Weekoverzicht #43; de weekoverzichten gaan stoppen

Ik hakte de knoop door om vanaf 2019 te stoppen met de weekoverzichten. Maar eerst konijnenspam want die hebben al bijna 1,5 jaar een hoofdrol in deze weekoverzichten. 

Selfie met konijn
Selfie met ons chique konijn die ligt te chillen

Maandag; de weekoverzichten gaan stoppen

De knoop is doorgehakt. In 2019 komen er geen weekoverzichten meer. Waarom? Ik merk dat ik alles wel eens verteld heb, dat jullie alle drama’s en hoogtepunten al eens gehoord hebben en dat ik mezelf verveel met de zoveelste week waarin er eigenlijk niks noemenswaardigs gebeurde.

Ik ben de weekoverzichten ooit begonnen om te laten zien hoe zo’n internationale baan er eigenlijk uit ziet. Jullie zijn mee gereisd naar Oeganda en allemaal andere bijzondere plekken, hebben mijn baanswitch meegemaakt, gelezen over de eenzaamheid maar ook de geweldige hoogtepunten die ik als internationale zakenvrouw allemaal beleefde.

Maar dat was niet het enige. Deze weekoverzichten waren er ook voor om te laten zien dat het leven niet Instagram perfect is en ook niet hoeft te zijn. Wapperende jurken met grote hoeden (maar niet laten zien dat je daarvoor om 3.30 uur uit je bed moest want anders staat het rijen dik op die toeristische trekpleister) of lovende kritieken over die hippe tent met vreselijke bediening en waardeloos eten, ik deed er niet aan mee. Is een restaurant ruk, dan is dat wat ik schrijf. En ik ga ook niet Maarten vragen om die foto nog tien keer te nemen omdat ie nog niet goed genoeg is.

Ala too Bishkek Kirgizië
Behalve deze wapperende jurk op het Ala too plein in Bishkek (Kirgizië)

Ik heb jullie mee laten lezen in mijn persoonlijke drama’s toen Maarten ineens besloot me te verlaten, over de eeuwige vermoeidheid, twijfels in mijn leven en over mijn totaal gebrek aan ambitie. Maar ook over mijn existentiële crisis als eco hippie en wereldvernietiger en dat het nooit goed genoeg is in mijn pogingen om het goed te doen.

Alleen maar spelen alsof het mooi weer is, is niet hoe de wereld in elkaar moet zitten vind ik. Relaties gaan uit. Mensen gaan dood. Huizen branden af. En miskramen vinden plaats. Waarom zou je – wanneer je voorspoed deelt met de wereld – niet ook de tegenspoed in je leven delen? Wel trouwfoto’s, geen scheidingsbericht. Wel foto’s van de echo, geen foto’s van de miskraam. Wel foto’s van je nieuwe vriendje, geen foto’s van je relatiebreuk. Waarom iedereen deelgenoot maken van je hoogtepunten maar niet mensen deelgenoot maken van je verdriet? Uiteraard zijn er verhalen die door twee personen geschreven moeten worden en deel je uit respect misschien je verhaal niet, maar is een bruiloft of een zwangerschap niet ook een verhaal van twee personen?

Ik schrijf natuurlijk niet over elke dag dat Maarten niet lekker in zijn vel zit. Dat is zijn leven waar hij zijn eigen verhaal over moet schrijven. Maar ik schrijf wel over de impact die dit al twee jaar heeft op mij en mijn leven. Ik schrijf niet over elke ruzie die we hebben, net zo min als ik elke keer schrijf over een slechte nacht wanneer ik op reis ben. Niet elke minuut van mijn dag hoeft vast gelegd te worden, maar enkel en alleen de hoogtepunten laten zien is wat mij betreft een vreemde weergave van de werkelijkheid. Want dat is wat het leven is; niet makkelijk en vol hoogte- en dieptepunten.

Wat mij betreft is alles gezegd. Het beeld van de internationale zakenvrouw is geschreven. Helaas heb ik nooit inhoudelijk over mijn werk kunnen schrijven (er staan zware straffen op non-compliance gedrag) en heb ik jullie nooit inzicht kunnen geven in wat ik nou eigenlijk doe in het buitenland behalve wat vergaderen en agrarische bedrijven bezoeken. Ik vind dat ontzettend jammer want ik denk dat we veel van elkaar kunnen leren. Maar aangezien het vaak gaat om zeer bedrijfsgevoelige informatie had ik geen keuze dan hier enkel oppervlakkig over te schrijven. Om jullie toch wat leuke anekdotes te geven uit het verleden, hier wat verhalen om je een beeld te geven van wie ik ben op mijn werk en wat ik doe.

  • Ik sta in Roemenië bekend als de Iron Lady.
  • Ik word in Bulgarije aangesproken als boss.
  • In Servië heb ik staan schreeuwen om ervoor te zorgen dat ik als gelijkwaardig partner werd gezien.
  • Als distributeurs honderdduizenden euro’s achter lopen op hun betalingen zorg ik ervoor dat dat geld terug komt. Dat betekent dus heel veel vervelende gesprekken en heel veel creativiteit om niet in een rechtszaak of faillissement te belanden.
  • Ik moet op een of andere manier buitenlandse bedrijven gemotiveerd krijgen om harder te werken voor mij en daardoor omzet te laten groeien. Dat is knap lastig in sommige culturen kan ik je vertellen.
  • Ik bezoek strategische partners om samenwerkingen en grote consortia mee op te starten waardoor we een betere plek in de markt krijgen of toegang krijgen tot plekken waar we dat zelf niet voor elkaar krijgen. Oftewel heel veel netwerken. En netwerken is niet zomaar borrelen en eten. Netwerken is interesse tonen in soms oersaaie mensen en dan het gesprek zo sturen dat we samen verder komen. Netwerken is weten hoe je jezelf moet presenteren en hoe je gesprekken gaande houd. NetWERKEN zegt het eigenlijk al, het is gewoon werken.

Ik ben verantwoordelijk voor miljoenen. Dat is best veel geld 😉

  • Inmiddels heb ik naast distributeurs ook een heel team voor me werken. Het is aan mij om ervoor te zorgen dat ze de juiste kant op blijven lopen. Maar hoe zorg je ervoor dat ze meer omzet behalen? Dat we in de juiste markten investeren? In welke sectoren moet je mensen aannemen? En aan wat voor profiel moeten zij dan voldoen?
  • Maar wat ik ook doe is als white-face in Afrika mee gaan om een klant het gevoel te geven dat hij belangrijk is. En ja, helaas is de kleur van mijn huid daarvoor bepalend.
  • Ik geef meerdaagse trainingen aan groepen over van alles en nog wat.
  • Ik bouw aan relaties – de basis van elke vorm van samenwerking.

Dit alles hierboven is ook precies de reden dat ik in mijn priveleven heel vaak dit alles juist niet doe. Saaie mensen (lees; in mijn ogen saai) verdiep ik me niet in. Verjaardagen waar ik alleen de gastheer/vrouw ken ga ik niet heen. Iets organiseren of regelen heb ik zelden trek in. Ik help mensen eigenlijk alleen als ze er om vragen. Ik ben vaak perfect content met dingen alleen doen zonder daarbij rekening te hoeven houden met een ander. Misschien wel beroepsdeformatie omdat ik dit al de hele dag op mijn werk doe en er thuis de energie niet meer voor heb om dan ook nog semi-geïnteresseerd te luisteren naar iemand die alleen maar over zichzelf praat.

Dit werk vraagt van me dat ik met iedereen, op elk niveau en uit elke cultuur kan communiceren en zaken doen. Dat gaat me niet altijd makkelijk af. Ik cijfer mezelf weg, pas mezelf aan, incasseer, accepteer, buig mee, sta op mijn strepen, vecht en ben ultraflexibel indien nodig, allemaal perfect afgesteld op de persoon tegenover mij. Uren ouwehoeren over koffie in Italië. Uren wachten op een afspraak in Afrika. Uren naar geklaag luisteren in de Balkan. Uren die mijn baan fantastisch maakten. En uren waar jullie van mee hebben mogen genieten.

Tot eind 2018 maak ik de weekoverzichten af. Ik ben wel zo OCD dat ik precies twee jaar aan weekoverzichten wil maken en niet 1 jaar, 9 maanden en 3 weken. Dus nog een paar weken meelezen met alle idiote avonturen voordat jullie het alleen nog moeten doen met mijn andere blogs.

Bonte pony Warnsborn Arnhem Schaarsbergen
Selfie met Soura
Soura Warnsborn Arnhem (2)
Dit is hoe zo’n selfie ontstaat. Maarten maakte stiekem een foto van mij.

Dinsdag; was net zoals maandag

Maandag werkte ik en ging ik naar Soura. Dinsdag werkte ik en ging ik naar Soura. Beide dagen maakte ik niks noemenswaardigs mee. Het hoogtepunt van mijn dinsdag was dat ik stamppot maakte om de twee rookworsten van Unox te testen; vegetarisch en peper & chilli. Door de stamppot heen waren ze allebei erg goed te eten en leek de vegetarische sprekend op zijn vleeshoudende variant. Echter wanneer we deze twee worsten zo testen, was de vegetarische worst erg zuur en was de andere rookworst wel heel erg vol met peper. Blijkbaar zijn Unox rookworsten vooral erg geschikt in de stamppot waar ze thuis horen.

Vegetarische rookworst Unox andijvie stampot
Vegetarische en vleesrookworst test van Unox

Woensdag: tijd voor een winterlook

Ik had lekker een dag vrij genomen. Een dag waarop ik voor de wintercheck naar de kapper ging. Sommige mensen zetten winterbanden onder hun auto. Ik neem een winterkapsel. Tijd voor een donkere kleur en een beschermende pony. Mijn kapster (en tevens oude paardrijvriendin) is echt een geniale kapster (Spam alert: Capelli Kappers Arnhem). Bij haar zit mijn haar het hele jaar door fantastisch zonder dat ik elke zes weken naar de kapper moet. Niet heel voordelig voor haar dan weer, want daardoor ga ik eigenlijk veel te weinig naar de kapper.

Capelli Kappers Arnhem
Tekkel en labradoedel bij de kapper. Ik hoop dat ik niet zulke krulletjes krijg
Winterkapsel 2018 Capelli kappers Arnhem
Nieuwe kleur, nieuwe pony, nieuwe winterlook. Jammer dat die wallen niet weg gaan

Donderdag; hoofddoeken tijd

Had ik net een mooi nieuw kapsel, ga ik die weer helemaal verbergen onder een van me nieuwe hoofddoeken. Nee, ik ben niet ineens religieus geworden. Ter voorbereiding op mijn reis door Oman, en misschien nog wel meer ter voorbereiding van mijn Mid-Life retirement roadtrip, ging ik in Arnhem bij een winkeltje langs wat Abaya’s, Gibars en Niqabs verkocht. Maar ook hoofddoeken. Een hoofddoek is zo gekocht, maar ik had vooral ook iemand nodig die me ging uitleggen hoe ik dat ding vast ging maken zodat ik er niet als een of andere amateur uit zou zien.

In Nederland vind ik het niet meer dan normaal dat een toerist zich aanpast aan de lokale gebruiken en kledingvoorschriften dus doe ik dat omgekeerd ook. En voordat we hele discussies krijgen over onderdrukking en vrouwenrechten, ik vind dat wanneer je besluit vrijwillig naar andermans land te gaan, dat je je dan ook aanpast aan de cultuur van dat land. Wil je dat niet, dan kun je er maar beter gewoon niet heen gaan. Uiteindelijk zijn het de cultuur en de mensen die een land maken, en wil je daar niet mee om gaan, dan heb je er ook niks te zoeken.

Hoofddoek voor niet-moslima
Een van mijn twee nieuwe hoofddoeken

Vrijdag; kampeerspullen jacht

Ik heb een intense hekel aan kamperen. Elke dag je bed uitrollen en opmaken, je huisopzetten, en als een halve gebochelde proberen de tent in en uit te kruipen. Niks van dat alles word ik gelukkig van. Toch gaan we in Oman weer kamperen. Het enige wat kamperen namelijk wel als voordeel heeft, is dat het uitzicht vaak heel wat mooier is dan vanuit een hotel. Nou ja, wanneer je mag wildkamperen natuurlijk.

Want wanneer je op zo’n saaie camping staat met zo’n wc-hokje en allemaal tokkies naast je, dan zie ik letterlijk geen enkele reden meer waarom ik mezelf niet op zou hangen aan die boom midden op mijn campingplek.

Maar goed, in Oman gaan we dus wildkamperen. En aangezien Maarten en ik nul spullen hebben voor het kamperen, gingen we bij mijn ouders op jacht naar handige spullen.

tocht te paard door Tien Shan gebergte Kirgizië Shepherds Way trekking
Ik verheug me nu al op zulke uitzichten

Zaterdag; fotowand bijna af

Maarten en ik klusten verder aan onze fotowand zonder foto’s. Spullen die we al jaren hebben, waar we ontzettend mooie herinneringen aan hebben, of die we gewoon ontzettend mooi vonden, lagen eigenlijk maar wat in een kast te liggen. En aangezien ik helemaal Mary Kondo aan het gaan was op alle kasten, was het tijd om een bestemming te vinden voor al die spullen. Dus tijd om ze op te hangen in al mijn kringloopwinkel fotolijstjes..

Maarten was ging de rest van het weekend weg dus had ik heel Netflix voor mezelf. Ik at op de meest idiote tijden en keek de hele serie Kappri (Finse politieserie) in een keer af. Niet echt een hele spannende serie, maar goed genoeg om uren in op te gaan.

Oude brieven kringloopwinkel
Ik vond een briefje uit 1956 in een kringloopwinkel lijstje
Retro vintage wand met foto's
Al een heel eind op weg met de fotowand

Zondag; blogtijd

De klok ging een uur terug dus ik werd pas wakker toen het al licht was. Uiteraard zette ik eerst Netflix aan om aan de nieuwe serie The Bodyguard te beginnen (zeer zeker de moeite waard, al is het maar omdat de hoofdrolspeler er best appetijtelijk uit ziet). The Bodyguard gaat over – je raadt het vast niet – een bodyguard van een minister. Drama’s, moord en doodslag. Superspannend.

Ik begon met het bijwerken van mijn blogs. Iets wat me het beste lukt wanneer ik helemaal alleen ben. Al hielp het niet dat ik Netflix aan had laten staan waardoor ik een paar afleveringen verder precies helemaal 1 hele blog af had.

Dan maar naar Soura. Ik ging weer springen zonder zadel maar bleek nog gescheurde lies-spieren te hebben. Beetje overdreven misschien maar ik verging van de pijn in mijn liezen en dan is springen zonder zadel een grote uitdaging. Als zoutzak hobbelde ik na de hindernis totaal stuurloos rond tot we weer stil stonden. Kansloos weer allemaal.

screenshot My Wanderlust Diary
Sneak peak van wat er binnenkort online komt

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen.

De mooiste bezienswaardigheden van Marrakech

Bahia Palace Marrakech Marokko