Weekoverzicht #23; dodelijke antibioticaresistentie, retro gordijnen en Lost & Found

Het was een slechte week. We konden niet naar huis vanuit Portugal, ik zat de hele week in training over schimmels en bacteriën en had een snothoofd. Maar eerst konijnenspam om in ieder geval dit weekoverzicht iets minder deprimerend te maken. konijn in graspol

Maandag; van het kastje naar de muur op Schiphol

Maarten en ik werden wakker in een hotel bij Schiphol. We sjokten naar het perron om dan eindelijk met de trein naar huis te gaan toen ik erachter kwam dat ik op zondagavond mijn paardrijcap in de bagagebakken van het vliegtuig had laten liggen (en ook nog een zak chips die erin zat… vooral die was belangrijk natuurlijk).

Zwaar geirriteerd liep ik naar de afdeling Lost & Found en toen begon de chaos. Van Lost & Found werd ik een verdieping omhoog verwezen naar de balie van luchtvaartmaatschappij TAP. Die balie was er helemaal niet. De vrouw bij de infobalie verwees me van vertrekhal 1 naar vertrekhal 3 naar de balie van Swissport (of zoiets). De vrouw aan die balie zei dat we naar de afdeling Lost & Found moesten waar we onze zoektocht begonnen. Inmiddels was ik helemaal klaar met rondjes lopen, dus toen ik opnieuw bij de afdeling Lost & Found aan kwam had mijn humeur een nieuw dieptepunt bereikt.

Ik stond er bij de Lost & Found op dat ze me door de deuren naar de bagagebanden lieten gaan zodat ik daar bij de zoveelste balie kon proberen om me niet naar nog een kastje of muur te laten sturen. Aangekomen bij de bagagebanden legde ik de nieuwe baliemevrouw uit dat ik de avond ervoor iets in de handbagage vakken van TAP Portugal had laten liggen. Die keek me meteen al moeilijk aan. “Gisteravond?!?!“. Ja, mevrouw, gisteravond ja. “Oh, wat is het dan wat je hebt laten liggen?“. Dus ik legde uit dat ik mijn paardrijcap had laten slingeren. Bleek die gewoon naast haar op het bureau te liggen. Ze waren blijkbaar nog niet begonnen met deze te registeren in Lost & Found omdat mijn vlucht belachelijk laat aan was gekomen en hun kantoor pas net open was. Geluk bij een ongeluk. Dus voor de tweede keer in twaalf uur liep ik door customs naar buiten om dan eindelijk naar huis te kunnen.

ANAC Autowasstraat Arnhem
De auto was zo vies dat ik niet eens meer normaal door de voorruit kon kijken dus tijd voor een poetsbeurt voor luie mensen
Boswandeling met paard Arnhem Warnsborn
Gelukkig was Soura niet verhongerd (check die enorme buik, lijkt wel een drieling)

Dinsdag; niks weten

Sommige dagen vraag ik me af waar ik eigenlijk wel iets van weet. De hele week zou ik op mijn werk in training zitten over schimmels, Salmonella, E. Coli, productieprocessen en voedselveiligheid. Ik had af en toe werkelijk geen idee welke mycotoxines waar vandaan komen en wat voor gap-analysis ik zou moeten doen. Het enige wat ik wel wist was dat in een van de presentaties de grafiek over het productieproces niet klopte en dat het percentage vochtverlies bij pletten en mengen van de ruwe grondstoffen niet goed was. Ik kreeg er zowaar aplaus voor want blijkbaar was ik de eerste die dat zag terwijl ze de presentatie al twee jaar gaven. Yeah voor mij! (* ik vertel uiteraard niet over al die andere niet snuggere opmerkingen die ik de hele dag door maakte).

Aan het einde van de dag had ik nog een afspraak in Cuijk met iemand van mijn Roemeense team en toen ik thuis kwam werkte ik mijn email nog weg. Ik klapte mijn laptop dicht en schoof zo mijn bed in. Altijd fijn zo’n eerste dag na de vakantie.

zakelijke bespreking van der valk Cuijk
Inspirerend diner langs de snelweg

Woensdag: dodelijke antibioticaresistentie

In de media horen we heel veel over de energie en grondstoffen die opraken en hoe we de wereld naar de kloten helpen. We blijven stug volhouden dat er niks aan de hand is natuurlijk. Daar hoorde ik op deze training nog iets extra zorgwekkends bij. We weten allemaal dat we te veel antibiotica gebruiken, maar zoals het er nu uit ziet sterven er in 2050 meer mensen aan antibioticaresistentie dan aan verkeersdoden en kanker bij elkaar.

Op dit moment overlijden de meeste mensen aan kanker, maar daar gaat de komende jaren verandering in komen. Over niet al te lange tijd gaan we steeds sneller dood aan simpele dingen die gewoonweg onbehandelbaar zijn geworden. Dan moeten we letterlijk in een bubbel gaan leven om maar geen verkoudheid op te lopen, want stel je voor dat die verkoudheid een iets grotere verkoudheid wordt en je er zo dood bij neer valt. Of wat dacht je van zoiets simpels als een blaasontsteking? Over een paar jaar is dat een dodelijke ziekte, tenzij we iets doen aan al dat overmatig antibiotica gebruik (*heeft bijzonder weinig vertrouwen in de mensheid wat betreft dit punt).

Wil je een gaaf maar zeer zorgwekkend filmpje zien over antibiotica en resistentie? Check dan deze video waarin ze je laten zien hoeveel dagen er nodig zijn om als bacterie te muteren tot een variant die 1.000 keer zo sterke antibiotica aan kan.

Het middagprogramma op de training waren bedrijfsbezoeken die ik al had gezien dus ik ging lekker naar Soura toe. Geïnspireerd door al die fijne, flexibele paarden in de Azoren, wilde ik van Soura ook zo’n dansend paard maken. Maar ik draafde aan om meteen tot de conclusie te komen dat dat nooit ging gebeuren met die lompe hork van me. Dan maar samen in het zonnetje rijden met mijn snothoofd. Thuis werkte ik uiteraard die uren extra. Het scheelde ook dat het al heel wat koeler was toen ik thuis kwam en dat ik zowaar werk gedaan kreeg.

aardbeienoogst uit eigen tuin
Bijna 1,5 kilo aardbeien die we konden oogsten uit eigen tuin
Thuis bleekselderij verbouwen
Bizarre vormen die onze bleekselderij aan heeft genomen. Ik heb geen idee hoe een bleekselderij groeit voordat deze in de winkel belandt, maar ik kan me niet voorstellen dat die er zo uit zien.

Donderdag; voortuin ontwerpen

Na het werk had ik geen zin meer om naar Soura te gaan. Het was warm, ik was moe en had nog steeds een snothoofd en had zin om thuis in de tuin te liggen. Mijn yin-yoga sessie in de tuin was een mooi moment om een plan te bedenken voor de voortuin. Door de buxusmot is onze hele voortuin weg gevroten en is er letterlijk niks anders meer over dan grind. Ik zie onze buxusstruikjes ook niet meer tot leven komen gezien de toestand waar ze momenteel in verkeren. Dus kunnen we de gehele voortuin opnieuw ontwerpen. Tijd om er wat meer bloemen aan toe te voegen (red de bij!). buxushaag voortuin

Vrijdag; levensgevaarlijke hoogwerker

Na het werk wilde ik met Soura het bos in, maar we kwamen er al snel achter dat het bos blijkbaar dicht was. Zo makkelijk laat ik me natuurlijk niet tegen houden dus we zijn om de linten heen gescheurd en reden een hele fijne training. Tot we een hoogwerker tegen kwamen. Want een rit met Soura gaat natuurlijk nooit zonder avontuur. Gelukkig zag ik de hoogwerker wat eerder dus ik was voorbereid op een eventuele noodstop. Soura zette beide voorbenen wijd in het zand toen ze de hoogwerker ook spotte. Ze danste van links naar rechts (ja dan kan ze het ineens wel, maar in de bak eens een keer zo lichtvoetig zijn is weer te veel gevraagd). Uiteindelijk raapte ze al haar moed bij elkaar en slenterde onder de hoogwerker door. Weet ik ook meteen waarom het bos afgesloten was dus.

Bosrit paard bos Arnhem Schaarsbergen
Daar mogen we niet langs, maar gingen we toch langs

Zaterdag; tweedehands shopping frenzy

Mijn moeder kwam langs voor een dagje winkelen, een zeer succesvol dagje winkelen. We begonnen in Arnhem waar er drie dagen lang een Vintage Pop Up shop was door Zipper Vintage Clothing. Er hingen de bekende Hawaii shirts, de old-skool Ti-die shirts en ook een hele retro bruine broek. Ik ben echt geboren in het verkeerde tijdperk. Ik ben helemaal gek van retrobruin met oranje, psychedelische patronen en skai-leer.

Met de cabrio scheurden mijn moeder en ik naar Nijmegen voor nog meer winkelbezoeken. Ik kreeg van mijn moeder een hele mooie haak voor in de bos-wc om het handdoekje aan op te hangen. En ik kocht bij de kringloopwinkel twee retro gordijnen. De mevrouw bij de laatste kringloopwinkel vroeg of ik interesse had in de Tour de Switch? Met een stempelkaart tour je dan langs 10 verschillende Switch kringloopwinkels en bij elke winkel krijg je 5% meer korting als bij de vorige.

KRINGLOOP FRENZY!! Ja tuurlijk heb ik daar interesse in. Ik ben precies de doelgroep voor dit soort activiteiten. Welke geniale marketingman/vrouw heeft deze promotieactie bedacht? Die moet zich heel goed verdiept hebben in de doelgroep. Hell yeah dat ik de komende weken op kringloopwinkeltoer ga.

Kringloopwinkel Arnhem Tour de Switch
Eerste stempel is binnen!

Zondag; lamtakkendag

Zoals elke zondag deed ik ook op deze zondag weer precies wat ik op alle andere zondagen ook deed. Ik ging naar Soura terwijl het eigenlijk te warm was om iets te doen. Ik ging naar de Gamma, maar het was eigenlijk te warm om te klussen. We gingen bij vrienden langs. En we verblijden de konijnen met takken van een appelboom, maar zij vonden het ook te warm om iets te doen.

Ik kan helemaal niet tegen de hitte. Mijn metabolisme verlaagd zich tot die van een slome pad en ik heb nergens energie voor. Eigenlijk is het raar dat ik Afrika zo’n leuk continent vind aangezien het daar vaak verschroeiend warm is. Pas tegen de avond begin ik weer een beetje normaal te functioneren. Van mij mag het wel weer even iets koeler worden. Hopelijk maakt de weerman zijn belofte voor komende week waar.

Konijnen knackebrod
De knackbar (yep, eersteklas woordgrap 😉 )

Netflix en Storytel tips

De nieuwe vaste rubriek in mijn weekoverzicht. Veel kijk- en luisterplezier!

Netflix: Lucifer. Volgens mij heb ik Lucifer al zo veel vaker genoemd. Inmiddels zijn er drie seizoenen. Lucifer is de duivel die om zijn vader (God) te zieken naar de aarde afdaalt en daar een nachtclub begint. Zeer vermakelijk concept en visueel interessante hoofdpersoon (lees: lekker ding). Helaas is er ook triest nieuws, want na seizoen 3 is Lucifer gecancelled. Inmiddels loopt er een SafeLucifer media campagne om nog een seizoen 4 te krijgen. Want de clifhanger in seizoen 3 is zo spannend dat ze het hier echt niet bij kunnen laten.

Storytel: 18 graden onder nul. Op aanraden van de staleigenaar ben ik begonnen aan 18 graden onder nul en wat een toffe aanbeveling was het. Het is een Deens/Zweedse crimi (vergelijkbaar met alle Netflix crimi’s die ik kijk) waarin er her en der lijken opduiken met allerlei bizarre plotwendingen. 18 graden onder nul verwijst trouwens naar de temperatuur in de vrieskist (dit is geen spoiler alert, je weet dit al in de eerste paar minuten).

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen. Althans, dat is de bedoeling, maar die was er niet deze week want ik had een snothoofd en geen inspiratie.

 

 


Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.