Juni was fantastisch. Waar Nederland bezweek onder een superhittegolf, bracht ik bijna drie weken door in mijn winterkleren, gevangen in het pakijs van de Noordpool, mijn leven wagend in de bergen van de Lofoten en terug komend met onvergetelijke herinneringen en natuurlijk een zware verkoudheid.
Maar uiteraard beginnen we eerst met konijnenspam. Want ze zien er misschien uit als een ijsbeer, en Loki kan ook zeker bijten als een ijsbeer, maar eigenlijk zijn ze gewoon veel te lief natuurlijk.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in juni 19 dagen niet in mijn eigen bed door. Waar ik heen ging?
- Den Haag
- Spitsbergen, Noorwegen
- Lofoten eiland, Noorwegen
Vlak voor mijn vakantie had ik een tweedaags overleg in Den Haag. Nee, ik ga niet de politiek in. Al zou de wereld er natuurlijk een stuk mooier uit zien als iedereen mijn regels zou opvolgen 😉
Wat deed ik dan wel in Den Haag? Ik zat met allemaal mannen opgesloten in het Louman museum. Voor de mensen die geen idee hebben wat voor museum dat is; het is een automuseum. Je snapt natuurlijk wel dat ik niet kon wachten tot de overleggen erop zaten en we eindelijk het museum mochten verkennen ….. (not). Maar ik heb me van mijn beste kant laten zien en uitermate geïnteresseerd een rondje gelopen en wat bordjes gelezen tot het tijd was voor het eten.
Noordpool met de MV Hondius
Soms maak je een reis die zo indrukwekkend is, dat je het niet aan een ander kunt uitleggen hoe bijzonder het voelde. Door het pakijs van de Noordpool varen is zo’n ervaring die moeilijk in woorden te vangen is. Terwijl het schip zich langzaam een weg baant tussen eindeloze velden van wit en blauw ijs, lijkt de wereld om je heen stil te vallen. Het kraken van het ijs tegen de boeg, de frisse poollucht en de indrukwekkende leegte zorgen voor een gevoel van pure Titanic flashbacks. Ik heb me wel tienduizend keer afgevraagd of ik Rose of Jack zou worden wanneer de boeg van het schip onder het dikke ijs definitief zou scheuren.
Hier, ver weg van de drukte van alledag, ervaar je de kracht en schoonheid van de natuur op haar meest ongerepte manier. Elke ijsschots, elke spiegeling in het donkere water en elke ontmoeting met de arctische wildernis maakt duidelijk hoe bijzonder deze verborgen hoek van onze planeet werkelijk is. En ook hoe onherbergzaam en vijandig het hier is. De zee op onze reis was relatief rustig, het was zomer en we zaten op een goede, zeer comfortabele boot. Stel je toch eens voor dat je in de eeuwig durende donkere winter op een houten boot met scheurbuik probeert het voorjaar te halen, ijsberen van je af vechtend, niet wetend of je ooit nog naar huis zal gaan. Dit is geen plek waar mensen horen.
Hoe zag een dag op de boot eruit?
- Om 06.45 uur wekte de expeditieleider ons met de huidige temperatuur en weer.
- Om 07.00 uur stond het ontbijt klaar.
- Om 08.30 werden de eerste zodiacs vol geladen met hikers voor de lange afstand (de afstand waar wij de meeste dagen bij aansloten). De andere afstanden volgende hier achteraan.
- 12.00 uur ben je terug voor de lunch.
- 14.00 uur ga je weer aan land voor de volgende hike.
- 18.00 uur terug voor cocktails en een terugblik op de dag en een vooruitblik naar de volgende dag.
- 19.30 avondeten.
En met hikes bedoelen ze recht tegen een berg oplopen op losse gravel en sneeuw, maar ook slenteren over een grote vlakte. Geen paaltjeswandelingen van de ANWB in ieder geval. Er liepen altijd gidsen met geweren mee en er staan andere gidsen permanent op de uitkijk in het water en op land om een eventuele ijsbeer op tijd te spotten voordat het een soort Hunger Games worden wie de ijsbeer kan ontlopen.
Er waren ook dagen waarbij we in het pakijs overnachten en helemaal niet aan land gingen. Die dagen heb je ook wel echt nodig om bij te komen. Door alle bijzondere dingen die je ziet en alles wat je doet, blijft er weinig tijd over om te slapen. Ik ging midden in de nacht (die eruit zag als de dag) het dek op. Vogels die 24/7 doorgaan met vis zoeken. De zon die nooit onder gaat. Het ijs om je heen. Andere passagiers die ook over het dek slenterden op zoek naar de walvissen en ijsberen. Midden in de nacht op een bankje genieten van de zon. Het is zo raar om je te realiseren dat je daar midden in de nacht in het ijs staat wat bij de Noordpool hoort.
Ik schreef in het vorige maandoverzicht al dat ik op de MV Hondius (die van dat Hantavirus) zou varen. Ik maakte me over dat virus totaal geen zorgen. De rest van de passagiers gelukkig ook niet. Totdat ik een beetje verkouden werd en bij vlagen non-stop stond te niezen en hoesten. De cirkel om me heen werd steeds groter en groter bij de cocktails. De hikes werden progressief zwaarder door de hele droge lucht en toen moest ik nog een week paardrijden. Top weer dat immuunsysteem van mij.
Paardrijden zoals ik nooit meer ga doen
Na de reis richting de Noordpool gingen Maarten en mijn moeder richting Nederland om te genieten van een hittegolf terwijl ik in Noorwegen bleef voor een paardrijtocht op de Lofoten. En dat heb ik geweten. Ik dacht dat Kirgizie eng en intens was totdat ik de Andes overstak van Argentinië naar Chili. Maar na de Lofoten weet ik nu dat de Andes een soort Ponypark Slagharen is in vergelijking met de mountain tour bij Hov Gård.
Deze week op de Lofoten is niet voor watjes. Zodra je te paard de steile bergpaden op gaat, verdwijnen de comfortabele vlaktes en maken ze plaats voor smalle paadjes met duizelingwekkende uitzichten. Of nog veel erger; er waren helemaal geen paadjes. Letterlijk een hellingshoek van 45 graden proberen te beklimmen met of zonder paard. Met aan de ene kant ruige rotswanden en aan de andere kant een diepe afgrond richting de fjorden, voel je je hartslag regelmatig versnellen. Toch vertrouwen de IJslandse paarden feilloos hun weg door het indrukwekkende landschap. Maar ik niet.
Een paard wat langzaam over de modder in jouw richting glijdt. Op handen en voeten proberen naar boven te klimmen met om je heen paarden die je maar sneu en kansloos vinden omdat je veel te langzaam gaat. Rotsblokken zo groot als een gemiddelde luie stoel, waar je overheen probeert te klimmen met je paard. Juist die combinatie van spanning, adrenaline en adembenemende natuur maakt deze rit tot een onvergetelijk avontuur – doodeng én fantastisch tegelijk. Oh, en had ik al gezegd dat ik twee dagen zes uur lang in de regen heb gereden? Weet je hoe leuk dat is? Ik was er zo klaar mee op een gegeven moment. Maar dan rijdt je bovenop een berg terwijl de zon door breekt. Dan rijdt je langs de beste kaneelbroodjes bakker ter wereld. Dan krijg je elke avond een driegangendiner wat bijna Michelinster-waardig is. Dan weet je weer waar je het voor doet.
Deze rit ga ik nooit meer doen. We wilden eigenlijk met z’n allen volgend jaar de Rocky Mountains van Canada in gaan, maar we waren het er unaniem over eens dat we even geen bergbeklimmingen en afdalingen kunnen zien. Wat deze tocht zo zwaar maakt, is het effect dat de spanning op je lichaam heeft. Terwijl je paard onverstoorbaar verder loopt, voel je zelf de adrenaline door je lijf stromen. Je zintuigen worden scherper, elke stap krijgt je volledige aandacht en alle dagelijkse zorgen verdwijnen naar de achtergrond. Dit zorgt voor een intense beleving die je helemaal uitput. Achteraf maakt die spanning plaats voor een gevoel van trots: je hebt je grenzen verlegd en een avontuur beleefd dat je niet snel zult vergeten. Maar voorlopig heb ik dat genoeg gedaan. Mijn volgende paardrijvakantie gaat naar Benidorm. Of misschien is dat zelfs te avontuurlijk en kan ik beter paardrijden in Zeeland.
Dit is hoe mijn brave pony mij het liefste zag; lopend ernaast en etend zodat ik de klokhuizen zou delen.
Nog een grappig weetje; na al die dagen hele dagen hiken en paardrijden, maar ook veel te veel eten, weeg ik nu meer dan ooit. Ik heb nog nooit zoveel gewogen. Op zich waren al die cocktails aan het einde van de dag ook niet de meest verstandige keuze, maar hoe vaak zit je nou op de Noordpool? Of zouden het allemaal spieren zijn waardoor de kilo’s eraan vlogen? Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat hiken, uren achter elkaar paardrijden. Ik heb nog nooit zo’n actieve levensstijl gehad. En blijkbaar heb ik ook nog nooit zo veel gegeten. Dus nu is het echt tijd voor afvallen.
Random foto’s
Maar gelukkig hebben we de random foto’s nog. Ik stond in mijn nette werkkleren op stal in de stront. Heel erg glamoureus dat leven van mij.
Ik sta met een interview in het zomerboek van Chantal Janzen. Wel grappig welke quote ze dan groot printen. Zo belangrijk vind ik luxe nou ook weer niet. Of houd ik nu mezelf voor de gek?
Ik liep een rondje door de kringloopwinkel en kwam daar deze vreemde knuffel tegen. Ik las ooit in een artikel waarin onderzoekers erop wijzen dat speelgoed en knuffels ook maatschappelijke boodschappen kunnen overbrengen. Wanneer bepaalde kenmerken steeds terugkomen – bijvoorbeeld prinsessen die vooral mooi zijn of actiefiguren die vooral sterk zijn – kunnen kinderen deze eigenschappen gaan koppelen aan specifieke rollen of groepen. Daarom wordt tegenwoordig vaker gepleit voor divers en minder stereotiep speelgoed. Waarom vraag ik me dan af of deze knuffel daar iets aan bij gaat dragen om meer divers te zijn?
Netflix tip
Geen tips deze maand. Ik was te druk met het zoeken naar ijsberen. Wel nog een mooi plaatje van de Artic.
Mocht je ze gemist hebben?
Dan lees je hieronder de nieuwste blogs die recent online gekomen zijn.