Reizen Waes is één van mijn favoriete reisprogramma’s. Tom Waes bezoekt in dit programma bestemmingen die iets minder voor de hand liggen, waaronder Noord-Korea. Nu ben ik altijd al nieuwsgierig geweest naar deze bestemming. Ik wilde graag naar Noord-Korea om met eigen ogen het socialisme/communisme te aanschouwen. Maar Maarten vond het niet nodig om een totalitair regime te steunen. En toch zijn we uiteindelijk gegaan.
Noord-Korea is een zeer controversiële bestemming in de ogen van sommigen, maar ik ben van mening dat het de mensen zijn die een land maken en niet de regering, hoe extreem deze ook kan zijn (lees; Donald Trump presidents van de VS…?!?!?). Ook in Noord-Korea wonen lieve, mooie mensen die lachen, dromen, praten en leven.
Uiteraard keur ik de acties van “De Grote Leider” zeer sterk af, net zoals de keuzes van zoveel grote leiders; Assat, Poetin, Koning Salman, Jinping, alweer Trump, en zo velen met hen. Gaan mensen ineens niet meer naar China vanwege de martelkampen daar? Blijven mensen weg bij Rusland omdat daar op mysterieuze wijze iets te veel journalisten verdwijnen? Doet het de mensen goed als je ze links laat liggen, negeert, dood zwijgt en boycot? Dan zouden eerder genoemde landen een volledig in elkaar gestorte toeristenindustrie hebben.
Begrijp me niet verkeerd, ik maak me vreselijk veel zorgen over de agressieve houding van Noord-Korea, maar ik maak me minstens evenveel zorgen om de agressieve houding van zoveel wereldleiders op dit moment waarvan het land niet geboycot wordt.
Maar goed, dit is geen politieke discussie, verder met mijn verhaal. Ik wist dat ik weinig vrijheid zou hebben, spontaniteit bij de grensovergang achtergelaten moest worden en ruimdenkendheid China al niet eens in mocht. Ik wist precies wat ik zou gaan doen, hoe laat, waar en hoe lang. Het voelde voor mij een beetje als een all-inclusive Antalya inclusief entertainment pakket ;). Ik heb me over veel dingen verwonderd op mijn reis naar Noord-Korea, op zowel positieve als negatieve manier. Onderstaand een paar grappige anekdotes van onze reis.
- Eén van de onderdelen in het programma was een bezoek aan het circus. Ik ben principieel tegen circussen en al helemaal in het buitenland. Ik vroeg aan ze of er in hun circus dieren zitten. Hun wedervraag: “zijn beren ook dieren?”. Tja… need I say more?!?
- De natuur in Noord-Korea is echt fantastisch indrukwekkend. Ik sta bij dat pijltje midden op de foto. Je kunt supermooie wandelingen maken in Noord-Korea. Helaas wel onder begeleiding van je gidsen, dus een dagenlange hike zal er niet in zitten.
- De eerste mens komt uit Noord-Korea en is van ongeveer 5.000-7.000 jaar voor Christus. Mijn oma is nog bijna ouder 😉
- De beste plaats om de Do’s & Dont’s van het buigen te leren is in Noord-Korea.
- Aangezien ik niet naar de dierentuin wilde, wilde ik iets anders doen. Blijkbaar is dat zo makkelijk niet want het koste ons dagen voordat we eindelijk een toezegging hadden voor een alternatief programma. We zijn als eerste Nederlanders in de geschiedenis (denken we) wezen bowlen in het grote Golden Lane Bowling Alley Pyonyang samen met onze gidsen. We werden wel wat raar aangekeken, want bowlen doen ze in Noord-Korea voornamelijk in hun nette kleren en wij in een spijkerbroek. En wij zijn lang en zij niet. En wij zijn wit en zij niet. En wij konden niet bowlen en zij wel. Maar we hebben ons kostelijk vermaakt. Ok, toegegeven dat de bowlingballen wel heel vies waren om aan te raken, maar hé, wie kan er nou zeggen dat hij heeft gebowld in Noord-Korea?
- Er zijn veel Noord-Koreanen met een telefoon, en nog best wel wat Noord Koreanen hebben een smartphone. Ook voor Noord Koreanen is het beste tijd verdrijf in het openbaar vervoer met je telefoon spelen. Ze zitten Candy Crush Saga te spelen op hun smartphone in de bus. Niet iedereen heeft binnen het socialisme recht op een auto, dus veel mensen reizen met het openbaar vervoer. Ze keken net zo verveeld als wij, zaten net zo met hun hoofd in hun telefoon en hadden ook een tekort aan zitplaatsen.
- Buitenlandse zenders als BBC zijn prima te ontvangen in het hotel, alleen niet op de kamers waar de gidsen verbleven.
- Aan menukaarten doen ze niet voor toeristen. Wat mij betreft prima, heb ik ook geen keuzestress. Minpuntje was dat we behalve geen menukaart, in restaurants ook geen gezelschap kregen. We werden netjes gescheiden van de andere gasten. Onze gidsen legden ons uit dat Chinezen vies zijn dus daar wil je niet mee in dezelfde ruimte eten en Noord Koreanen willen ons niet storen bij onze maaltijd. Dus daar zaten we dan alleen….
- Zelf met de trein van Beijing naar Pyongyang reizen is best spannend als ze je paspoort uren in beslag nemen bij de grens. Maar dat valt nog mee in vergelijking met het verblijf in Noord-Korea. Je krijgt dan je paspoort namelijk helemaal niet meer terug voor de gehele verblijfsduur.
- Een gesprek met mensen die wonen in een land wat zo afgesloten is van de buitenwereld is mateloos fascinerend. Luisteren naar hun wereldbeeld en hun dromen geeft een hele andere kijk op de situatie waar ze in gevangen zitten.
Dit is pas de eerste in een serie portretten van Noord-Korea. Ik zal jullie nog veel vaker mee nemen op deze bijzonder reis. Ik realiseer me dat over een dergelijke bestemming uiteenlopende meningen zullen zijn. En dat de manier waarop ik het hierboven soms misschien wat gekscherend op heb geschreven, en het beeld wat ik hier neer zet, komt in de verste verte niet in de buurt van het gevoel wat je hebt bij het maken van de totale reis.
Waar je ook ter wereld gaat, overal wonen en leven mensen. Op papier komen zeker de mensen achter het verhaal niet naar voren zoals je ze in het echt mee maakt. Zij houden ook gewoon van hun kinderen, worden verliefd, lachen samen en maken zich zorgen. Zij kunnen er weinig aan doen dat ze zijn geboren waar ze zijn geboren, maar we kunnen wel hun wereld een stukje groter maken door met ze te praten.
Nieuwsgierig naar meer verhalen over Noord-Korea?
Misschien zijn de volgende blogs dan ook wel wat voor jou.
Extreme reisbestemmingen; alleen maar om op te scheppen?
Bezoek aan de DMZ in Zuid Korea via IkReis