Weekoverzicht #30; werktrip Praag en Roemenië

Ik scheurde van Tsjechië naar Roemenië en van de Intratuin naar Soura. Ik had een mooie week waarin de tijd voorbij vloog. Dus tijd om weer nieuwe plannen te maken voor een vakantie. Maar eerst konijnenspam want die rennen hoogstens van plant naar plant. 

grijs en wit konijn
Samen proberen het gras tussen de schutting uit te eten

Maandag; werktrip naar Praag

Om zes uur stond ik met een aangename temperatuur te wachten op de trein naar Schiphol. Ik zou Praag gaan bezoeken, een stad waar ik al drie jaar niet meer was geweest. Na wat besprekingen over logistieke verbeterprocessen en een rondleiding door wederom een fabriek (want logistiek moet je zien… daar kun je blijkbaar niet alleen over praten), tuften we naar een restaurant in het oude centrum van Praag.

De laatste keer dat ik daar was, was ik op een congres en had ik mijn moeder mee. Deze keer was ik er met een Rus, een Czech en een Nederlander. Die laatste zagen ze aan voor mijn vriend. Of ik met hem mijn toetje ging delen? Ahum, nee niet echt dus, ik wil graag dat hele toetje zelf naar binnen schrokken.

Bezienswaardigheden oude centrum Praag Tsjechië
Vervelend wanneer je voor je werk naar dit soort plekken moet

Dinsdag; werktrip naar Roemenië

En zo stond ik na slechts zes uurtjes slaap om zes uur in de ochtend weer in een aangename temperatuur buiten. Deze keer stond ik te wachten op de taxi naar de luchthaven van Praag om door te vliegen naar Boekarest alwaar ik van vergadering naar vergadering liep.

Vintage jurk bordeauxrood
In mijn Friese vintage jurk van land naar land reizen

We spraken voornamelijk over de Afrikaanse varkenspest in heel Oost Europa. Inmiddels is er nog een groot varkensbedrijf in Roemenië getroffen wat geruimd zal worden en zijn er grote delen van het land in quarantaine geplaatst. Ik ben benieuwd wat de EU hieraan gaat doen, want in dit tempo zal het niet eeuwig duren voordat het door heel Europa zit en we ook in Nederland weer de zo bekende beelden van grote grijpers met dode varkens ertussen gaan zien op tv.

Uitzicht Roemenië vanuit de lucht
Onderweg naar het tweede land

Woensdag: en dan is daar ineens de Eiffeltoren

Na een werkbezoek in de ochtend, vertrokken we rond het middaguur richting het oosten van Roemenië. In Roemenië hebben ze de afgelopen weken vrijwel elke dag regen gehad, zo veel regen dat de oogst nu weg rot en ze hopen dat de regen eindelijk eens stopt. Hoe tegengesteld kunnen de belangen zijn. Door al die regen is Roemenië uitzonderlijk groen voor de tijd van het jaar. Het uitzicht in Nederland en Roemenië heeft zich omgedraaid. Waar Nederland nu dor, verdroogd en bruin is, zie je in Roemenië een groen landschap en water in de rivieren.

gepaneerde varkenshersens
Een gerecht met gepaneerde varkenshersens, yamyam

Al rijdend door dit groene landschap zag ik ineens de Eiffeltoren staan. Ik zou bijna denken dat ik het derde land deze week bezocht en dat ik per ongeluk Roemenië had verlaten en Parijs binnen was gereden. Alleen dan zonder de rest van Parijs, want deze Eiffeltoren stond letterlijk in The Middle of Nowhere.

Die wilde ik natuurlijk van dichtbij zien. Op een voormalig landgoed wat erg veel weg had van Noord-Korea stond ik midden in Roemenië ineens onder een Eiffeltoren. De lanen waren vervallen. Er groeide onkruid tussen de scheuren in de weg door. Ik liep langs een speeltuintje waar de planten minstens een halve meter hoog tussen de verroeste en vervallen speeltoestellen door groeide. Her en der stond een hek wat in zijn scharnieren hing en zichzelf nog met moeite staande wist te houden. En nergens was iemand te bekennen, alsof ik terug in de tijd was gegaan terwijl de rest van de wereld verder ging. Precies zoals Noord-Korea ook vaak voelde; matig onderhouden en retro.

Eiffeltoren landgoed Slobozia Roemenië
Wist je dat er op negen plekken in de wereld Eiffeltorens staan?

Donderdag; chickies

Een bedrijfsbezoek bij een grote kippenintegrator stond op het programma. Kippenintegrator?!? Dat is een bedrijf wat de hele keten heeft, dus vanaf het broeden van de eieren tot aan eigen winkels voor de afzet van het vlees. Ze hadden net een nieuw slachthuis gebouwd om verder op te kunnen schalen. Waarschijnlijk kunnen ze tegen het einde van het jaar 14 miljoen kippen per jaar verwerken. Dat zijn heel wat kipnuggets.

vleeskuikens huisvesting Roemenië
Vleeskuikens van 14 dagen oud
kipproductie vleeskuikens
Dezelfde vleeskuikens maar nu van 31 dagen oud. Dit is 12 dagen voordat ze verdwijnen in jullie kipnuggets.
slachtkuiken Roemenië
Close up van een kuiken van 31 dagen. Nog ongeveer 1 kilo vlees te gaan en dan zijn ze slachtklaar
Vleeskuikens eetbak
Etenstijd voor de kuikens. Ze worden gehuisvest op zonnebloempitten

Na de bedrijfsbezoeken reden we in een paar uurtjes naar Bacau. Onderweg stopten we bij een oorlogsmonument. Ik werk al weer tien jaar in Oost-Europa, en telkens verbaas ik me erover hoeveel zij zijn blijven hangen in de geschiedenis. Klagen over de Tweede Wereldoorlog, klagen over hoe zielig ze zijn (hoorde ik ook altijd in Servië) en hoe de wereld ze niet erkent en hoe iedereen misbruik van ze maakt doordat ze goedkope arbeidskrachten zijn en hoe … enz. enz.

Het is bizar om te zien hoe weinig verantwoordelijkheid ze zelf nemen in alles. Ik ben er heilig van overtuigd dat het leven een keuze is. Is je overheid zo waardeloos en zijn je medelandgenoten zo kansloos dat je alleen nog maar over ze klaagt dat ze nooit iets goed doen, wat houdt je tegen om naar een land te gaan wat beter bij je past? Ongetwijfeld hebben diezelfde klagers dan ook weer oneindig veel excuses, maar iets ondernemen om er iets aan te veranderen zit er natuurlijk niet in. Nee klagen over dat de ander het fout doet is zoveel makkelijker, want dan lijkt het net alsof het je overkomt.

Mausoleu Eroiler Roemenië
Mausoleum van gevallen soldaten en generaals

Vrijdag; bloggers reünie

Weinig verrassend, maar wederom stond ik om zes uur naast mijn bed voor mijn vlucht naar Boekarest. Een binnenlandse vlucht! Maar ik had natuurlijk mijn hersens achtergelaten in het hotel waardoor ik braaf bij de douane in de rij stond. Die stuurden me doodleuk terug en zeiden dat ik binnen Roemenië toch echt niet door de douane hoefde (*brainless twat).

Na 4,5 uur werken op Boekarest Airport en met nog eens 1,5 uur extra vertraging begon ik aan mijn vlucht naar Nederland. Het zou een dag van trains, planes & automobiles worden. In Nederland reisde ik met de trein verder naar blogger Flitter Fever. De hitte was echt niet te harden in Nederland dus geen hippe strandtent waar we Instagram waardig gingen eten. Geen bohemian restaurant waar we over konden bloggen. Nee, gewoon hapjes, laptops en een ventilator bij haar thuis. We kletsten honderuit over reizen en vakantiedagen. Zij was al wel naar Argentinië geweest. Bladerend door haar fotoboek kon ik mooi inspiratie op doen voor mijn ultieme reislijst-bestemming: Argentinië en Chili.

Uitzicht luchthaven Bacau in Roemenië
Uitzicht op de bergen in Bacau

Zaterdag; chocomunt

Yeah, regen! Vanuit de womancave aanschouwde ik de regen. Wat een verademing die koelte. Een goed moment om de auto eens even snel te wassen. Dus daar stond ik dan, midden in de regen met een spons en emmer de auto te schrobben.

Konijn in de regen
Geen fan van de regen

Aangezien de auto nu toch mooi schoon was, kon ik deze meteen wel weer vies maken met allemaal planten van de Intratuin (deze keer vergat ik mijn tas gelukkig niet.) We wilden heel graag nog een vlinderstruik in de tuin, maar dan in een andere kleur dan die we al hadden (tja, luxeproblemen), dus zelf stekken had weinig zin want dan kregen we weer een paarse. Ik wilde ook graag een klein fruitboompje. Enig probleem was dat mijn moeder niet mee naar de Intratuin was dus ik liep weer als een kip zonder kop rond te rennen. Uiteindelijk kwam ik met een Jonkheer van Tets op stam naar buiten (van die kleine rode besjes die altijd bij desserts worden geleverd) en een regenboog vlinderstruik. Oh en een eettafel voor buiten waar ik nog een korting van 100 euro bij onderhandelde. Heb ik toch nog iets aan die baan van mij.

Intratuin chocomunt bio
?!?! Chocolade munt, kan dat?

Zondag; nieuwe yogatrip

Zoals altijd op zondag had ik weer een lamtakkenzondag. Wakker worden in de koelte van de morgen en met de konijnen in de tuin ontbijten. De hele buurt lijkt op vakantie te zijn dus we hoorden alleen maar de vogeltjes fluiten.

Albino konijn
Wakker worden met de konijnen

De temperatuur leek ook zowaar iets normaler dus Maarten en ik klusten het hekje in de voortuin af, ik schilderde een krukje, zette de nieuwe plantjes in de tuin, pakte mijn tas voor komende week en boekte een nieuwe yogavakantie. Marokko is zo goed bevallen dat ik elk jaar een yoga trip ga maken. Deze keer is de bestemming Frankrijk waar ook het grootste internationale stripfestival van de wereld is (dit is niet mijn idee natuurlijk 😉 ).

Intratuin regenboog vlinderstruik
Supergave nieuwe vlinderstruik die langzaam van kleur veranderd

Netflix en Storytel tips

De nieuwe vaste rubriek in mijn weekoverzicht. Veel kijk- en luisterplezier!

Fijne link over het taboe op bevolkingsbeperking: een interessante uiteenzetting over hoe praten over bevolkingsbeperking de afgelopen decennia een taboe is geworden. Lees onderstaand citaat maar eens. Waarschijnlijk schieten je gedachten meteen in de verdediging bij het feit dat het interessanter is voor onze planeet om ook nog eens selectief geboortebeperking toe te passen.

In landen als Burundi en Somalië is de CO2-uitstoot per hoofd van de bevolking zo klein dat hij wordt afgerond op 0,0. In de VS ligt dat getal op 16,5: ongeveer 10 ton meer dan het gemiddelde in de Europese Unie. En anders dan in Europa neemt de bevolking in de VS deze eeuw toe, met meer dan eenderde, ofwel zo’n 120 miljoen. Als we klimaatverandering willen bestrijden, zou het beter zijn als er minder Amerikanen zouden komen, want zij stoten veel meer broeikasgassen uit dan de 600 miljoen Nigerianen die er nog bij komen.

Storytel: ik ben begonnen aan het luisterboek van Marie Kondo. Tot nu toe is het veelbelovend, ik laat je komende week weten of het de moeite waard was. Sowieso is een minimalistischer leven een fijner leven. Minder spullen die stuk gaan, minder spullen om schoon te maken. Ik ben benieuwd of het boek mij nog nieuwe aanknopingspunten gaat geven voor verder minimaliseren.

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen.

Mijn ultieme reislijst

Hardangerfidde plateau Noorwegen