twee nieuwe matjes voor de konijnen om op te slapen. In de dierenwinkel betaal je er makkelijk 25 euro of meer voor. Ik kocht gloednieuwe matjes voor 1 euro. Die konijnen laten toch niks heel dus zonde van mijn geld om daar zo veel geld aan uit te geven. Heb ik weer extra geld over om van uit eten te gaan.
Moestuin succes
Dit jaar is eens een keer niet een kansloos moestuin jaar. Frambozen, rode bessen, paprika’s; het groeit als een tierelier. Hier gaan we de hongerwinter wel mee door komen. De vogels ook trouwens. Ik doe geen netten over al ons fruit dus de vogels genieten minstens evenveel van al het fruit als ikzelf.
Een ongeluk zit in een klein hoekje
Een ongeluk zit in een klein hoekje, zeker met grote sterke dieren als paarden. We gingen met drie ponies het bos in, tot we halverwege een technisch mankement in de apparatuur kregen. Er was blijkbaar een schroef in Soura haar hoofdstel los gegaan waardoor het hele hoofdstel eraf viel.Tijdens het rijden!
Gelukkig is Soura een ontzettend lief paard. Ook zonder hoofdstel luistert ze prima. Door de jaren heen reden we veel op stem en mijn zit. Binnen een paar meter stonden we stil, om vervolgens tot de conclusie te komen dat mijn hoofdstel niet te repareren was zonder powertools. Dan maar zonder hoofdstel naar huis en bij de buren in de tuin hun gras op een zeer ecologisch verantwoorde manier maaien.
Netflix tip
Ik heb weer zo veel goede tips deze maand. Na al die jaren zonder blog, heb ik heel wat Netflix tips in te halen. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- It’s what’s inside: comedy – horror film. Verhaallijn: een reünie ter voorbereiding op de bruiloft verandert voor een groep studievrienden in een psychologische nachtmerrie wanneer er een onverwachte gast arriveert met een mysterieuze koffer. Dit was een zeer amusante film met wat bizarre plottwists. Wat mij betreft een aanrader als je houdt van raar en ietwat luguber.
- Black doves spionageserie. Verhaallijn: wanneer Helen Webb (Keira Knightly), de vrouw van een politicus en spion, hoort dat haar minnaar is vermoord, schakelen de Black Doves een oude vriend in om haar te helpen beschermen. Als Helens zoektocht naar de moordenaar van Jason op een dood spoor zit, blijkt ze zelf in levensgevaar. Heel creatief en vernieuwend is de insteek van deze serie niet, maar het kijkt wel lekker weg. Een beetje standaard en op sommige momenten voorspelbaar, maar met prima visuals en acteerwerk, nog steeds wel een serie die je op een warme zondag vanuit je koele woonkamer prima er doorheen kunt jagen.
Mocht je ze gemist hebben?
Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blogs die deze maand ook online zijn gekomen.