Weekoverzicht #35; werktrip Litouwen en Letland en verjaardag in mijn eentje

Ik kwam deze keer zowaar zonder probleem aan in Vilnius (hoofdstad van Litouwen voor de aardrijkskunde analfabeten onder ons), maar kon niet voorzien hoe hopeloos de week verder zou gaan. Maar eerst konijnenspam want die weten altijd waar ze moeten zijn.

Konijn bedelt om eten
Wat heb je daar? Kan ik het eten? Geef het aan mij!

Maandag; wat is er mis met mij?

Al vroeg was ik onderweg naar Schiphol voor een reis naar Letland en Litouwen. Ik had weer een geluksdag want de stoel naast me was leeg. Een uurtje slapen en een uurtje werken verder en ik was er al weer.

In Vilnius stond ik lang te wachten bij de autoverhuur. Voor mij stond een man geërgerd te zijn dat het allemaal zo lang moest duren. Nadat hij eindelijk zijn auto mee had en een opmerking naar mij maakte dat hij hoopte dat ik tijd in mijn handtas had gestopt, kreeg ik na 15 minuten getik op een computer ook mijn auto mee. Op de parkeerplaats kom ik dezelfde man weer tegen. Hij lacht, ik lach terug en we vervolgen allebei onze weg. Ik zou in 5 uurtjes naar Riga rijden. Na ongeveer twee uur besluit ik in de middle of nowhere naar een benzinepomp te rijden om wat snacks te halen voor de rest van de route. Ik loop door de schappen te struinen naar iets wat ik durf te eten, hoor ik ineens

Are you stalking me?

Daar was diezelfde man weer. Hoe is het mogelijk dat van alle benzinepompen die we hadden kunnen kiezen, we dezelfde kiezen. Ik begon bijna te denken dat hij mij stalkte, als het niet zo was dat hij al in de benzinepomp was toen ik er aan kwam. Ik grapte nog dat ik hem vanavond bij het avondeten wel weer zou zien, maar we gingen niet dezelfde kant uit bleek.

Snelweg van Riga naar Vilnius
Lege wegen van Vilnius naar Riga

Tot zo ver ging het fantastisch maar je gelooft het bijna niet; ik was voor de derde trip op rij kansloos. Ik moest afgelopen zaterdag mijn hotel nog boeken want door alle werkdruk de afgelopen weken was het er niet van gekomen om uit te zoeken hoe mijn werkweek er deze week eigenlijk uit ging zien en office-support te vragen om mijn hotels te boeken. Op zaterdag werken ze niet, dus dan moet ik het zelf doen. Op Google Maps snel uitgezocht waar ik op dinsdag moest zijn en op loopafstand een hotel gekozen.

Aangekomen in Riga check ik in maar ik moest de huurauto achter het gebouw parkeren want alleen de Ambassade van Estland had parkeerrechten aan de voorkant van het gebouw. Allemaal onhandige bochten achter het gebouw waar je bijna niet met een auto omheen komt en alsof dat nog niet genoeg was, werd mijn avond nog veel erger. Ik check even hoeveel meter het lopen is de volgende ochtend naar mijn afspraak, kom ik erachter dat toen ik zaterdag ging checken op Google Maps waar ik moest zijn, was vergeten de stad in te voeren. Je raadt het waarschijnlijk al

ik moest helemaal niet in Riga zijn

Na het adres nog een paar keer gecheckt te hebben, kwam ik toch echt tot de conclusie dat ik minstens 40 kilometer zou moeten rijden naar mijn afspraak. Zucht. Waarom? Kansloos dit! Geen woorden voor. Hersenloos.

Gouden Kerk Riga Letland
Om de hoek van mijn hotel. Riga heeft genoeg oude gebouwen in de aanbieding

Mocht je denken dat er iets serieus mis aan het gaan is met mij. Wees gerust. In de tien jaar dat ik de hele wereld over reis, heb ik nog een handjevol met zulke verhalen. Wanneer je zo veel reist, zo veel luchthavens van binnen ziet, zo veel hotels bezoekt en zo veel van de fantastische wereld ziet, dan let ik op een gegeven moment niet altijd even goed op en is het net zoiets als voor forenzen in de verkeerde trein springen als ze haast hebben en er dan in Gouda achter komen dat ze onderweg zijn naar Zeeland in plaats van Amsterdam. Kan de beste gebeuren. Alleen de beste blogt er niet al tien jaar over waardoor het nu net lijkt alsof ik een kansloze reiziger ben. Er zat dus niks anders op dan de volgende ochtend extra vroeg op te staan om die 40 kilometer af te leggen voor mijn afspraak.

Oude vervallen kerk onderweg van Vilnius naar Riga
Oude vervallen kerk onderweg

Dinsdag; binnenkort geen werk meer?

Ik luisterde dit weekend toevallig het nieuws op de autoradio. Nu is het nieuws luisteren altijd een slecht idee. Nieuws leidt tot bange mensen die alleen maar negativiteit horen. Vijftien jaar geleden ben ik gestopt met actief het nieuws volgen. Geen Nu.nl app meer, geen journaal, geen krant. En het is een verademing. Af en toe zie ik nog eens ergens het journaal en merk dat er in die 15 jaar niks is veranderd. Shootings in Amerika, zelfmoordaanslagen in het Midden Oosten, pedofielen, politieke rellen, natuurrampen en zware auto ongelukken op de A2. Waarom zou ik dag in dag uit met dit nieuws gebombardeerd willen worden? Ga ik de A2 mijden? Ga ik nooit meer naar Amerika omdat ik dan neer geschoten word? Of ga ik bij iedereen met een hoofddoek denken dat het een zelfmoordterrorist is? En ondanks dat iedereen beweerd dat dit nieuws geen effect op hem heeft, heeft wetenschappelijk onderzoek keer op keer bewezen wat de kracht van de media is. Dus ja, als je nieuws kijkt word je sowieso beïnvloed zowel op een goede als op een slechte manier.

Het is niet zo dat ik helemaal geen nieuws meer zie. Op Facebook en in gesprekken met anderen hoor ik nog meer dan genoeg over de wereld. Ik volg uiteraard ook nog het nieuws in mijn vakgebied. En toevallig was er dit weekend op de radio nieuws over mijn werk. Een van de grootste varkensbedrijven van Roemenië is getroffen door de Afrikaanse Varkenspest. Dit bekent dat ze 140.000 varkens gaan ruimen. Voor mij betekent dit een nog grotere uitdaging voor mijn werk. De Afrikaanse Varkenspest woekert om zich heen en maakt daarmee Roemenië als land ineens veel minder interessant om in te investeren. Een dergelijke ziekte is niet zo maar uitgeroeid en daar gaan ik nog jaren het effect van zien. Nu komt het aan op mijn creativiteit hoe ik daar mee om ga springen.

Dat begon vandaag na mijn eerste business meeting al. Na een afspraak in Riga sprong ik in de auto om naar Litouwen af te reizen. Tweede land op mijn trip. Daar wachtte een conference call op me om de crisis die op de drempel staat te presenteren. Helaas is een conference call op het platteland van Litouwen niet heel fijn om te doen want internet… euhm.. ja dat was er niet echt. Ik geloof dat mijn verhaal wel redelijk over kwam.

In het ergste geval heb ik over een tijdje geen werk meer. In het beste geval ben ik vet goed.

Ontbijt Art hotel Laine Riga Letland
Haring bij het ontbijt, jag!
Toypoedel bruin
Een vergadering met een toypoedel erbij. Ja dan moet er natuurlijk geknuffeld worden

Woensdag: verjaardag op een heuvel met kruizen en bejaarden

Een afspraak bleef maar verzet worden en werd uiteindelijk op donderdag heel vroeg gepland. Had ik na mijn afspraak in de ochtend dus mooi een middag voor mezelf op mijn verjaardag (althans, nadat ik een paar uur werk extra verzet had op mijn hotelkamer). Ja ik vierde mijn verjaardag in het buitenland, met sushi, midden op een plein, in het zonnetje, uitkijkend op wat oude gebouwen. Ik wandelde een rondje door Kaunas; een stad waar ik in 10 jaar Baltische Staten om de een of andere reden nog nooit was geweest. Het is een verrassend fijne stad. Niet zo druk als Riga, maar wel genoeg te doen om je een dag of een weekend bezig te houden.

Sushi Kaunas Litouwen
Verjaardag vieren met sushi in de ondergaande zon op een plein in Kaunas

Kerk Kaunas LitouwenCathedraal Kaunas Litouwen

Onderweg naar Kaunas maakte ik nog een bizarre stop; Hill of Crosses. De Heuvel der Kruisen of Kruisheuvel (Litouws: Kryžiu kalnas) is een (inter)nationaal bedevaartsoord zo’n 12 km ten noorden van de stad Šiauliai. Exacte gegevens ontbreken, maar men neemt over het algemeen aan dat de eerste kruisen geplaatst werden op de voormalige Jurgaičiai of Domantai-verdedigingsheuvel, na de Novemberopstand (1830-1831). Dit werd en wordt vandaag de dag nog steeds gedaan door katholieke pelgrims. Het precieze aantal kruisen op de heuvel is onbekend, maar het wordt geschat op 50.000. En tussen die kruizen kun je rondwandelen. Toen ik weer in de auto stapte en de juiste weg terug nam zag ik pas hoe ontzettend druk bezocht deze kruisheuvel was. Op de parkeerplaats stonden minsten 15 grote touringcarbussen. Hill of crosses Siauiliai LitouwenHill of crosses Siauiliai Litouwen (2)Hill of crosses Siauiliai Litouwen (1)

Donderdag; wie stinkt hier zo?

Een paar niet heel bijzondere afspraken, maar wel een hele bijzondere lunch. Wentelteefjes met warme passievrucht thee. Wie dat ooit bedacht heeft moet de Nobelprijs voor de vrede winnen. Ik lust geen thee, maar warme passievruchtdrank is mijn nieuwe favoriet.

Ik bestelde ook nog geroosterd brood met gesmolten kaas. Mijn Litouws is alleen niet al te best, dus ik had niet ontcijferd (en ook niet aan mijn gastheer gevraagd) dat er knoflook in zat. En niet zo’n beetje ook. Enig nadeel was dat hij niet mijn laatste afspraak van de dag was.

Stink ik een keer niet naar varkens of koeien, stink ik nu naar knoflook

Een eerste indruk kun je op veel manieren maken. Ik weet nu in ieder geval zeker dat hij me niet vergeet. Dat meisje met die beugel en die knoflookwalm om haar heen. Ja, de volgende keer spreken we ergens in de buitenlucht af.

Wentelteefjes passievrucht thee Mega winkelcentrum Kaunas Litouwen
Wentelteefjes en passievrucht thee; wat een perfecte zakenlunch

Gelukkig werd mijn dag nog beter toen ik mijn afslag miste en daarmee bijna Wit Rusland in reed. Nu denk je natuurlijk; euhm…. navigatie! digibeet. Ja dat is dus een beetje het probleem in die Baltische Staten. Daar zitten gerust zes afslagen achter elkaar binnen een paar honderd meter. Met als gevolg dat mijn navigatie af telt op een snelheid van 120 km/uur en ik dus in een split second moet beslissen of ik die afslag ga nemen of niet. Want in plaats van dat de navigatie plaatsnamen gebruikt, geeft Google Maps in Litouwen vaak de straatnaam aan. Helaas staat deze niet vermeldt op de afslag van de snelweg. Deze keer koos ik verkeerd en reed ik richting de grens met Belarus. Ok, toegegeven, het was nog 30 km tot aan de grensovergang, maar er stonden al overal borden voor de grensovergang en een hele lang rij vrachtwagens voor de douane dus voor mijn gevoel was ik er bijna.

Litouwen industrieel sovjet tijd
Mijn werkplek; tevens een zeer geschikte plek voor een CSI serie

Vrijdag; maar 3 uur geslapen

Om half 5 Nederlandse tijd zou mijn wekker gaan, maar die had ik helemaal niet hoeven zetten. Ik was drie uur voor de wekker al wakker. Ik denk dat Maarten zijn slaapproblemen besmettelijk zijn. Gedeeltelijk is dat misschien ook wel zo, maar niet zoals de griep besmettelijk is. Al twee jaar klaagt hij over zijn slaap waardoor ik daar ook bovengemiddeld veel mee bezig ben. En meestal wordt dat waar je bovengemiddeld veel mee bezig bent vanzelf een probleem. Dit, en het feit dat het in het algemeen onmogelijk is om met iemand met zo veel problemen samen te leven, eist zijn tol van mij waardoor ik op de laatste nacht van mijn trip naar Letland en Litouwen na slechts drie uurtjes slapen en drie uurtjes wakker liggen, gaar genoeg was om in het vliegtuig te stappen, maar daar had ik dan wel weer de stoel naast me leeg. Dat is al de derde vlucht op rij, whoop whoop.

Ik was op tijd terug in Nederland dus dan natuurlijk eerst naar Soura en daarna samen met Maarten een avondje Netflix. De afgelopen weken zagen we elkaar alleen in het weekend aangezien ik doordeweeks de hele week in het buitenland verbleef. Nog één week naar het buitenland komende week en dan ben ik weer twee weken gewoon thuis. Dan kunnen we ook doordeweeks weer slechte Netflix series en films kijken.

Klavertjes via de post
Lieve kadootjes van Maartens moeder toen ik thuis kwam
vliegenmasker pony stretch
Tja mijn paard word er zo niet knapper op

Zaterdag; geitenwollensok

Ik ben in de ogen van velen een geitenwollensok met al mijn tweedehands en vegetarische idealen (die mensen vergeten voor het gemak mijn werk en mijn reizen even). Dus laat ik dan eens de daad bij het woord voegen en mijn geitenwollensokken uit de kast trekken. Het zwembad moest schoon gemaakt worden voordat we deze op konden slaan voor de winter dus dat betekende schrobben. Als ik dan toch al aan het poetsen ben, maak ik het mezelf graag makkelijk dus maakte ik met mijn geitenwollensokken aan meteen de bodem van het zwembad schoon (geitenwollensokken kriebelen dus behalve voor deze schoonmaakactie zul je me nooit op die sokken zien).

konijn bijtwond
Maarten had een meningsverschil met Loki. Loki staat inmiddels op de lijst voor de BBQ (als ingrediënt)

Ik sloot mijn dag af met een verjaardag en toen was ik blij dat ik weer thuis was. Niet dat verjaardagen niet gezellig zijn, maar er waren kinderen die hypersoon konden schreeuwen en ik was moe. Hypersoon is dan niet per se een geluid waar ik heel rustig van wordt.

geitenwollensokken
Met mijn geitenwollensokken het zwembad schoonmaken

Zondag; yoga in het park

Wat een fijne zondag was het. Ik begon mijn dag met Soura te gymnastieken in het zonnetje en vooral heel veel knuffels te geven. We mogen dan wat inspiratieloos zijn qua training, we zijn allebei heel erg goed in bijzonder weinig doen.

Mijn volgende stop was Sonsbeekpark waar ik Maarten zag voor een yogasessie in het park. Al de hele zomer worden daar op zondag yogasessie gegeven. Gratis en voor niks. Dus daar stonden we met wat anderen in het zonnetje, gras onder onze voeten en uitkijkend over Arnhem, de zonnegroet te doen. Of eigenlijk was het geen zonnegroet. Het was vooral kijken hoe de mieren over je matje wandelden en de geweldige geuren van de kraampjes op Sonsbeekmarkt opsnuivenYoga at the park Sonsbeekpark ArnhemYoga Sonsbeekpark Arnhem (1)

Na een uurtje yoga waren Maarten en ik zoals gewoonlijk uitgeput en vonden we dat we daar wel een beloning voor verdienden. Sonsbeekmarkt is een verzameling met kraampjes met zelfgemaakte producten, lokaal eten en heel veel leuke spulletjes, zoals de superlekkere vegetarische gado-gadoburger. Deze werd automatisch gevolgd door een zeer zware lunchdip. We hadden de yogamtatjes nog uitgerold, dus dan kunnen we net zo goed nog even onder de bomen blijven liggen om onze lunchdip eruit te slapen.

De witte villa Sonsbeekpark Arnhem
Het perfecte uitzicht
Vegetarische gado gado burger Sonsbeekmarkt Arnhem Indo kraam
After lunchdip in the making

Maar daar eindigde mijn zondag niet. Thuis pakte ik de fiets en fietste in het zonnetje de brug over de Rijn over. Aan de andere kant, in de oude Coberco fabriek was Festival de Luie Hond aan de gang. Nog belangrijker, op Festival de Luie Hond werd de Wijvenkraam gehouden. Wijvenkraam is een soort vintage, retro, tweedehands beurs waar allemaal mensen hun eigen gemaakte spulletjes of kleding komen verkopen. Ik scoorde twee leggings want tja, ik moet natuurlijk niet na mijn opruimactie mijn kast weer met twee vuilniszakken kleding aan gaan vullen.

Netflix en Storytel tips

De nieuwe vaste rubriek in mijn weekoverzicht. Veel kijk- en luisterplezier!

Fijne link die perfect omschrijft hoe mijn gespleten persoonlijkheid zich voelt. Brilliant stuk van de Correspondent over niet het juiste doen maar wel het juiste denken.

Ik wist al direct dat ik vliegen niet zou opgeven. Alleen al de gedachte aan de mensen en de plaatsen die ik dan nooit meer zou zien, maakte me melancholiek en benauwd. Dus bleef alleen die tweede optie over: klootzak zijn.

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen. Jammer, maar helaas, dat zijn er deze week 0. In plaats van mijn blog af te maken, heb ik mijn verjaardag gevierd. Komende week weer een nieuwe.