Weekoverzicht #24; gyneacoloog, Oman en scheidsrechteren

Ik lag bijna te slapen bij de orthodontist. Was het ook maar zo’n feest bij de gyneacoloog. Ik sjokte van arts naar arts en niet alleen voor mezelf. Maar eerst konijnenspam natuurlijk. konijn loopt los in tuin

Maandag; boete en nieuwe elektrische auto?

Ik ben tegenwoordig weer heel wat meer op de weg te vinden nu ik voor mijn nieuwe baan weer langer woon-werk verkeer heb. Al jaren geleden was het dat ik mijn laatste verkeersboete kreeg, maar ineens was er daar weer eentje. Voor 124 km/uur waar 120 km/uur was toegestaan. Op de een of andere manier voelt dat als enorme geldverspilling. Ik was door die 124 km/uur waarschijnlijk nog niet eens een minuut eerder thuis maar kan wel 33 euro inleveren.

Voordeel van zoveel tijd op de weg door brengen is dat ik nu ook uren de tijd heb om te mijmeren over mijn leven. Misschien dat je eerder deze week al mijn verhaal hebt gelezen over mijn worstelingen met mijn eco-pogingen versus de realiteit. Het gaat niet heel veel kilometers meer duren voordat mijn cabrio waarschijnlijk steeds groter onderhoud nodig gaat hebben en wat is mooier dan overstappen naar een elektrische auto? Maar ik ben niet zo van de compromissen als het op gadgets aan komt (vandaar dat ik weiger een Iphone te gebruiken… dat is een en al compromis (*krijgt nu een boze Maarten achter zich aan)).

Cabrio rijden is iets wat me echt geweldig is bevallen dus het liefst wil ik weer een cabrio als volgende auto. Helaas is het aantal elektrische cabrio’s op dit moment nog ietwat beperkt. Ik kan kiezen uit onderstaande supergave (en ver buiten mijn budget) Mercedes of een Smart (of misschien een soort Tesla, maar daar was het internet nog niet over uit). En sorry voor de Smart rijders, maar ik durf echt niet zo veel kilometer per jaar te rijden met een bankje op wielen. Ik hoop dat ze snel nog wat meer modellen ontwerpen zodat ik superlui auto kan blijven rijden zonder me er schuldig over te voelen.

elektrische mercedes cabrio
Upgrade naar mijn volgende auto (die in deze buurt in 5 minuten gejat wordt)
buxusmot plaag
En zo stond ik laat in de avond nog het grind uit de voortuin te harken ter voorbereiding op het aanleggen van een nieuwe voortuin

Dinsdag; smile

Ik werkte de hele dag thuis omdat ik midden op de dag naar de orthodontist moest. Eindelijk was het een relaxte sessie  bij de orthodontist. Op een stoel die net iets te ver naar achteren staat waardoor het bloed net iets te veel naar mijn hoofd stroomt (en het snot in mijn neus ook trouwens). En lampen die net iets te fel zijn waardoor je met je ogen dicht het idee hebt dat je op het strand ligt. Ik snoozde midden op de werkdag lekker weg. Nou ja, als ik voor het gemak even vergat dat ik met een kaakspreider op lag en de orthodontist vrolijk overal aan zat te trekken en in zat te poeren.

Parkeren Radboud Nijmegen
Er is maar zelden parkeerplek bij universitaire ziekenhuizen.

Woensdag: eerste hulp bij volleybal

Samen met een paar buitenlandse gasten van andere vestigingen gingen we na werktijd een potje volleyballen. Euhm… we?!? Ik niet dus. Ik was de niet-oplettende scheidsrechter die zo in het spel op ging dat ze minstens 50% van de tijd vergat te kijken of de bal nou in of uit was. Meer dan eens stond ik tussen twee schreeuwende teams die allebei beter wisten of de bal over de lijn was of niet. Tel daarbij op dat er ongeveer vijf verschillende culturen meespeelden en je kreeg een wilde discussie over lijnen en plafonds (ja, ook een bal tegen het plafond was blijkbaar buiten de lijnen).

Tegen het einde van de wedstrijd kon ik met een collega langs de eerste hulp omdat hij iets in zijn kuit gescheurd had wat toch niet helemaal ok was. Ik bracht hem nog naar huis en kon toen ook zelf beginnen aan de rit terug. (de volgende ochtend is hij opnieuw naar het ziekenhuis geweest en hebben ze besloten zijn been toch in het gips te zetten).

Donderdag; me-time

De afgelopen weken kwam er zoveel informatie op me af dat ik geen idee had waar te beginnen, maar ik begin eindelijk mijn eigen plan te vormen. Stukje bij beetje begint zich in mijn hoofd een planning, een strategisch korte termijn plan en een strategisch lange termijn plan te vormen. Het is jammer dat al die plannen bedrijfsgevoelige informatie bevatten, anders had ik ze graag met jullie gedeeld.

Ik had de hele avond het huis voor me alleen wat natuurlijk betekende: NETFLIX EN FRIET!!! Superfijn ook dat de schoonmaakster net was geweest en ik overal troep kon maken. Ze had heel lief al mijn kleren opgevouwen waar ik vervolgens weer een hele berg kleren bovenop gooide. Het is goed dat ze het niet meer kon zien want anders had ze me vast heel beschuldigend aangekeken.

in trainingsbroek op de bank
Dit is hoe ik vind dat je een trainingsbroek hoort te gebruiken 🙂

Vrijdag; gatenkaasbaarmoeder

Ik kon weer op pad naar de gyneacoloog. De gyneacoloog was helemaal niet tevreden over de laatste twee uitslagen en heeft besloten om de stukken die ze niet vertrouwde te verwijderen. De procedure daarvoor is een hele interessante. Eerst werd ik geaard omdat ze met stroom werkten en het een beetje jammer was wanneer ik bij kortsluiting onder stroom zou komen te staan. Vervolgens sluiten ze een soort afzuiger aan op euhm… het werkgebied van de gyneacoloog. Dit is om de rook en hitte af te voeren. Behalve snijden, branden ze namelijk ook en het schijnt dat verschroeid mensenvlees een zeer onaangename geur heeft. Vervolgens kreeg ik met vier prikjes (lees: levensgrote naalden in je lijf) een inwendige verdoving.

De procedure zelf viel eigenlijk harstikke mee, zeker met een flinke hoeveelheid verdoving. Nu is het weer wachten op de uitslag. En aangezien de verdoving voorlopig nog niet uitgewerkt zou zijn, ben ik ook maar meteen naar Soura gegaan voor een boswandeling. Helaas wist ik niet dat deze week de Avondvierdaagse was. Ik vroeg me al af waarom Soura de hele week meer weg had van een stuiterbal dan van een pony. Ik poste vorig jaar al onderstaande foto’s over hoe Soura en ik de wereld beleven. Soura was nog helemaal in zombi-apocalypse survival modus terwijl ik eigenlijk meer in de gezellig-wandelingetje modus was.

daryl
Wat Soura ziet
Wat ik zie
Wat ik zie

Boswandeling bont paard Warnsborn Arnhem

Zaterdag; ik word oud

Al vroeg sprong ik uit bed (lees; ik rolde uit bed en probeerde met veel gepiep en gekraak mezelf in beweging te krijgen). Ik had met een stalgenootje afgesproken om te gaan springen in de bak. De laatste tijd spring ik niet zo veel meer met Soura en dat merk ik meteen. Dan lijken hindernissen ineens vreselijk hoog of breed en zit ik er als een dweil op. Of zou het ouderdom zijn? Oude mensen vinden alles al snel te hoog, te gevaarlijk en te snel. Of zou het zijn omdat ik weet hoe het voelt om met paard en al over de kop te gaan dat ik alle doemscenario’s al in mijn hoofd af zie spelen?

Vroeger scheurde ik overal heen en kon het niet hoog genoeg. Nu vind ik een hindernis van een meter al eng. Het scheelt dat Soura wel ongeveer weet wat ze doet waardoor die zelf haar passen uit telt. Tot ze is afgeleidt en ik dat niet door heb. Met als gevolg dat we half door de hindernis springen. Komende weken toch maar wat meer springen.

springen bont paard
Soura kijkt meteen naar haar favoriete hindernis

’s Middags hadden we de zwemgodin met partner op bezoek om eindelijk eens knopen door te hakken voor onze rondreis door Oman. Behalve een vliegticket kopen hadden we nog weinig progressie gemaakt ondanks herhaalde meetings over de vakantie. De zwemgodin kwam goed voorbereid met een excel bestand terwijl de heren een lange wandeling gingen maken. Vier mensen zijn ook veel te veel om beslissingen mee te nemen. Beter dat wij alles voor ze beslissen en een gaaf programma in elkaar draaien. Empty quarter Oman

Misschien wel het tofste deel van het programma (al denken we er misschien anders over wanneer we daar zijn) is het wereldberoemde Empty Quarter (zie foto hierboven). Het Lege Kwartier of, in het Arabisch, Rub al-Khali, el-Roeb el-Chali of ar-Rub’ al-Hali, is de grootste ononderbroken zandvlakte ter wereld gelegen in het zuidoosten van Saoedi-Arabië en rond de grenzen met Oman en Jemen met een oppervlakte van 650.000 km². De Sahara is trouwens de grootste woestijn ter wereld, maar blijkbaar af en toe onderbroken. 

Of misschien is het vanwege mijn voorkeur voor woestijnen. Ik houd wel van opgeruimde landschappen. En woestijnen zijn zeer opgeruimd qua uitzicht. Eeuwig herhalende zandduinen zonder bomen, bosjes, wegen of rotsen. Hypnotiserende zeeën van zand. I like it.

We sloten de avond af bij Cafe Verheijden in de binnentuin.

 

Zondag; lamtakkendag

De zwemgodin en partner waren blijven slapen in onze Airbnb. Na een gezellig ontbijt in de tuin, waarbij vooral de konijnen heel druk waren met al hun nieuwe mens-slaven in de gaten houden, begonnen Maarten en ik na hun vertrek aan de geweldige taak van al onze verzekeringen uitzoeken.

Uit luiheid hebben we daar al jaren niet naar om gekeken. Ik kan je vertellen, dat maakt ook echt helemaal niks uit. Bespaar je een keer een euro op je aansprakelijkheidsverzekering en drie euro op een motorrijtuigenverzekering. Trek daar alle moeite die je moet doen om een verzekering te wijzigen vanaf en het is me die euro per maand niet waard. Dan kan ik beter twee keer minder langs de snackbar en dan heb ik diezelfde 12 euro ook terug verdiend. Dus na een uurtje vergaderen met alle mappen op tafel kwamen we tot de conclusie dat we er gerust weer jaren niet naar om hoeven kijken. besparen op verzekeringen

Netflix en Storytel tips

De nieuwe vaste rubriek in mijn weekoverzicht. Veel kijk- en luisterplezier!

Netflix: Marcella. Een Britse serie waarin een politieagente in huwelijkscrisis en met blackouts probeert een serie-moordenaar te vangen. Inmiddels zijn er twee seizoenen van elk acht afleveringen, dus het is goed te overzien. Een ijzersterke en spannende serie, al moet de hoofdpersoon je wel liggen.

Storytel: ik heb deze week geen nieuwe tips voor je. Ik heb in de auto vooral veel telefoongesprekken zitten voeren waardoor er maar weinig tijd over bleef voor luisterboeken.

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen.

Worsteling van de groenmens; over ecorexia, mezelf verliezen en de wereld redden Een persoonlijke blog over mijn worsteling met mijn eco-hippie levenshouding. Hoe het nooit goed genoeg is en ik mezelf daar langzaam in verlies. Lees over ecorexia, klimaatcoaches en de wereld redden.

koeien in Kenia