Wat een maand was februari. Ik stak te paard de Andes over en bezocht de droogste woestijn ter wereld. Uiteraard ging mijn reis niet zonder slag of stoot (of menig kansloze actie). Ik ben fysiek meer dood dan levend, maar heb herinneringen die ik nooit meer zal vergeten. Al is het maar omdat mijn hoogtevrees in combinatie met de Andes een zeer paniekerige combinatie zijn.
Maar natuurlijk beginnen we eerst met konijnenspam.
Mijn reizen in februari
Ik bracht in februari 21 dagen door in het buitenland. Waar ik heen ging?
- Argentinië
- Chili
Ik reis al jaren ontzettend veel. Meestal voor mijn werk, maar ook veel privé. Het voelt vaak alsof ik de trein neem wanneer ik voor mijn werk in het vliegtuig stap naar Roemenië. Geen stress, geen gedoe, gewoon relaxt.
Des te vreemder is het wanneer ik prive op reis ga. Ik heb inpakstress en begin twee maanden van tevoren al met alles klaar leggen. Ik heb te-laat-kom stress en ben al 2.5 uur voor mijn vlucht op Schiphol. Vorige maand konden jullie nog lezen dat ik op een haar na mijn vlucht niet miste. Bij een privé reis ben ik ruim van tevoren bij de gate aanwezig (de juiste gate deze keer). Ik check wel 200 keer of ik echt mijn paspoort uit mijn werktas heb gehaald. Ik check nog vaker of de treinen geen onverwachte storingen hebben. Ik ben overmatig voorbereid en ik heb geen idee waarom.
Zou het zijn omdat het mijn eigen geld is in plaats van die van mijn baas waardoor ik zoveel meer spanning heb?
Of zou het zijn omdat ik maar zoveel vakantiedagen heb en die verreweg het meeste waard zijn van alles wat mijn baas mij betaald en ik daar dus geen dag van wil missen doordat ik op mijn bestemming een bikini moet gaan kopen of uren van mijn vakantie moet verspillen aan het zoeken naar een adapter voor het stopcontact omdat ik deze ben vergeten te pakken?
Geen idee wat het is, maar ik heb duidelijk meer stress van mijn eigen idiote plannen dan van alles waar mijn baas me naar toe stuurt. Een ding wist ik in ieder geval wel zeker, ik zou het niet koud hebben op mijn vakantie. Er zat maar liefst 40 graden tussen mijn vertrek en aankomst.
Vliegtickets en vluchtwijzigingen
Zoals ik al schreef, mijn leven gaat nooit zonder slag of stoot. Ik kwam er bij het inchecken pas achter dat mijn vlucht Amsterdam – Buenos Aires maar liefst 13 uur en 40 minuten zou duren en dat ik de hele nacht zou vliegen. Geen idee hoe ik dat over het hoofd heb gezien toen ik ging boeken. Niks aan de hand op zich. Bijna 14 uur vliegen kan ik prima uitzitten. Behalve dat Buenos Aires niet mijn eindbestemming zou zijn. Mijn eindbestemming zou Mendoza – aan de voet van de Andes – zijn.
Vluchten naar Mendoza gaan vanaf een andere luchthaven. Vanuit Amsterdam kom je aan op de Internationale luchthaven, en de volgende vlucht gaat vanaf de Binnenlandse luchthaven. Dus ik kon na 36 uur niet geslapen te hebben, met al mijn bagage in ruim 30 graden proberen de 43 kilometer naar de andere luchthaven af te leggen om mijn vlucht naar Mendoza te halen.
En toen werd het interessant. Ik had een vlucht geboekt die om 13.20 lokale tijd zou vertrekken. Een paar weken terug werd die vlucht gewijzigd naar 16.25. Mijn vlucht vanuit Amsterdam zou al om 07.00 landen. Ik weet dat de douane soms traag is, maar zo traag nou ook weer niet. Dat zou dus heel lang wachten worden.
Voor de zekerheid heb ik een tweede vlucht geboekt die om 11.10 zou vertrekken. Mijn twee reisgenoten waarmee ik deze bizarre paardrijtocht zou gaan doen, zaten op de vlucht om 10.00 maar dat leek me wat krap. Die vluchten naar Mendoza zijn maar 60 euro. Dus twee vluchten boeken voor dezelfde reis zou op de gehele prijs van de reis een bijna verwaarloosbaar bedrag zijn. Die paardrijtocht, de Atacama woestijn en de Internationale vluchten bij elkaar waren zo duur, dat ik inmiddels geen organen meer over heb om te verkopen.
Sta ik op Schiphol te wachten op mijn vlucht naar Buenos Aires, krijg ik een email dat die vlucht naar Mendoza van 11 uur is verplaatst naar 13.00 uur. Ach wel ja, ik zal hoe dan ook een vlucht kunnen halen. Ik had twee verschillende luchtvaartmaatschappijen geboekt voor het geval er eentje ging staken. Dus ik kom aan in Buenos Aires en sta binnen een half uur met mijn bagage aan de andere kant van de douane. Dit gaat voorspoediger dan gepland. Binnen 40 minuten ben ik op de andere luchthaven.
Zo’n lokale luchthaven is een heel stuk kleiner en minder efficiënt ingericht. Ik kwam nauwelijks door de mensenmassa heen. Ik ging op weg naar de incheckbalie om te vragen of ze mijn bagage alvast in konden checken. Nee, dat ging niet. Over anderhalf uur mocht ik weer terug komen.
Dus dan maar op naar de ticket counter om de tijd te doden. Ik wilde mijn 16.25 vlucht graag om laten boeken naar 10 uur. Wonder boven wonder mocht ik zonder bijbetalen op de 10 uur vlucht. Maar inmiddels was het kwart voor 9 en de rij bij de incheckbalie was minstens anderhalf uur lang.
De ticketcounter had me naar balie 46 gestuurd (of zei hij nou balie 46 en verder…….). Balie 46 was de enige balie zonder rij, maar ik kreeg ook niet de indruk dat er actief personeel zat. Ik waai met mijn ticket counter bonnetje, ze kijkt naar de tijd, reageert geïrriteerd in het Spaans, duwt me naar een incheckbalie en zegt tegen de man achter de balie dat hij me zo moet helpen.
En zo geschiedde; ingecheckt, met een nieuw ticket, zit ik met mijn twee reisgenoten in een koffiebar om kwart over 9 te wachten op mijn vlucht naar Mendoza. Lang verhaal kort; twee vluchten, beiden gewijzigd en uiteindelijk op een totaal andere vlucht naar Mendoza. Het is ook wel eens fijn wanneer het allemaal supergesmeerd verloopt. Maar geen reis van mij gaat 100% gesmeerd. Verderop meer drama 😉
Te paard de Andes oversteken
Ik kan me nog herinneren na mijn paardrijvakantie door Kirgizië dat ik zeker wist nooit meer zo’n barre tocht te gaan doen. Gelukkig ken ik mezelf slecht. Toen het tijdens een paardrijvakantie in IJsland in de groep ging over plannen voor het jaar erop, en ik zei dat ik de Andes te paard oversteken wel eens heb overwogen, waren er meteen twee andere enthousiaste ruiters die dit ook al jaren wilden. En toen was er geen weg meer terug.
Mijn reis naar de Andes begon goed. Al die snotterende mensen in het vliegtuig in combinatie met slaaptekort en 42 graden in Mendoza en ik kreeg een keelontsteking. Tuurlijk, wie wil zich nou 100% voelen als je dagen lang door een uitgestrekt desolaat berglandschap gaat rijden. Dat is toch ook hartstikke leuk met een half functionerend lijf.
En ik ging inderdaad half dood. Van angst, van het ziek zijn, van uitputting, van ellende. Maar wat een fantastisch mooie trektocht was dit. Ik heb nog duizend keer grotere doodsangsten uitgestaan dan in Kirgizië, ik ben nog tien keer vaker bijna van ellende van mijn paard gezakt en ik weet zeker dat ik nooit weer zo’n reis ga doen (geef me een paar jaar en ik zal wel weer een idioot idee hebben). Dit was een reis om nooit meer te vergeten.
Chili
De Andes is het berggebied wat de natuurlijke grens tussen Argentinië en Chili aangeeft. De paardrijtocht zou eindigen in Chili. Met mijn Duitse reisgenoot besloten we langer in Chili te blijven en de magische Atacama woestijn te bezoeken. De droogste woestijn ter wereld. En ook de woestijn met de meeste telescopen ter wereld, dus ik had hoge verwachtingen van de nachtelijke sterrenhemel. Het was fijn om na die uitputtende tocht de Andes over, nog anderhalve week extra te hebben om even bij te komen. Al blijft dat op 4 kilometer hoogte niet echt makkelijk. Door het gebrek aan zuurstof in de lucht, kost alles enorm veel moeite. Een korte wandeling van een paar kilometer voelt als een halve marathon. Maar dan krijg je er wel de meest spectaculaire vergezichten en uitzichten voor terug.
Leedvermaak
Aangezien jullie hier ook zijn voor leedvermaak, bij deze mijn niet ophoudende stroom aan ellende deze maand.
- In je tent liggen, mijlenver bij elke vorm van beschaving vandaan, en dan de honden rondom het kamp aan horen slaan. Ik kon het geblaf in cirkels rond het kamp volgen. Ik denk dan natuurlijk meteen; Joran van der Sloot is ontsnapt, of er loopt een puma om het kamp. In beide gevallen durf ik niet naar buiten om te plassen
- Hoogtevrees hebben (het lukt me niet eens om op de vijfde trede van onze huishoudtrap te staan) en je dan opgeven voor een paardrijtocht door een van de hoogste gebergtes ter wereld. We reden niet over normale paden. We reden simpelweg steil tegen een helling op. Ik lag plat op mijn paard om er niet achterwaarts af te glijden.
- Telkens wanneer de gauchos fluiten, in je hoofd een seriemoordenaar met een bijl voor je zien en daar dan ’s nachts angstvallig naar blijven luisteren (ik begin nu de gevolgen van mijn Netflix keuzes pas goed te zien)
- Zo veel stof, overal stof, elke dag urenlang stof, werkelijk overal stof. Niet normaal kunnen ademen. Niks is nog schoon.
- Ik heb een middag op een van de muildieren gereden (een kruising tussen een paard en een ezel). Nog geen twee turven hoog en ik krijg het voor elkaar om eraf te vallen omdat we ten onder gingen in een moeras. Mijn muildier was zo koppig als een ezel wat resulteerde in de volgende conversatie:
Linda: laten we de rest volgen want in dit moeras zinken we zo weg
Muildier: nee, ik weet een kortere route
Linda: lijkt me verstandig om gewoon de lange route te volgen
Muildier: nope, ik luister niet en ga gewoon de korte route
Linda: maar ik voel je achterbenen wegzakken
Muildier: oh kut, yep, we verdwijnen in het moeras, abort mission, abort mission, too late, leave the ship!
Netflix tip
Ik heb weer zo veel goede tips deze maand. Na al die jaren zonder blog, heb ik heel wat Netflix tips in te halen. Mijn smaak is nog altijd onverminderd slecht 😉
- Haantjes: een Nederlandse serie over een wereld waarin mannen hun ‘mannelijkheid’ niet meer nodig lijken te hebben, proberen vier vrienden zich wanhopig aan te passen en hun relaties en carrières te redden. Een hele amusante en herkenbare serie die heel makkelijk weg kijkt.
- La Palma: een Noorse serie over het Canarische eiland La Palma. Een Noors gezin dat op vakantie is op het eiland La Palma krijgt te maken met een ramp wanneer een dreigende vulkaanuitbarsting aanstaande is. Kijkt lekker weg. Special effects zijn eigenlijk best goed en het is niet zo’n over de top Amerikaanse halleluja serie.
Mocht je ze gemist hebben?
Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blogs die deze maand ook online zijn gekomen.
Loes
Fantastische reis en fotos!