Weekoverzicht #48; naar de chirurg, naar Roemenië en naar de sneeuw

Na 1 dag in Nederland vond ik het wel weer genoeg en was het tijd om voor mijn werk weer op pad te gaan. Ik reisde af naar een wit Roemenië voor een paar hele belangrijke bezoeken en een paar mooie sneeuwavonturen. Maar eerst konijnenspam want die reizen hoogstens af naar de woonkamer als ze weer eens stiekem naar binnen zijn geslopen.

Wit konijn slaapt op bank
Een oude foto van Loki toen hij nog lief en schattig was

Maandag; naar de chirurg

Nog nauwelijks een dag terug van vakantie en ik mag al weer aan het werk. En hoe. Mijn mailbox puilde uit en helaas niet met goed nieuws. Ik hoop altijd dat wanneer ik weg ben geweest dat bij terugkomst mijn problemen zich dan magisch opgelost hebben. Je raadt het vast al… dat gebeurd natuurlijk nooit.

Al binnen een uur zat mijn stressniveau weer door het plafond. Wat een chaos.

Ik onderbrak de dag met een nog leukere activiteit; een bezoek aan de chirurg. Dat abces van een tijdje terug zou geopereerd worden. Ik was al lang blij dat ze dit niet voor de vakantie van Oman hadden gepland. Ik zag mezelf daar al ergens in de woestijn lopen met een zwaar geïnfecteerde wond vol maden en bloedvergiftiging (*dramaqueen alert). Dus ik loop binnen bij de chirurg, ze kijkt naar waar het abces zat en komt tot de conclusie dat er helemaal niks gesneden hoeft te worden. Binnen tien minuten sta ik weer op de parkeerplaats zonder wonden, zonder messen in mijn lijf en zonder pijn. Whoop whoop, zulke consulten houd ik van. Om het te vieren, rijden Maarten en ik langs de snackbar voor vette hap en zetten we een slechte film aan.

Patat speciaal met pindasaus
Comfortfood voor deze winterse dagen

Dinsdag; alweer in het vliegtuig

Ik ben om precies te zijn twee dagen in Nederland voordat ik weer op het vliegtuig stap. Om kwart over zes ’s morgens stap ik in de trein op weg naar Schiphol. Nog drie reizen te gaan in 2018 voordat mijn jaar erop zit. Wat heb ik dit jaar in moordend tempo geleefd zeg. Mijn eerste zes maanden bij mijn nieuwe werkgever zitten erop dus ik heb de meest belangrijke bezoeken gedaan. Begin 2019 hoop ik iets langzamer te kunnen gaan leven want als ik in dit tempo door ga ben ik over twee jaar fysiek gezien 80 jaar oud.

Door de werkdruk, vermoeidheid en alle tegenslagen op mijn werk ziet het leven er ineens weer heel somber uit. Nog even volhouden tot 2019 en dan is er ruimte om het allemaal weer anders in te richten. Dan komt het licht ook weer langzaam terug en niet lang daarna de zon (letterlijk en figuurlijk, ik zal blij zijn als het buiten iets minder somber is). 

gebak in Roemenië boekarest
Hier word ik natuurlijk altijd gelukkig van

Het was de bedoeling om met een collega naar Roemenië te gaan, maar die miste helaas het vliegtuig. Dus ik spendeerde een paar verloren uurtjes in Roemenië met sushi om hem op te wachten wanneer hij een vlucht later achter me aan vliegt, voordat we na nog eens vier uur auto rijden eindelijk bij de grens met de Oekraïne waren.

Schiphol KLM Amsterdam
Daar gaan we weer

winterweer sneeuw Roemenië Donau (4)

Woensdag; sneeuw en wiebelige pontjes

Ik trok in de ochtend de gordijnen open en keek uit over een witte stad. Er stond een straffe wind waardoor de wegen veranderd waren in ijsplaten. Dit beloofde een fijne dag te worden want we zouden nog een autoreis gaan maken van minstens vijf uur door een redelijk verlaten stuk Roemenië. Na een hele fijne afspraak bij een klant begonnen we aan onze lange reis door sneeuwduinen, over ijsplaten en af en toe opzij geblazen door mini sneeuwstormen.

Tulcea Roemenië winterweer sneeuw
Tulcea, Roemenië, helemaal wit van de sneeuw

Halverwege de reis moesten we de Donau oversteken. Langs de grens met Oekraïne en Moldavië is de ontwikkeling en infrastructuur matig op orde dus er was geen brug om de Donau mee over te steken. Gelukkig zijn er ruim voldoende professionele pontjes om ons de rivier over te loodsen. Als sardientjes werden we naast elkaar geparkeerd. Geen enkele autodeur kon nog open. Er stond een stevige wind waardoor de golven op de rivier aardig formaat begonnen te krijgen. Al wiebelend en schommelend staken we de Donau over om aan de andere kant onze sneeuwreis voort te zetten. Net op tijd kwamen we aan bij onze tweede afspraak.

Donau pont oversteken sneeuw Roemenië
Yep, dit ziet eruit als een stevig bruggetje met al dat ijs

winterweer sneeuw Roemenië Donau (2)

Donderdag; toen miste ik bijna zelf mijn vlucht

Al vroeg trotseerde ik opnieuw de sneeuw. Nog een laatste bezoek en toen op naar het vliegveld. Toen mijn collega de vluchten voor me boekte had ik niet goed gekeken naar de overstaptijden. Ik vertrouw blind op mijn collega’s. Dat bleek deze dag een grote uitdaging te worden.

Hotel Iasi Roemenië sneeuw
Uitzicht vanuit mijn hotel toen ik wakker werd

Van Iasi vloog ik eerst naar Wenen. Daar zou ik precies 25 minuten hebben tot de andere vlucht weer op zou stijgen. Een onmogelijke taak. Ik kwam van buiten het Schengen gebied dus moest door de douane, door de security en dan ook nog de hele luchthaven door lopen. Daarnaast hadden we een bus die ons naar de luchthaven vervoerde vanaf de vlucht vanuit Iasi.

Tegen de tijd dat ik überhaupt de luchthaven in kwam, had ik nog tien minuten tot de andere vlucht op zou stijgen, maar een gate gaat natuurlijk al veel eerder dicht. Ik snap echt niet hoe Austrian Air zulke vluchtcombinaties af kan geven. De enige reden waarom we met heel veel moeite de vlucht nog hebben weten te halen is omdat onze vlucht 15 minuten vertraging had. We kwamen zeven minuten voor opstijgen bij de gate aan en liepen als een van de laatsten het vliegtuig in. We hadden dan wel weer de hele rij voor onszelf. Dat was zo’n beetje de standaard deze week. Op alle vluchten had ik geen buren. Voor iemand die veel reist is dat een absoluut feestje.

wintersneeuw Roemenië Iasi
Bijna net zo leeg als het Empty Quarter in Oman maar dan heel wit

Vrijdag; alles zit tegen

Ik hoop dat 2018 snel voorbij gaat en dat de problemen in 2018 blijven hangen. Van baan veranderen, Maarten die nog steeds ziek is, hoge werkdruk en allemaal wilde plannen die ik had dit jaar, zorgen er bij elkaar voor dat het misschien toch allemaal iets te veel aan het worden is. Om twee uur was ik er klaar mee op mijn werk. Tijd om van Soura en het waterige zonnetje te gaan genieten.

Stal warnsborn van loenen
Knuffeltijd

Zaterdag; tijd om op te ruimen

Ik was blij een dagje te hebben zonder afspraken, zonder reizen, zonder verplichtingen. Ik ruimde de vakantiespullen eindelijk op, deed de was, ruimde alle dode bladeren in de tuin op en ging met Soura en een stalgenootje het bos in. De rest van de dag bracht ik door achter Netflix. Seizoen 2 van The Sinner staat online en de eerste paar afleveringen waren geniaal.

Zoals je misschien al gemerkt had zijn mijn Storytel en Netflix tips de laatste tijd uitgebleven. Ik bleek maar weinig tijd te hebben voor Netlfix of Storytel, of dat wat ik keek was niet de moeite waard om als tip door te geven. Ik heb volgens velen een nogal slechte smaak, dus ik kan het jullie niet aan doen om alles wat ik leuk vind met jullie te delen. Maar The Sinner is wel echt de moeite waard.

Soura warnsborn Arnhem (1)

Zondag; 5G zorgt voor dode vogels

Op mijn dooie gemakkie had ik een rustige zondag totdat ik op de site van de NS keek. Er was weer eens iemand voor de trein gesprongen in Wolfheze dus helaas geen treinen. Omreizen via Zwolle of Den Bosch was de enige optie maar dat zou een veel langere reistijd betekenen. Dus haast, haast, haast, raapte ik al mijn spullen voor mijn werktrip naar de Baltische Staten bij elkaar en scheurde naar het station om daar zo snel mogelijk aan mijn treinreis te beginnen. Ik weet dat je niet mag klagen over mensen die zelfmoord plegen, want het is al erg genoeg dat de dood de enige uitweg is die deze mensen zien, maar moet dat nou voor een trein? Machinist getraumatiseerd als hij verplicht eerste hulp moet gaan verlenen. Conducteur getraumatiseerd. Misschien een deel van de passagiers. En dan moeten de opruimwerkzaamheden nog beginnen van iemand die over misschien wel een kilometer uitgesmeerd ligt.

Maar goed, ik moest omreizen via Zwolle (en zag daarbij ook het bruisende Lelystad en Almere) en belandde in de trein bij een man met zijn zoontje. Op de een of andere manier raakte hij in gesprek met een andere passagier. In eerste instantie ging het over vroeger en hoe traag het internet toen was, maar al snel ging het over dat er over de hele wereld zaken in de doofpot werden gestopt.

Zo waren in Zuid Afrika, maar ook op nog zo veel andere plekken, waaronder Nederland, bij het testen van het 5G netwerk spontaan allemaal vogels dood uit de lucht gevallen. Maar verder geloofde hij niet in samenzweringstheorieën zei hij.

Waar hij wel in geloofde was dat de medische industrie allemaal nutteloze medicijnen maakte om daar geld aan te verdienen en dat daar helemaal geen goed systeem voor is. Als de bakker je telkens beschimmeld brood verkoopt, dan ga je daar niet meer heen en gaat de bakker failliet. Maar dat kon niet bij farmaceutische bedrijven. Ik heb gefascineerd met een half oor meegeluisterd. Sommige mensen kan ik echt voor geen meter volgen.

Een uurtje later dan gepland kwam ik op Schiphol aan waar ik aan dit weekoverzicht zit te werken. Mijn vlucht naar Frankfurt is vertraagd dus ik hoop dat ik mijn aansluitende vlucht naar Riga ga halen.

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen

4x do’s en 4x don’ts op een citytrip Plovdiv, Bulgarije

Nebet Tepe zonsondergang Plovdiv Bulgarije
Genieten van de zonsondergang op een heuvel in Plovdiv, Bulgarije