Oktober was een drukke maand. Ik bracht meer dan de helft ervan in het buitenland door. Ik reisde naar een nieuw land waar ik nog nooit eerder ben geweest. Ik stond midden in de nacht voor een doodziek paard te zorgen. En ik leerde over het bestaan van de 20/20 regel.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam. We gaan het najaar in dus de konijnen mogen alles in de tuin snoeien. Een taak die ze dankbaar voor hun rekening nemen. Dit wordt de eerste winter voor Lola. Inmiddels kan ze bijna normaal lopen, is ze weer helemaal wit en is ze helemaal opgeleefd.
Adopt, don’t shop! Blijf weg van fokkers, en geef een afgedankt asieldier een beter leven. Ze zijn je eeuwig dankbaar!
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in oktober 16 dagen niet in mijn eigen bed door. Waar ik heen ging?
- 2x Frankrijk
- 1x UK
- 1x Polen
- 1x Slowakije
- 1x Slovenië
Een maand waarin ik maar liefst de helft van de tijd in het buitenland door bracht en 1 nieuw land ontdekte. In al die landen dat ik internationaal werk doen, heb ik vrijwel heel Europa gezien en toch zijn er landen in Europa waar ik nog nooit ben geweest. Zo ook Slovenië. Met een groep mensen die ik heb leren kennen op andere reizen, reisden we van over de hele wereld naar Slovenië om daar een week door het Karst gebergte paard te rijden.
De week begon met een werkreis naar Polen en Slowakije en eindigde in Slovenië. De grootste uitdaging van mijn paardrijvakantie was niet het paardrijden zelf maar was met handbagage reizen op een werkreis en paardrijreis gecombineerd. Ik moest ook nog eens meerdere keren overstappen op verschillende delen van mijn reis. Van 1 persoon op de paardrijreis was de bagage niet aangekomen, en de Amerikanen reisden natuurlijk met 2 x 23 kilo aan bagage. Zij zeulden zich helemaal kapot aan hun koffers terwijl ik fluitend de trap op slenterde.
Nadat ik in Slovenië met oude vrienden was herenigd en met nieuwe vrienden kennis had gemaakt, begon mijn vakantie met een Michelin sterren maaltijd in een kasteel boven Ljubljana. Als ik naar de foto’s kijk, lijkt het wel alsof we helemaal niks te eten kregen. Maar na 7-gangen zaten we allemaal propvol. De funicular die ons de berg naar het kasteel op had getrokken, bezweek bijna onder de druk van onze volgevroten lijven toen we weer een paar honderd meter af wilden dalen naar de stad.
Ik bezocht in Ljubljana natuurlijk weer een tweedehands winkel waar ik een paar superwarme wanten vond om mijn zoekgeraakte wanten te vervangen. Soms moet je geduld hebben met tweedehands, maar uiteindelijk vind je altijd iets moois. Vanwege mijn extreem minimalistische pakbeleid, resulteerde deze aankoop van wanten helaas wel in het afscheid moeten nemen van een van mijn andere meegebrachte kledingstukken. Gelukkig zou ik een week later mijn paardrijbroek stuk scheuren doordat ik tijdens een rit in een braamstruik zou blijven hangen.
Dan de paardrijreis zelf. Borut en Maya waren twee fantastisch vrolijke begeleiders. Elke ochtend om 9 uur zaten we aan de pruimenwodka. Bij sommige paarden was die wodka ook wel nodig. De paarden waren goed ingereden maar best pittig. De galop ging in moordend tempo over rotsige paden. Als je iets te dicht op je voorganger zat, dan kon je rekenen op vlijmscherpe stenen in je gezicht. Ik heb er een paar met mijn jukbeen en met mijn voorhoofd opgevangen. Ik kan je vertellen dat dit niet de beste aanpak is.
De reis was heel gezellig, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik me af en toe best verveelde tijdens de ritten. Misschien ben ik gewoon mega verwend qua paardrijreizen. De Andes was ook pas 8 maanden geleden en die reis was zo ontzettend spectaculair, dat ik wellicht te hoge verwachtingen had van Slovenië. Slovenië was veel dennenbomen, milde bergen en wat rotsige uitstulpingen. Het meest indrukwekkend waren de ondergrondse bunkers en gangenstelsels uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Dat moet niet heel plezierig geweest zijn om daar maanden te leven aan het front.
En nog wat meer Slovenië plaatjes:
20-20 regel
De 20-20-regel is een opruimregel om spullen die je waarschijnlijk niet meer nodig hebt, weg te doen. Dus het gaat specifiek over spullen die je jaren bewaard maar nooit gebruikt en ook niet weg gooit ‘voor het geval dat’ en ‘ze komen ooit nog een keer van pas’. De 20-20 regel stelt dat je alles mag weggooien wat je binnen 20 minuten voor minder dan €20 kunt vervangen.
Dus die tulband bakvorm die je al twintig jaar in de kast hebt liggen en waar je altijd al eens met kerst een tulband in had willen bakken, maar dat nog nooit hebt gedaan…. weg ermee, want deze kun je prima voor minder dan 20 euro binnen 20 minuten kopen, mocht deze kerst eindelijk de kerst zijn waarin je die cake gaat bakken.
De 20-20 regel zegt dat het meer moeite kost om dit soort ‘voor het geval dat’-spullen te bewaren, schoon te maken, te verplaatsen en te verhuizen dan om ze opnieuw aan te schaffen indien nodig. En inderdaad, het geeft het ontzettend veel rust wanneer ze er ineens niet meer zijn.
Je raadt het vast al; ik heb op alle oude troep die ik overal tegen kwam de 20-20 regel toegepast. Die superleuke drinkglazen met deksel met ingebouwd rietje waar ik elke zomer cocktails in wil maken maar dat nooit doe, zijn richting de kringloopwinkel (om zich te voegen bij die andere 300 vergelijkbare glazen met rietjes).
Dat lichtblauwe overhemd wat ik altijd bewaar voor het geval ik deze een keer voor mijn werk aan moet naar een evenement, maar dat nog nooit heb hoeven doen sinds ik het overhemd 14 jaar geleden kocht en het prijskaartje er zelfs nog aan zit, ging ook weg. De kringloopwinkel hangt vol met blauwe overhemden, die voor de zeldzame keer dat ik deze voor mijn werk nodig ga hebben, prima voor een tientje in de kringloop gekocht kunnen worden.
Hoe meer er weg gaat, hoe meer ik merk dat het makkelijker wordt om spullen los te laten. Maar vooral merk ik dat het makkelijker wordt om niet afgemaakte of niet gestarte projecten los te laten. Zoveel dingen die ik nog wil repareren, wil maken, als nieuwe hobby aan wil beginnen, maar het allemaal niet deed omdat het me eigenlijk niet genoeg interesseerde. Al die dingen zijn nu weg. Wat er over blijft, is een huis wat steeds makkelijker schoon te maken is, kasten die steeds overzichtelijker zijn (of soms zelfs helemaal leeg), en meer tijd voor dingen die ik echt leuk vind zoals al mijn kook-projecten met het overgebleven groente en fruit van Maarten zijn wekelijkse vrijwilligerswerk.
Random foto’s
Bijna al mijn randomfoto’s gaan over Soura. De maand begon met dat de ponies hun eigen tropische strand geleverd kregen. Want wie heeft er nou zin in de modder in de winter? Het volgende project voor de ponies wordt een Tiki-bar waar ze zichzelf cocktails kunnen serveren en een jacuzzi waar ze samen kunnen roddelen over de bikini van de ander.
Wie mooi wil zijn, moet pijn leiden. Tijd voor de jaarlijkse afspraak bij de tandarts. In mijn eentje ging ik met twee ponies naar een stal in de buurt waar er een dierenarts, tandarts en heel veel kalmeringsmiddel te wachten stond op twee opgefokte ponies. De tandarts voor paarden gaat net iets anders als de tandarts voor mensen. Je kunt niet tegen een pony zeggen dat deze zijn mond open moet houden dus moet er een kaakspreider op zodat de tandarts zijn arm niet breekt wanneer Soura ineens haar hoofd omhoog gooit. Wanneer je dan ook nog een paar apparaten aanzet waar je hersens van uit je pan trillen, is er geen paard meer wat vrijwillig rustig blijft staan.
Dus een paar spuiten met zen-middelen verder had ik twee ponies die kneiterstoned en gelukzalig hun behandeling ondergingen. Zwalkend en sloffend wandelden we anderhalf uur later terug richting stal. Een lange kwijldraad liet me weten dat hun wangen nog niet in staat waren om de boel binnen te houden.
En toen was er nog een zieke pony. Onze leenpony besloot dat het een goed idee was om een deel van haar darm over de ophangbanden van haar nieren te lussen. Niet het beste plan ter wereld want best dodelijk. Vraag me niet hoe ze het voor elkaar heeft gekregen, maar het resulteerde in 4 ritjes naar stal op 1 dag.
De dierenarts met weekenddienst was heel blij met ons. Haar laatste rit was om 11 uur op zondagavond toen ze Askja – de leenpony moest sonderen met paraffine olie. Vervolgens moesten wij nog een uurtje met die pony wandelen. Tegen half 1 lag ik in bed en om half 6 ging de wekker weer om naar mijn werk te gaan. Als al die behandelingen niet zouden werken, dan zouden we op maandag nog maar 1 optie over hebben en die zag er niet best uit.
Gelukkig besloot de leenpony dat ze haar darmen toch liever op de juiste plek wilde houden en ging het de volgende ochtend al heel veel beter. Het is dan misschien niet onze eigen pony, maar inmiddels kunnen we niet meer zonder de allerliefste leenpony. Askja is de enige die zich wel normaal gedraagt tussen dat zooitje ongeregeld van ons.
Netflix tip
Ik heb weer een paar pareltjes gezien deze maand. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- Wayward: thriller serie. Verhaallijn: in het kleine stadje Tall Pines in Vermont (Verenigde Staten) beginnen Alex en zijn partner Laura een nieuw leven. In Tall Pines bevindt zich een internaat dat gerund wordt door Evelyn (Toni Collette). Langzaam ontdekt Alex steeds meer geheimen over de school en het stadje. Ik vond de serie superleuk, maar Maarten vond er weinig aan. Te traag volgens hem. Ik kan wel genieten van de suspense. Gemixte feedback over deze serie dus.
- El Jardinero: Spaanse thriller serie. Verhaallijn: Elmer en zijn dominante moeder managen een kwekerij die als dekmantel dient voor een succesvolle, geheime huurmoordenaarszaak. Voor Elmer is doden de gewoonste zaak van de wereld, omdat door een ongeluk bij hem al zijn gevoelens zijn ontnomen. Wanneer hij echter de moord op de charmante Violeta, een kleuterjuf, beraamt, wordt hij verliefd op haar. Nu moet Elmer leren liefhebben, terwijl zijn moeder er alles aan doet om Violeta’s leven te beëindigen. Ik houd van seriemoordenaars met emotioneel complexe problemen die dan verliefd worden. Dexter was destijds een van mijn favorieten. Ondanks dat El Jardinero geen Dexter is, is dit wel een zeer vermakelijke serie. En stiekem is het best een leuke jongen ondanks dat het een seriemoordenaar is (yep, zeer verontrustend).
Mocht je ze gemist hebben?
Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blogs die deze maand ook online zijn gekomen.