Al weer drie jaar bestaat mijn blog. Wat begon als een hobby… is nog steeds een hobby. Hobby’s kunnen prima uit de hand lopen en zeer succesvol worden, maar dat zit er voor mij met mijn blog niet in. Na drie jaar in de bloggerswereld te hebben rondgewandeld weet ik zeker dat mijn blog nooit groot zal worden.
Ik heb me wel eens afgevraagd of ik fulltime blogger wilde worden. Het zag er zo glamoureus uit. Inderdaad ‘zag’. Wanneer ik op zakenreis ben, op vakantie ben of op het enige bloggersevent wat ik ooit bezocht, andere bloggers tegen kom, zie ik hoe hysterisch dat leven eigenlijk is.
De wereld bestaat uit Instagram, Facebook, bezoekersaantallen en samenwerkingen. Een wereld waarin het vooral draait om perfectie. Elke maaltijd wordt op de foto gezet. De perfecte props worden erbij gehaald om de perfecte uitstraling te creëren. De foto wordt tien, twintig, dertig keer opnieuw genomen. En voor je het weet is je eten koud of is dat mooie moment voorbij of ben je helemaal vergeten te genieten.
Wanneer het je werk is, kan ik me voorstellen dat het er zo aan toe gaat. Een reclamefilmpje maken moet ook 100x over, dus dat zal niet anders zijn wanneer je als influencer zelf een merk bent. Maar beleef je dan nog wat je doet? Of komt je ‘high’ eigenlijk alleen maar uit de likes en bezoekersaantallen?
Een nasi-schotel die eruit ziet als hondenvoer?
In deze Instagramwereld waarin alles draait om perfectie, draait het nog maar weinig om beleven. Wanneer het allemaal draait om imago kan ik me daar goed iets bij voorstellen. Wie zit er te wachten op jouw nasi-schotel die er met een fletse foto net uit ziet als een bord hondenvoer? Echter imago is meer dan alleen een fantastisch leven.
Imago zou eigenlijk ook eerlijkheid moeten zijn. Is het product waar je een samenwerking voor bent aangegaan slecht, dan zou je dat ook moeten schrijven. Maar ja, die samenwerking zorgt ervoor dat je de huur kunt betalen dus hoe eerlijk ga je zijn? Of zwak je het verhaal een klein beetje af zodat ze de volgende keer tenminste weer met je willen werken.
Het eeuwige drama
Tegenover de “het leven is perfect”- blogger is er ook nog de “het leven zit altijd tegen”- blogger. Dat zijn de mensen die altijd ziek zijn, zielig zijn, net iets zijn vergeten bij de supermarkt, in de steek gelaten worden, hun nagel scheuren, de verkeerde kleur haarverf kiezen, etc. Bloggers die alleen maar schrijven over hoe dramatisch hun leven is. Blijkbaar gaat er van Social Media een bijzonder effect uit. Drama en perfectie leiden tot aandacht, realiteit is niet interessant.
Ik ben ook schuldig
Op mijn eigen blog zie ik het liefst ook mooie foto’s en schrijf ik ook liever over mijn fantastische reis in plaats van mijn relatiecrisis. Ik liet me ook gewoon meeslepen in de ratrace van perfectie. Stiekem toch gevangen door de bijverschijnselen van deze hobby.
Maar dat staat haaks op wat ik wil met mijn blog. Ik wil juist mensen laten voelen dat het niet om perfectie hoeft te draaien. Dat saaie dagen vol met Netflix ook prima zijn en dat ze bovendien heel veel Netflix tips opleveren voor anderen. En dat lamlendigheid, verveling, geen spectaculair weekend en sleur nog steeds boeiend kunnen zijn. Maar vooral ook een eerlijk verhaal over de bestemmingen waar ik kom, de restaurants die ik bezoek en de plekken waar ik slaap.
Geen zin, geen tijd, geen nut
Reizen is mijn grootste hobby (naast paardrijden en Maarten … ik zet het er maar snel bij voordat Soura dit leest en ik morgen naast mijn paard lig). Ooit leek het me een goed idee om alle honderden tips van al die mooie bestemmingen te gaan delen met anderen op mijn eigen blog.
Zoals met elke hobby begon ik ontzettend enthousiast. Ik verdiepte me in website optimalisatie, beter gevonden worden op Google, maar vooral heel, heel veel promotie van mijn Facebookpagina en mijn blogs. Want zoals met alles, je moet eerst heel veel werk verzetten voordat je resultaat ziet. En precies hier ging het mis.
Wat voor resultaat wilde ik eigenlijk zien? En hoezo veel werk verzetten? Ik interesseerde me toch niet voor bezoekersaantallen? Het maakte me toch niet uit of mijn blog groot zou worden of niet, want ik schreef toch alleen maar om tips te delen?
En zo veranderde ik in het tweede jaar de strategie voor mijn blog. Nou ja, strategie… Ik had weinig strategie, dus misschien kan ik beter zeggen dat ik mijn blog-activiteiten veranderde. In plaats van meer Social Media stopte ik juist met het delen van mijn blogs in al die Facebookgroepen. Daarnaast gooide Facebook ook nog eens hun algoritme om waardoor ook op mijn eigen Facebookpagina het bereik met 90% terug liep en ik dus nog harder zou moeten werken om hetzelfde te bereiken.
Geen Instagram stories voor mij, geen Pinterest boards, geen Twitter, geen LinkedIn, gewoon alleen nog maar blogs schrijven en mijn eigen Facebookpagina onderhouden, want daar ben ik al druk genoeg mee.
Weet je hoeveel tijd ik in mijn blog steek?
Een gemiddelde blogpost kost me ongeveer twee tot vier uur om te schrijven, afhankelijk van hoeveel informatie ik nog op moeten zoeken zoals openingstijden of kaarten maken in Google. Daar komt dan nog het onderhoud van mijn website bij en het bijhouden van mijn Facebookpagina. Daarnaast update ik regelmatig oude blogs met nieuwe informatie. Wanneer ik bijvoorbeeld een nieuw restaurant heb gespot in Zagreb, dan voeg ik deze toe aan de blog die ik daar al over had geschreven.
Alles bij elkaar besteed ik in sommigen weken wel acht uur aan mijn blog.
Stel dat ik dan ook nog Instagram moet bijhouden én Instagram stories én Pinterest én Twitter én moet reageren op alle reacties én mijn blogs moet promoten in allerlei Facebookgroepen, dan kan ik mijn paard beter gaan verkopen, want dan houd ik geen privéleven meer over.
Daar ligt voor mij de grens
Voor mij is bloggen voor de saaie momenten op luchthavens of voor op die regenachtige vrijdagavond, maar niet om al mijn weekenden aan op te offeren. Nee, mijn weekenden offer ik liever op aan allerlei troep kijken op Netlfix.
Daarmee doe ik precies niet wat de rest van de bloggers wel doet, namelijk er veel werk voor verzetten. Dus zal mijn blog waarschijnlijk wel langzaam blijven groeien maar zal ik niet de volgende Enzo Knol zijn. En dat is misschien maar beter ook.
Blogcijfers 2019
Voor alle nieuwsgierige aagjes vind je hieronder mijn cijfers van 2019. December heeft cijfers tot 5 december.
Best gelezen blogs van 2019
En natuurlijk ook de best gelezen blogs van 2019.
- Citytrip Agadir; bezienswaardigheden, budget en handige tips
- Rotterdam; beste vintage en tweedehandswinkels open op zondag
- De beste vintage en tweedehandswinkels in Den Bosch
- Israël; 10x mooiste bezienswaardigheden
- Citytrip Marrakech; bohemian hotspots voor de moderne hippie
- Onmisbaar op reis: packing cubes
- Onmisbaar op reis: een rugzak geschikt als handbagage – Dakine Trek II 26L
Zoektermen
En wat voor bizarre zoektermen werden er gebruikt om uiteindelijk op mijn website te belanden? De meeste zoektermen waren heel logisch, maar er zaten een paar vage uitschieters tussen:
- gepaneerde varkenshersens
(deze zoekterm kwam zelfs drie keer voorbij….. raar) - scheren van marokkaanse vrouwen (zou dat anders zijn dan scheren van Finse vrouwen?!?)
- pony strafkamp (euhm… misschien had ik af en toe iets aardiger moeten schrijven over Soura)
Media
Mijn blog wordt steeds beter gevonden door verschillende media. Onderstaand een overzicht waar mijn hoofd allemaal in is verschenen.
AD.nl: over mensen die veel van huis zijn voor hun werk
Nu.nl: over goedkope stedentrips
Viva week 52: over duurzaamheid, gewetenswroeging en kinderen.
Facebook pagina van de NS; over de mooie treinreis die ik in Noorwegen maakte.
Dus wat nu?
Ik ga gewoon verder zoals altijd. Niet meer kanalen, niet meer blogs, niet andere content. Gewoon waar ik zin in heb, zoals het leven zou moeten zijn. En als mensen dat leuk of interessant vinden om te lezen, dan is dat mooi meegenomen en ben ik daar blij om. Als dit leidt tot groei van mijn blog, dan is dat ook mooi meegenomen.
