Weekoverzicht #18; eerste werkdag, geen ruzie bij de koffieautomaat en liggend eten

Mijn allereerste werkweek waarin ik als vanouds gewoon weer tussen de koeien stond. Maar ook eentje waarbij ik me heel erg welkom voelde op mijn nieuwe baan en ontzettend veel zin heb om de komende maanden met allemaal nieuwe projecten aan de slag te gaan. Maar eerst konijnenspam.

Maandag; laatste vakantiedag

Mijn laatste dag vakantie. Ik bracht Maarten naar zijn werk zodat ik met de auto de Fruit & Veggies op kon halen. De afgelopen paar weken was ik verantwoordelijk voor de boodschappen en kwamen we uit op minder dan 15 euro aan boodschappen per week. Brood, groente, fruit, sausen, smoothies en soep konden van de boodschappenlijst af. Dus bleven alleen pasta, rijst, noten, kaas, sojayoghurt en wat basisingrediënten over. Des te meer geld voor mij om van op reis te gaan (of een pot verf te kopen om de kozijnen te schilderen… zucht).

Voedselverspilling fruit en veggies
En weer gaan er pallets vol eten naar een varkensbedrijf

Ik offerde me op voor een paardrijrit door de regen met een stalgenoot. Ik ben principieel tegen paardrijden in de regen en snap niet waarom ik niet beter op Buienradar had gekeken voordat ik opstapte. Het rare is dat er inmiddels bijna niemand meer met me wil paardrijden bij slecht weer (of tegen me wil praten bij slecht weer….). Terwijl ik nog wel zo gezellig ben in de regen.

paardrijden in de regen
Soura en ik zijn niet gemaakt om te rijden in de regen

Dinsdag; eerste werkdag van mijn nieuwe baan

Ik had zin om weer aan de slag te gaan. Nieuwe plannen, nieuwe reizen, nieuwe uitdagingen en een nieuwe omgeving. Maar vooral ook het einde van mijn Netflix verslaving, want die nam toch wat ongezonde proporties aan.

Bij binnenkomst stond een mok met mijn eigen naam op mijn bureau te wachten om me welkom te heten. Wat een ontzettend leuke binnenkomer. Of is het om de Derde Wereldoorlog bij de koffieautomaat te voorkomen?!?

Wat trouwens zeker niet de Derde Wereldoorlog gaat voorkomen is de vegan pizza van NY pizza. Het zou een shoarma pizza voor moeten stellen maar het is nauwelijks weg te krijgen. Geen vegan aanrader dus.

Mok met eigen naam

Woensdag: een warm welkom

Bij binnenkomst op mijn werk kreeg ik een telefoontje dat er een pakje voor me bij de receptie stond. De recruiter via wie ik bij deze nieuwe baan terecht was gekomen, had een taart gestuurt om mijn eerste werkweek te vieren. Taart is natuurlijk altijd een goed idee. Op deze manier, met al die attente mensen die me trakteren op mokken en taart, moet het helemaal goed komen op mijn nieuwe plek. Recruiter bedankje

Uiteraard loopt het niet allemaal zo soepel als een slagroomtaart. Elk nieuw bedrijf werkt weer met zijn eigen systemen en vooral met zijn eigen set aan afkortingen. Ik doe dan ook niks anders dan in mijn aantekeningenboek lijsten aanmaken met alle afkortingen die er dag in dag uit om mijn hoofd vliegen.

Aan het eind van de dag moest die slagroomtaart er natuurlijk afgetraind worden. Soura is op dit moment als een maiskorrel in de magnetron. Het ene moment kijk je en zie je een maiskorrel liggen, het volgende moment kijk je en ligt er ineens popcorn. Door het verse en vooral heel suikerrijke gras veranderen alle paarden in kleine tonnetjes op pootjes.

Ik had een leuke training uitgedacht voor Soura. Vanaf het boerenerf waar we staan ben ik direct in draf een rondje van bijna vier kilometer gaan draven. Bij terugkomst op het erf ben ik in galop aan gesprongen om hetzelfde rondje in galop te doen om eens te vergelijken hoeveel dat nou scheelt in gemiddelde snelheid. De ondergrond was het zelfde, de afstand hetzelfde, het weer hetzelfde, dus perfect om ons rustige basistempo te vergelijken.

Donderdag; alweer koeien?

Onderdeel van het introductieprogramma is natuurlijk een rondje langs de onderzoeksbedrijven. Dus daar stond ik weer tussen de koeien. Ik had al bijna ontwenningsverschijnselen omdat mijn kleren niet meer stonken. Gelukkig kon ik al die stalluchten weer opsnuiven. Al vond ik dat opsnuiven een iets minder goed plan bij het varkensbedrijf wat we daarna bezochten. Bedrijfsbezoek rundveebedrijf

Ik kan me nog herinneren dat ik tijdens mijn half jaar in Zweden – waar ik in mijn eentje op een varkensbedrijf woonde – een keer even snel de stal in was gerend om iets te pakken wat ik nodig had op kantoor om vervolgens de hele dag te stinken naar varkensstal.

Het scheelt dat de kantine op mijn werk tijdens de verbouwing van de begane grond in een tent is en er dus tijdens de lunch een natuurlijke ventilatie in de kantine is. Hierdoor viel de stank volgens mij niet op (althans, dat houd ik mezelf voor).

Vrijdag; weer een groen uitzicht

Al mijn apparaten doen het eindelijk weer. Ik ben niet een groot fan van Apple-stuff. Het doet nooit wat ik vraag en is overmatig ingewikkeld. Het kost me dan ook dagen om een semi-functionerend apparaat te hebben.

Daarnaast moet ik een aantal verplichte E-learning modules afronden op mijn werk over hoe om te gaan met omkopen, wat is agressie op de werkvloer en veiligheidsprotocollen. Het viel me toen pas op hoe groen mijn uitzicht eigenlijk is. Voorheen keek ik tegen vitrage met daarachter een parkeerplaats van de buren. Nu kijk ik uit over de weilanden en de groene bomen. Vooral wanneer ik met het buitenland bel (of naar e-learning modules zit te luisteren), werkt dit voor mij heel goed.

Wanneer ik een dag thuis werkte, wandelde ik ook altijd naar de ramen om naar buiten te staren tijdens mijn telefoongesprekken. Misschien is het contrast tussen mijn computerscherm dichtbij en de bewegende bomen een stuk verder weg wel wat mijn creativiteit het beste triggert.

Kasteel Boxmeer
Om de hoek bij mijn werk

’s Avonds begon ons familieweekend in het altijd spannende Oploo. Waar?!? Precies wat ik ook dacht (ergens in Brabant trouwens).

Gelukkig heb ik heel handige familie. De ene maakte een kampvuur waar je een brontosaurus op kon barbecueën. De ander pakte zijn gitaar en verblijde mij met een paar goede hits uit de jaren 90 als Nirvana, Oasis en Joshua nog iets (hij zingt over Jessie en zijn kat Mozes. Ik zal wel gedumpt zijn in die tijd van het nummer dat ik het daarom zo’n goed nummer vind). 

Kampvuur BBQ
Brontosauruswaardige BBQ

Zaterdag; ruïnes in de Maasduinen

Na het ontbijt trokken Maarten en ik erop uit naar de ruïnes van Nationaal Park de Maasduinen. Een veertiende eeuws kasteel wat in allerlei oorlogen van ellende in elkaar is gestort en gelukkig een keer niet is gerenoveerd. Alles in Nederland is altijd zo perfect gemaakt en onderhouden dat ik daardoor nooit echt het avontuurgevoel heb bij het bezoeken van oude zut. Vervallen en kapot kan ook zijn charmes hebben. Mochten jullie nog goede ruïne tips in Nederland hebben, stuur dan vooral de tip door.

Kasteel Bleijenbeek Nationaal Park de Maasduinen
Ruïne van kasteel Bleijenbeek in Nationaal Park de Maasduinen

Na ruïnes en een relaxte wandeling door de Maasduinen trakteerden we onszelf op een drankje bovenop een grote sluis voordat we terugkeerden naar Oploo voor een BBQ midden in het bos. Maar niet voordat ik Maarten mijn nieuwe werk had laten zien. Zo vaak is hij niet in de buurt van Boxmeer. En ik ben natuurlijk hartstikke trots op mijn nieuwe uitzicht.

Zondag; rode bosmieren yoga

Ik had mijn eigen yogamatje meegenomen (klopt zichzelf op de schouders voor deze sportieve houding) dus ik begon de dag met yoga midden in het bos met Maarten. Dat klinkt idyllisch maar in de praktijk gaat dat als volgt:

  • Zoekt gelijke ondergrond
  • Faalt hierin en rolt matje uit op bobbelige ondergrond
  • Krijgt een beest in haar haar
  • Merkt dat ze haar polsen bijna breekt op een tak in een ingewikkelde yogapose
  • Verliest daarna evenwicht door bobbelige ondergrond
  • Heeft last van de wind want haren kriebelen in gezicht
  • Kijkt naar beneden en ziet dikke rode bosmieren over yogamatje lopen
  • Takjes blijven plakken aan voet wanneer deze net buiten het matje landt
  • Zen-gevoel is gone with the wind

Ja, dat was een top idee dat yoga in het bos. Beter dat ik daarom de rest van de dag daar maar van bij kom in de zon.

Netflix en Storytel tips

Ik ben inmiddels specialist Netflix en Storytel dus ik dacht dat het tijd wordt om daar een vaste rubriek van te maken in mijn weekoverzicht. De afgelopen maanden hebben jullie je goed kunnen verdiepen in mijn wansmaak om in te kunnen schatten of ik qua stijl bij jou aan sluit en hoeveel waarde mijn tip heeft. Veel kijk- en luisterplezier.

Bates Motel: het vijfde seizoen staat op Netflix. Bates Motel gaat over de jeugd van Norman Bates; de hoofdrolspeler in de Psycho films van vroeger en het boek uit 1959. De hoofdroldspelers zijn geniaal gekozen. Ik krijg de rillingen van de creepy Norman.

De edele kunst van Not Giving a Fuck: van alle luisterboeken op Storytel over persoonlijke ontwikkeling is dit het beste boek wat ik tot nu toe ben tegen gekomen. Het doel is zeker niet om nooit meer ergens om te geven, maar om te gaan geven om dat wat je nodigt hebt.

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen.

Welke 10 apps gebruikt een doorgewinterde reiziger/zakenvrouw? Bijna niemand kan nog zonder zijn telefoon en vaak al helemaal niet voor je werk. Wat voor apps heb ik als reizende zakenvrouw allemaal op mijn telefoon staan? Waar kan ik niet zonder op reis? Ik ben ook heel benieuwd naar jullie reisapps, dus als je nog een tip hebt, ik hoor het graag.

weekoverzicht digital nomad


Geef een reactie