Mei was voor mij de maand van de druk. Druk met het geven aan presentaties. Druk met heel veel vergaderingen. Druk met sporten. En druk met veel te hoge druk voelen. Ik merkte voor het eerst echt de aftakeling van mijn lijf. De druk is helemaal weg in mijn vel. Mijn huid laat alle spanning juist lekker los. Zou dit dan zijn wat ze balans noemen?
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. Loki en Lola beginnen eindelijk normaal te doen naar elkaar. Ik snap wel dat mensen denken dat konijnen niet samen horen te leven als je ziet hoe lastig het is om ze soms te koppelen. Maar als je er in investeert, dan is dit wat je ervoor terug krijgt. Pure liefde!
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in mei maar 3 dagen door in het buitenland. Of telt Brabant ook als buitenland? Dan kom ik op 6 dagen waarin ik niet in mijn eigen bed sliep. Waar ik heen ging?
- 1x naar Duitsland
- 1x naar Brabant
Een vrouw in een mannenwereld
Ben ik een zakenvrouw? Nee, ik vind mezelf geen zakenvrouw. Ik weet dat ik het wel ben (of eigenlijk; anderen zien me zo), maar het voelt niet zo. Ik heb dan misschien dat hippe pak aan met hoge hakken, afgestyled met een chique zonnebril, en ik ben verantwoordelijk voor miljoenen, maar ik voel me geen zakenvrouw. Hoe een zakenvrouw zich zou moeten voelen? Geen idee. Professioneel? Zakelijk? Gehaaid? Ik zou het niet weten. Wanneer ik zakenvrouwen zie lopen dan stralen ze iets uit wat ik van binnen zeker niet voel. Maar goed, ik dwaal af.
Ik werk al jaren in een omgeving die gedomineerd wordt door mannen. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik de enige vrouw in een management team ben, af en toe vergezeld door HR wat blijkbaar altijd vrouwen zijn. Moet ik harder vechten om me te bewijzen in een mannenwereld? Soms wel ja. Moet een man harder vechten tegen de vooroordelen wanneer hij in een kinderdagverblijf gaat werken? Ik denk het wel. Is dat eerlijk? Nope. Moeten we het accepteren? Dat vind ik een lastige vraag. In sommige gevallen is het overduidelijk dat we het niet zouden moeten accepteren. Iedereen heeft bijvoorbeeld gelijke kansen nodig bij het solliciteren en salarissen zouden hetzelfde moeten zijn bij gelijke opleiding en ervaring. Maar mannen en vrouwen zijn simpelweg niet hetzelfde. Ongelijke behandeling moet je niet accepteren, maar een andere dynamiek vind ik lastig.
Mannen en vrouwen hebben niet dezelfde set aan kaarten in handen. In sommige situaties werkt dat in je nadeel en in andere situaties in je voordeel. Vrouwen kunnen een verbindende factor zijn bij het zaken doen. Ze kunnen ook een verzachtende factor zijn. Vrouwen kunnen ook gewoon keihard nee zeggen zonder dat dit meteen escaleert door een overdosis aan testosteron en territoriumdrift bij de mannen. Ze kunnen de scherpe angel uit een escalerende vergadering halen. Kunnen mannen dit niet? Ongetwijfeld zijn er zat mannen die in een haantjesgevecht prima de verbindende factor kunnen zijn. Ongetwijfeld zijn er ook zat vrouwen die een haantjesgevecht kunnen ontketenen met hun totaal gebrek aan verbinding. Maar de dynamiek tussen mannen en vrouwen is verschillend van de dynamiek tussen mannen onderling of vrouwen onderling. Moeten we willen dat deze dynamiek bij iedereen hetzelfde is?
Gaat het me soms makkelijker af in een mannenwereld? Ja dat zeker ook. Mijn ervaring is dat in een groot deel van de landen waar ik werk ‘nee zeggen’ tegen een afspraak met een vrouw veel lastiger is voor een man, dan wanneer een man die afspraak wil. Ik hoor zelfs heel geregeld dat mannen helemaal niet eens op komen dagen bij hun afspraak met een andere man. En zo heb ik nog veel meer voorbeelden waarbij het me vaak makkelijker af gaat als vrouw. Maar genoeg georeerd over mannen en vrouwen. Waarom ik dit vertel?
Presentatie stress
Ik stond bij mijn nieuwe baan ineens voor een groep met alleen maar mannelijke directeuren. Dus niet alleen een groep mannen, maar ook nog eens een groep directeuren wat gepaard gaat met veel nadrukkelijk aanwezige types (ze zijn niet directeur geworden door nooit hun mond open te trekken). Een groep van 25 mannen van over heel Europa. Dus ook nog eens 25 verschillende culturen en achtergronden bij elkaar in een ruimte. Je kunt je vast voorstellen dat het organiseren, presenteren en leiden van een heel ochtendprogramma mij een enigszins verhoogde hartslag gaf.
Een groep van 25 vrouwelijke directeuren had me waarschijnlijk evenveel stress gegeven.
Ik werk nog niet zo lang bij dit bedrijf en dit was mijn eerste directeursmeeting dus wist niet goed wat ik kon verwachten. Ik heb vaak zat voor zulk soort groepen gestaan, maar toch is elke nieuwe groep weer een avontuur om uit te vinden wat wel en niet werkt.
Het hele event vond plaats bij De Graafschap in stadion de Vijverberg. Het is weer eens wat anders dan zo’n standaard event-locatie. Kan ik ook zeggen dat ik een keer in de bar van de harde kern ben geweest en dat ik door de kleedkamers van de spelers ben gewandeld. Al moet ik eerlijk bekennen dat het me verder vrij weinig doet. Voetbal is toch niet mijn sport. Darten daarentegen…. Geen idee waarom ik dat wel leuk vind en voetbal niet, want als er iets niet het toppunt van fitheid is, dan is het wel darten. Vreemd eigenlijk hoe dit soort voorkeuren en interesses niet logisch te verklaren lijken.
#fitgirl is een lifestyle
Soms – eerder altijd- heb ik spijt van mijn geldbespaargedrag. Ik maak er een sport van om geld te besparen. Binnen bepaalde grenzen dan. Ik ga niet het water uit de regenton gebruiken om mijn wc door te spoelen zodat ik daar een paar cent mee bespaar op mijn waterrekening. Of overal de gratis zakjes ketchup of hotelzeep meenemen om daar nog een paar cent mee te besparen.
Maar goed, waar ga ik nu weer geld besparen? Nou, de sportschool had een goed idee (ideeën van de sportschool vallen bij mij zelden in de categorie goed idee). De sportschool had een actie waarbij er drie verschillende stempelkaarten werden uitgegeven. Zen, kracht en uithouding. Ik ging natuurlijk voor ‘zen’, want je ziet me toch zeker niet gaan hardlopen. Op de kaart staan 16 lessen die je binnen 12 weken moet volgen en dan krijg je een maand gratis sporten. De lessen mag je niet zelf kiezen, dus je zult ook naar lessen moeten die je normaal nooit zou kiezen. En zo stond ik mijn buikspieren af te scheuren bij de Bodybalance (ik kan je vertellen dat er totaal geen balance in mijn body zit) en danste ik de sterren van de hemel bij The Essence (ik kan je vertellen dat ik geen gevoel voor ritme heb en dat mijn coördinatie net zo goed is als die van een driebenige koe). Dus nu kan ik niet meer lopen en zijn mijn schouders zo opgezwollen dat ik niet meer kan typen op mijn computer. Waarom doe ik dit ook?
Als je geen broek draagt, dan zit deze ook niet te strak. Volg mij voor meer dieettips.
Nu ben ik echt oud
Al jaren schrijf ik over ouder worden. Meestal als soort van grapje. Maar inmiddels is het bittere ernst geworden. Mijn wangen beginnen meer op wangzakken te lijken. Mijn buik staat bol doordat mijn buikspieren meer weg hebben van een hangbrug (ok, misschien ook wel omdat ik een hele bak boterkoek en een grote friet speciaal + pindasaus weg heb gewerkt). De afstand tussen mijn handen en mijn ogen neemt elk jaar een beetje meer toe. En de enige manier om hier wat aan te doen, is een karaktertransplantatie. Voor iemand die intens lui is, is het erg zwaar om je telefoon zo ver van je vandaan te houden. Stel je toch eens voor dat ik mijn armspieren een beetje aan moet spannen om oneindig te scrollen door een Facebook tijdlijn in plaats van mijn leven nuttig te gebruiken.
Kleine sidenote: voorgaande is een overdramatisering van de werkelijkheid. Ik vind het oprecht niet erg om oud te worden en dat te kunnen zien aan mijn lijf. Voor mij geen botox of chirurgie om de ouderdom tegen te gaan. Mijn grijze haar mag gewoon grijs blijven. Het enige wat ik belangrijk vind, is om zo gezond mogelijk oud te worden. Als dat betekent dat ik uiteindelijk sporten moet gaan beoefenen waar ik niks aan vind, dan moet dat maar. Het is maar een paar uur per week. Maar wat ik er voor terug krijg, is dat ik de rest van de week beter in mijn lijf zit.
Al een jaar vroeg ik me af of ik niet een bril zou moeten. Volgens de bedrijfsarts (nee die heb ik niet laten komen voor mijn eventuele brilvragen, die kwam voor periodieke controle van alle medewerkers) en de opticien heb ik een afwijking van minder dan 0.5. Geen echte reden om aan een bril te gaan. Maar ik vermoede dat mijn ogen gewoon heel goed in staat waren om informatie te verwerken gebaseerd op de halve pixels die ik nog kon zien en dat ik daarom zo makkelijk die openingen in de rondjes kon zien en al die kleine lettertjes op de onderste regel.
Om te experimenteren kocht ik zo’n goedkope leesbril. Halleluja, ik zie ineens weer haarscherp op 15 centimeter. Maar dat is dan ook de definitieve bevestiging dat ik niet meer kan doen alsof ik 19 jaar oud ben. Ik ben definitief afgetakeld. Gelukkig zie ik overal een kans in, dus nu kan ik mijn vrije tijd gaan wijden aan het matchen van al mijn outfits met mijn brillen.
Random foto’s
Ik bezocht een ruilmarkt. Oftewel je eigen troep brengen en dan andermans troep in huis halen. Je brengt hier spullen heen die je inlevert op alle verschillende thema’s en krijgt dan bonnen om weer uit te geven voor nieuwe spullen die anderen hebben ingeleverd. Ik ging met drie tassen heen en kwam met zeker drie tassen terug. Fascinerend om te zien dat wanneer iets gratis is, dat je dan ineens veel meer nodig blijkt te hebben dan wanneer je er voor moet betalen.
Mei was ook de maand van de etentjes. Ik was maar liefst 10 keer in een restaurant te vinden, waaronder deze bijzondere plek genaamd The Church in Arnhem. Je kunt zowel slapen als dineren bij The Church. Het eten is geweldig. Geen menukaart, alleen maar het aantal gangen. En die cocktails…… kwijl, slobber, kwijl. Echt een top plek voor een fijne avond met vrienden.
Netflix tip
Ik heb weer zo veel goede tips deze maand. Na al die jaren zonder blog, heb ik heel wat Netflix tips in te halen. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- La Brea: dramaserie (dramatisch slecht zul je bedoelen). Verhaallijn: als midden in Los Angeles een enorm zinkgat verschijnt, worden honderden mensen de diepte ingezogen. Ze komen in een onverklaarbare oerwereld terecht en zullen moeten samenwerken om te overleven en het mysterie op te lossen. Het acteerwerk is vrij vaak bedroevend, maar het kijkt wel lekker weg. Als je echt eens iets hersenloos wilt kijken, dan is dit een goede optie.
- Onder vuur: dramaserie. Verhaallijn: op Post Oosteroever moet een hecht team van brandweerlieden zien om te gaan met een zware en gevaarlijke baan, persoonlijke uitdagingen en professionele. Ik houd van Belgische series. Ook Knokke Off, Undercover, Into the Night, De Twaalf en Tabula Rasa waren allemaal steengoed.
- Carry-on: actiefilm. Verhaallijn: een jonge luchthavenbeveiliger wordt gechanteerd door een mysterieuze reiziger om op kerstavond een gevaarlijk pakketje aan boord van een volgepakte vlucht te laten. Hij moet hem snel te slim af zijn. Deze film is extra leuk om te kijken wanneer je veel reist.
Mocht je ze gemist hebben?
Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blogs die deze maand ook online zijn gekomen.