Juli was warm. Mijn vetrollen plakten aan elkaar. Ik verbaasde me over de staat van de Duitse geestelijke zorg. En ik stond voor een lastige beslissing. Het was weer een topmaand.
Maar uiteraard beginnen we eerst met konijnenspam. Lola is inmiddels fysiek zo fit, dat ze denkt dat ze een man is en Loki aanrand. Loki heeft te weinig hersencellen om dat te snappen.
Waar ging ik allemaal heen deze maand?
Ik bracht in juli 4 dagen niet in mijn eigen bed door. Waar ik heen ging?
- Duitsland
- Belgie
Ik woon in niet zo’n hele beste wijk. Toen dat RTL programma, over het werk van de politie, als gaststad Arnhem hadden gekozen, kwam onze wijk in elke aflevering terug. Er is in onze buurt veel overlast van mensen die hun leven op wat voor manier dan ook niet op de rit hebben. Werkloos, crimineel, randgevallen van de maatschappij, mensen die in hun hoofd de verkeerde afslag hebben genomen. Dit maakt de leefbaarheid van de wijk er niet beter op.
Maar dan ben ik in Duitsland, en dan realiseer ik me hoe goed we in Nederland onze maatschappij hebben ingericht om deze groep mensen zo veel mogelijk te faciliteren om een kans te krijgen hun leven anders in te richten of hulp te bieden bij. Elke keer wanneer ik in Duitsland aan kom op het station – welke station dan ook – zie je pas goed hoe ver heen de geestelijke gezondheidszorg in Duitsland is. Of ik nou aan kom in Berlijn, Hannover, Bremen, Hamburg, Munster of Osnabruck.
Op elk station tref ik niet een paar, maar echt heel veel mensen aan die duidelijk hun leven niet op de rit hebben. Zonder schoenen. Met dikke zweren. Met een blackout midden op een plein. Schreeuwend ergens in een hoekje.
Het is geen wedstrijd, maar klagen over Nederland, terwijl de buren het zo veel slechter voor elkaar hebben, doet je realiseren dat het nog zo veel erger kan. Natuurlijk kan het in Nederland beter. Want als het perfect was geweest, hadden wij niet zo veel overlast in de wijk gehad. Maar het is ook goed om het eens in perspectief te zien tot het alternatief.
Vetrollen update
Schreef ik vorig maandoverzicht nog dat ik 5 kilo zwaarder was nadat ik terug kwam uit Spitsbergen en de Lofoten en daarmee mijn all-time high had bereikte. Was juli de maand waarin het tijd werd om alles er weer af te trainen. Inmiddels zijn we 4 weken verder en ben ik 3 kilo lichter. Nog 2 kilo te gaan en ik ben weer terug op mijn streefgewicht.
De makkelijkste manier om gewicht te verliezen was bij de hot-yoga. Ik verloor in de gemiddelde les ongeveer 17 kilo aan vocht. Wat een hel is hot-yoga. Buig je voorover, loopt het zweer langs je nek in je ogen. Doe je je armen omhoog, loopt het langs je armen weer je nek in. Zweet via je ruggengraat zo je bilspleet in. Ik snap echt niet waarom mensen hot-yoga doen. Waarom ik het dan ook deed? Omdat de stempelkaartactie van de sportschool mij een maand gratis sporten op zou leveren en ik ben natuurlijk wel cheap. Maar in ruil daarvoor moest ik helaas 2 hot-yoga lessen volgen.
Dus nog even vier weken door gaan met sporten en gezond eten en dan moet ik er wel zijn. Tenminste, als ik me niet te vaak me laat verleiden door al het lekkers wat de zomer te bieden heeft.
Pensioen
Nee, ik ga nog niet met pensioen. Alhoewel, sinds ik begon met werken, ben ik wel al toe aan mijn pensioen. Lekker achter de geraniums zitten en klagen over die fatbikes die te hard door de straat rijden. Klinkt precies als het leven wat ik nu ook al heb.
Anyway, snel door naar waar het wel om gaat, en dat is niet mijn leven als grijze huismus. Ik stond voor het lastige besluit om Soura met pensioen te laten gaan. Definitief. Ik heb mijn dure maatwerk zadel zelfs in de verkoop gezet om ook niet meer in de verleiding te komen om haar toch qua rijden weer op te pakken.
Soura liep jaren geleden wel eens kreupel. Een kreupelheid die kwam en ging. Na een paar maanden rust liep ze weer perfect. We bouwden op, reden weer in galop de Veluwe over, maar uiteindelijk ging het toch telkens weer mis.
Soms na een jaar, soms na een paar maanden. Een struikelpartij. Uitglijden in de wei. Overbelast. Een kreupelheid werd onvermijdelijk.
Na jaren aan rommelen, heb ik Soura op de trailer gezet en naar de kliniek gesleept. 1700 euro lichter en twee uur later stond ik buiten met een diagnose artrose en een ingespoten kniegewricht. Dat ze artrose had, wist ik al voordat we naar de kliniek gingen. Daar waren haar symptomen duidelijk genoeg voor.
Dat het kniegewricht al heel slecht was, konden we pas zien op de röntgenfoto’s en echo’s. Onomkeerbaar, alleen beheersbaar te houden.
Had ik eerder naar de kliniek moeten gaan heb ik me wel eens afgevraagd. Artrose is niet te genezen. Je kunt de ontstekingen remmen, maar daar kleven ook risico’s aan. Soura is volgens de dierenarts al senior met haar 21 jaar. Daarnaast is ze dik (mede veroorzaakt doordat de kreupelheid ons er al enkele jaren van weerhield om te trainen) wat bij bepaalde behandelingen een serieuze complicerende factor is.
Soura is geen sportpaard. Ik hoef er niet mijn geld mee te verdienen. Dus wil ik maar 1 ding; dat ze comfortabel is. Soura vervoeren naar een kliniek (de enige plek waar ze goed een gewricht in kunnen spuiten) is een absolute nachtmerrie voor mijn pony. Ik heb bij dat ene kliniekbezoek maar liefst 14 eenheden verdovingsmiddel moeten afrekenen om haar rustig te houden tijdens de röntgen en echo. Yep, 14. Daar had ik een kudde olifanten nog mee kunnen verdoven.
Dus had ik eerder moeten gaan? De uitkomst was hetzelfde geworden. Haar gewricht zou enkel bij dat ene bezoek 1x ingespoten worden. Eventuele vervolgbehandelingen zou ik haar niet meer aan doen. Dan zou ze elke 6-12 maanden weer naar de kliniek moeten totdat er uiteindelijk geen mogelijkheden meer zijn om haar gewricht in te spuiten.
Voor een te dikke senior pony zonder wedstrijdambities vind ik dat veel te ver gaan. Dus ik wist dat haar behandeling na zes maanden langzaam weg zou ebben. Haar artrose zou vanaf dan alleen maar erger worden. Beweging is goed voor haar artrose. Dus bleven we rijden. Tot oktober vorig jaar. De winter begon, meer regen, glade ondergrond, artrose die door de kou verergerde. Soura was duidelijk minder comfortabel op ritjes met mij. En eigenlijk kwam het mij ook wel goed uit. Mijn werk was chaos en veel te druk. Even niet ‘moeten’ rijden was best lekker.
Het nieuwe jaar brak aan. De lente begon. Af en toe stapte ik weer op. Bij het opzadelen was duidelijk dat Soura liever niet wilde. Zodra ze een zadel zag, liep ze gewoon weg. Op zich niet vreemd. Bij vlagen had ze wel eens periodes waarin ze liever als sloerie door de wei wilde paraderen om mannen te versieren en weinig interesse had om iets met mij te ondernemen. Maar nu was het anders. Ze ging me ontlopen. Dan maar mee als handpaard. Geen zadel erop, maar wel lekker in vrijheid bewegen. Iets waar ze duidelijk nog wel lol uit haalde. Ik had haar soms als wilde hengst naast me rondspringen aan een touwtje.
Tot die ene dag. Ik was net terug uit Noorwegen en zat vol energie op de reserverpony, met Soura aan een touw naast me. We draven door het bos. Zon in de rug, vogels vrolijk fluitend. En dan gaat het mis. Soura struikelt, iets wat wel vaker gebeurd. Maar nu gaat het zo mis, dat ze over de kop slaat. Het touw wordt zo hard uit mijn hand getrokken dat ik een flinke brandwond over de volle binnenkant van mijn hand oploop.
Ik spring van de reservepony af en loop naar een helemaal onder het zand en bladeren zittende Soura. Die stond helemaal verdwaasd om zich heen te kijken. Geschrokken van haar eigen actie. Zo geschrokken dat ze niet eens gras wilde eten wat er naast het bospad groeide. Toen wist ik het zeker. Als Soura zonder mij al zo kan vallen, dan stap ik niet meer op. Veiliger voor mij. Comfortabeler voor haar. En daarmee was haar pensioen officieel begonnen. Iets wat er al lang aan zat te komen, was met die ene val definitief geworden. Soura heeft mij zo veel jaren op avontuur mee genomen, dat het nu tijd is voor haar om zonder mij op haar rug op avontuur te gaan.
Wat ga ik dan doen met Soura? Gelukkig kun je ook zonder op je paard te zitten, ontzettend veel doen. We wandelen meer, ze gaat mee als handpaard, we doen meer grondwerk, we doen meer spelletjes en ik heb meer denkwerkopdrachten in plaats van fysieke opdrachten.
Met die keuze kwam Soura haar zin om te werken ook weer terug. Wanneer ik nu op stal aan kom, komt ze gedag zeggen in afwachting van wat we die dag gaan uitspoken samen. Wanneer ik alleen nieuw gras kom voeren, loopt ze teleurgesteld mee naar het hek wanneer ik weg ga omdat we niks leuks hebben gedaan. Als ik dit zo lees, moet ik misschien ook maar eens met pensioen gaan. Dan kom ik ook eindelijk eens toe aan al die projecten waar ik altijd aan wil beginnen, maar nooit doe.
Random foto’s
Maar gelukkig hebben we de random foto’s nog.
Ik ging natuurlijk weer een keer langs de kringloop waar de glitterjurken en kersttruien al weer in de rekken hangen. En ook dit bijzondere bordje wat ik eigenlijk mee zou moeten nemen naar mijn werk. Menig collega kan dit wel gebruiken wanneer ze weer aan mijn bureau komen drammen voor iets urgents.
No Waste Army
Voor mijn werk ben ik al de hele dag bezig met voedselverspilling. In mijn vrije tijd hebben we thuis ook al groente & fruit uit een anti-verspilproject. Daar kan ik nu nog een derde optie aan toe voegen; No Waste Army.
Elk jaar verspillen we in Nederland zo’n 2 miljard kilo voedsel. Dat begint al bij de boer. Kromme komkommers, paprika’s met een kleurtje anders, pompoenen die nét te klein zijn – bron No Waste Army
Dit is hoeveel ze bij No Waste Army al gered hebben:
En dus kwam er een hele volle doos met ingelegde kool, atjar, wortelkrackers, chocospread met bonen, pastasaus, falaffelmix, browniemix, pasta van pastinaak en nog veel meer lang houdbare producten bij ons thuis. Alleen bestaande uit geredde groente en fruit. Ik ben nu al benieuwd naar de box van september.
Netflix tip
Deze maand alleen Netflix Top 10 tips.
- The Boroughs: sci-fi serie. In een ogenschijnlijk perfecte seniorenresidentie moet een groep onwaarschijnlijke helden een bovennatuurlijke dreiging ervan weerhouden het enige te stelen wat ze missen: tijd. Dit is eigenlijk een best grappige serie die lekker weg kijkt. Beetje vreemd soms, maar toch een aanrader.
- Run: thriller film. Chloe werd door haar moeder Diane in totale isolatie opgevoed. Haar moeder heeft haar sinds haar geboorte volledig onder controle, maar nu, als tiener, begint Chloe de geheimen van haar moeder te ontdekken. Een duidelijke verziekte relatie. Het is fascinerend om dat te zien ontwikkelen tijdens de film. En het einde van de film maakt het dubbel en dwars waard om de film helemaal af te kijken.
Mocht je ze gemist hebben?
Dan lees je hieronder de nieuwste blogs die recent online gekomen zijn.