Weekoverzicht #50; ziek op reis en terug naar mijn oude werk

De laatste werkreis voor dit jaar was eentje waarvoor ik ook het weekend door werkte. Ik vloog naar Roemenië en zou daar in het weekend blijven. Maar eerst konijnenspam want die houden niet van vliegen. 

Grijs konijn bedelt om eten

Maandag; twee weken non-stop werken

Ik maakte niks noemenswaardigs mee en ging niet naar Soura. Ik wist dat ik de komende twee weken non-stop zou werken dus ik wist ook dat ik rustig aan moest doen wilde ik het einde van die twee weken halen zonder door al die vieze snotmensen in de vliegtuigen aangestoken te worden en precies met kerst uit te vallen. Dus ik hing wat voor de tv, at een salade en ging vroeg naar bed. Beetje jammer dat Maarten als een of andere grote bouwplaats lag te snurken en al mijn goede voornemens om uit te rusten daarmee volledig om zeep werden geholpen. 

Chilly willy
Wie noemt zijn springpaard nou zo?!?

Dinsdag; ik moet rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Geef toe, waarschijnlijk zong je die titel. En anders lees je nu terug en denk je… oh ja, dat is die ene van Herman van Veen en zing je het alsnog.

Ik werkte vanuit huis want ik had zowel een bezoek aan de orthodontist als een bezoek aan Maarten zijn nieuwe hersteltraject behandelaar staan. Maar het kwam allemaal niet echt lekker uit. Ik werkte telkens een paar uur en dan weer een afspraak, dan weer werken en dan weer een afspraak. Het was alleen maar haasten van hot naar her. Zonsondergang Nederland

Mooie zonsondergang onderweg naar huis

Woensdag; terug naar mijn oude werk

Via de Nederlandse Zootechnische Vereniging bezocht ik een inspiration diner. De gastheer en gastlocatie was mijn oude werkgever (niet de laatste waar ik dit jaar weg ging, maar die daarvoor). Het is zo raar om dezelfde route te rijden die ik zeven jaar lang heb gereden en om de ingang binnen te lopen waar ik al zo vaak doorheen liep. Mijn oude directeur was er om de avond te leiden dus we hebben uitgebreid bijgekletst. Ik kwam oud collega’s tegen en was weer even terug in de grote gezelligheid die dat bedrijf is.

Het inspiration diner zelf ging over big data in de veehouderij. Er volgden interessante discussies over de ethische kant van AI en automatisering in een sector waarin met levende dieren wordt gewerkt. Zal een boer ooit volledig verdwijnen of blijf je altijd een menselijke factor nodig hebben?

kerstkransjes Albert Heijn
Kerstkransjes… het enige kerstigs wat er bij ons in komt

Donderdag; pondering about life

Om zes uur zat ik weer in de trein richting Schiphol. Ik had er spijt van dat het op woensdag zo laat was geworden want na 4,5 uur slaap ging mijn wekker weer. En daar in de trein viel me iets raars op. Er is een stoel met een slot erop. Waarom? Wat moet een enkele stoel met een slot? Zou er een geheime doorgang zijn in de rugleuning? En toen ik daar zo voor me uit zat te staren naar het sleutelgat, vroeg ik me ineens van alles af.

Waarom heet in een trein de ruimte een coupe maar in het vliegtuig een cabine?

NS stoel met slot reden?
Waarom zit er een slot op een stoel in de trein? Zeer mysterieus

Zoals je ziet had ik een erg drukke ochtend. Gelukkig was ik na een paar uurtjes vliegen in Boekarest en klaar om aan mijn eigenlijke werk te beginnen. Waarom ik pas op donderdag naar Roemenië ga en dus het weekend moet blijven? Tja, dit was nog de enige mogelijke optie om voor eind 2018 met verschillende distributeurs om de tafel te zitten. Vanaf de 20e gaat alles rond de wereld zo ongeveer dicht en waarschijnlijk niet meer open voor 7 januari. Niet dat er niet gewerkt word, maar er worden dan weinig externe afspraken ingepland. Dus dat betekend twee weken lang werken.

KLM Roemenië vanuit de lucht
Sneeuw, overal sneeuw in Roemenië

Vrijdag; bezoek aan de Nederlandse ambassade

Mijn afspraak in de ochtend ging last-minute niet door dus had ik ineens heel veel tijd om te werken. Ik besloot tegen het einde van de ochtend het nuttige met het aangename te verenigen en verder te werken in een café (*Beautyfood… de naam wekt een andere indruk dan je uiteindelijk aantreft hoor). Ik wilde even uit het warme hotel weg, wat bewegen en vooral lunchen. Ik had er alleen even niet bij na gedacht dat ik na de lunch op de een of andere manier nog wel naar mijn middag afspraak moest zien te komen. Meestal laat ik de hotelreceptie een taxi bellen maar dat was een half uur terug lopen.

Beautyfood Boekarest Lunch restaurant Roemenië
Lunchen en werken bij een leuk tentje

Dus dan maar een Roemeense taxi aanhouden. Waarom staat daar Roemeense? Nou, ze spreken zelden Engels, dus ik moest op een of andere manier proberen uit te leggen dat ik naar de Nederlandse Ambassade wilde. Die blijken een heel eind buiten het centrum te zitten dus de eerste taxi chauffeur wilde me helemaal niet meenemen en de tweede wilde pas na flink aandringen de hele rit wel maken. Uiteraard gaf hij me te weinig wisselgeld en had hij natuurlijk geen bonnetje. Precies daarom heb ik zo’n hekel aan taxi’s in het buitenland. Ze doen zelden eerlijk hun werk en maken het altijd onnodig ingewikkeld.

Maar goed, de afspraak op de Nederlandse ambassade ging prima alleen toen moest ik natuurlijk weer terug. Geen taxi te vinden op straat en het niet al te snuggere grietje bij de receptie was te dom om te begrijpen wat ik vroeg (taxi leek mij redelijk universeel, maar het zal wel aan mij gelegen hebben). Dan maar met het openbaar vervoer naar huis. Ook niet mijn favoriete hobby. In Oost Europa heb ik altijd het gevoel dat het OV-personeel het liefst morgen voor de trein wil springen. Ze zijn chagrijnig, lachen nooit, vinden alles ingewikkeld en het gaat met een boel gezucht en gesteun. Een paar keer overstappen verder en ik was zowaar weer terug waar ik vandaan kwam. Mooi op tijd om in mijn pyjama op bed te liggen want ook mijn avondafspraak was verplaatst. 

Retro kunst aan de muur bij de ambassade

Zaterdag; ziek op reis

Ik heb het niet gered. Ik werd wakker met een dikke keel en koorts. Helaas hadden de bacillen gewonnen en was mijn lijf de strijd verloren. Ik bracht de hele dag in bed door tot ik er echt niet langer in kon blijven omdat ik nog naar Timisoara moest vliegen.

Ik had een vlucht om 21.15 uur dus ik was ergens om 19.15 uur op de luchthaven. Een beetje aan de vroege kant, maar aangezien de files in Boekarest niet te voorspellen zijn en je er gerust een uur in staat, better safe then sorry.

Helaas had ik alleen maar pech. Stel je het volgende voor; koorts, drama, de domestic terminal in Boekarest, donker, sneeuw, ellende, geen eettentjes, een koude terminal, nergens stopcontacten, algehele malaise. Gelukkig vertrokken we om negen uur met een bus richting het vliegtuig. Een propeller vliegtuig. Dit zou geen aangename vlucht worden met al die wind en sneeuw. Na een half uur wachten meldde de piloot zich in het Roemeens. We moesten allemaal het vliegtuig weer uit. 

We kregen geen toestemming om op te stijgen. 

Weer in de bus terug naar de terminal waar ik twee uur lang geen informatie kreeg over of we nog zouden vertrekken die avond. Ondertussen zat ik met mijn winterkleren, snowboots en muts over mijn hoofd getrokken heel zielig te wezen. 

Om 23.45 begonnen ze met het uitdelen van een flesje water en een sandwich ham/kaas. Ik wilde het liefste een bed of in ieder geval een idee of we vandaag nog wat zouden gaan doen. Maar zo behulpzaam waren ze niet. We waren om 21.15 eigenlijk al vrijwel de laatste vlucht van de avond dus na 21.30 ging de taxfree shopping dicht en begon de schoonmaak aan zijn taak. 

Wat het nog veel erger maakte was dat er om 21.15 een Ryanair vlucht vertrok naar Timisoara die wel – met een half uur vertraging – gewoon was vertrokken. Ik kon zien op de info van Timisoare airport dat die vlucht ook aan was gekomen terwijl ik nog steeds in Boekarest zat. 

Om 00.05 werden we zowaar opnieuw naar het vliegtuig gebonjourd. We scheurden met ons propellervliegtuig naar Timisoara waar ik om 01.10 aan kwam. Net op tijd om de laatste taxi te nemen richting mijn hotel. 

Helaas had ik Max Verstappen op XTC als chauffeur.

Mijn taxi chauffeur wilde namelijk op tijd terug zijn op de luchthaven om de zwaar vertraagde vlucht uit München ook nog binnen te kunnen halen. Dus op absurde snelheid en al slippend vlogen we rotondes over. Geregeld schoot de hele auto zijwaarts wanneer hij een berg sneeuw raakte. Yep, top avond had ik.

Om half twee was ik meer dood dan levend dan eindelijk in mijn hotel. 

ziek op reis in het buitenland
De hele dag ziek in bed mezelf heel zielig voelend

Zondag; een halve meter sneeuw

Na een veel te korte nacht trok ik de gordijnen open in een fantastisch witte stad. De vertraging van mijn vlucht gisteren door de sneeuwstorm leverde een in wit gehuld Timisoara op. Ik bracht nog steeds het grootste deel van mijn dag in bed door, maar moest ook even het hotel uit een rondje door de sneeuw wandelen. Wat word de wereld een mooie plek met al die sneeuw. En doordat het een half meter sneeuw was, veranderde alles ook niet meteen in een bruine drab zoals we in Nederland altijd hebben. 

Timisoara Roemenië in de winter
Gebarsten lippen, verlept hoofd en wallen, maar wel gelukkig met de mooie sneeuw

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen.

Hoeveel euro bespaar ik door mijn kleding tweedehands te kopen?

hunebed drenthe vintage jurk