Weekoverzicht #48: tattoo update en werktrip naar Roemenië

Een beetje een rare week was het deze week. Ik was vrij, reisde naar Roemenië en ging aan de slag met de foto’s van Kirgizië. Ik merk dat de winter er weer ouderwets in hakt. Ik heb nergens zin in met dit weer en alles lijkt tegen te zitten. Maar eerst konijnenspam om mijn gezeur wat minder dramatisch te laten lijken.

Loki en Lotte
Ja, daar kun je ook gaan zitten. Wel lekker warm waarschijnlijk

Maandag

Een oersaaie kantoordag waarin ik werkelijk niks noemenswaardigs mee maakte. Het weer was ook nog eens bijzonder troosteloos. Ik moest de tien meter naar de auto rennend afleggen om niet helemaal doorweekt bij de auto aan te komen. Geen Soura dan maar. In plaats daarvan veranderde mijn avond in een bizarre gespleten persoonlijkheid. Ik borduurde mijn truttige konijnenborduurwerkje van de kringloopwinkel terwijl ik tegelijk de Punisher zat te kijken op Netflix. De Punisher is een bloederige, gewelddadige serie met veel ellende wat nogal contrasteerde met mijn truttige activiteit terwijl ik mezelf had ingepakt in een dekentje op de bank. Mijn moeder zou trouwens hevig teleurgesteld zijn in mijn gebrekkige borduurkennis en kwaliteiten. Ik kan de rechtdoorsteek en de kruissteek en ben niet echt nauwkeurig in de uitvoering ervan. Het zag er dan ook verre van professioneel uit, maar gelukkig zie je daar weinig van van veraf.

Womancave borduurwerk
Twee truttige borduursels in de womancave

Dinsdag

Een dagje vrij om naar de kapper te gaan. Een vriendin van me is de beste kapper van Arnhem. Elk jaar (ja, ik ga maar 1x per jaar naar de kapper) bedenken we weer wat nieuws. Dit jaar is het een pony geworden. Match ik mooi met Soura, die is namelijk ook een pony (ok, dat was een kansloze grap, mijn excuses). En ze verfde mijn haar espressobruin zodat ik weer helemaal klaar ben voor de winter (even wat spam tussendoor; klik hier voor de beste kapper van Arnhem).

Capelli kappers Arnhem
De vier stadia van mijn gedaanteverandering

In de middag ging ik met Maarten naar De Hoge Veluwe. Op een doordeweekse dag in het gure november is er niemand op de Veluwe. Helaas waren de dieren ook nergens te bekennen. Die zitten waarschijnlijk met z’n allen bij de dassen in de womancave.

Nationaal Park de Hoge Veluwe
Niemand te zien, een heel park voor ons alleen

Mijn tattoo is inmiddels ook helemaal klaar met herstellen dus dan nu eindelijk de update van hoe het is geworden. Het is niet zonder slag of stoot gegaan. Ik heb de eerste twee dagen nadat de tattoo gezet was me doodongelukkig gevoeld omdat ik de tattoo veel te groot geworden vond. Maar zoals bij elke verandering (bijvoorbeeld mijn nieuwe espressobruine kapsel), heb ik tijd nodig om ergens aan te wennen. En dan kijk ik ook nog vanaf een hele andere hoek naar mijn eigen lijf. Maar toen Maarten me foto’s liet zien vanaf zijn perspectief was ik dolgelukkig. Het heeft precies het resultaat wat ik wilde. Nu lijkt het of ik voor eeuwig tussen de bloemen sta, altijd met mijn voeten in de natuur, in de wildernis, midden in het leven, daar waar ik het meest gelukkig ben. tattoo flower

Woensdag

Hoppa, weer in het vliegtuig. Deze keer naar Boekarest. Blijkbaar reis ik nu zo vaak dat de mevrouw van het personeel me bij mijn naam aanspreekt. Ik dacht eerst dat ik haar niet goed verstond, maar ze zei toch echt “mevrouw Hoekstra, hier is uw appelsap”. Stiekem voelt dat toch best grappig. 300 passagiers op de vlucht en ze kent mij bij naam. schiphol zonsopkomst roemenie

Ik zat de rest van de middag en avond uren in een slopende vergadering. Het einde van het kalenderjaar komt dichterbij dus nu beginnen de strategische overleggen en onderhandelingen weer. Wat ga je doen in 2018? Wat kan ik daar aan bijdragen? Hoe staat het ervoor in de markt? Wat spookt de concurrentie uit? Gelukkig deden we dat wel op een hele fijne locatie; Journey Pub in Boekarest. Het oosten van Europa is niet heel erg mooi in het najaar dus dan is een groene binnentuin met parasolletjes aan het plafond een welkome afwisseling op de deprimerende betonjungle waar de rest van Boekarest op dit moment uit bestaat.

Donderdag

En nog een meeting, deze keer een ontbijtsessie. Na de lunch vloog ik weer terug naar Nederland. Soms lukt het om deze besprekingen telefonisch te doen, waar ik zoveel mogelijk op aan stuur, maar in dit geval ging het om ingrijpende wijzigingen en kon ik niet anders dan weer naar Boekarest te komen. Af en toe voelt het alleen zo nutteloos om zoveel tijd onderweg te zijn voor alles bij elkaar negen uur vergaderen.

Thuis was ons nieuwe groene stoeltje bezorgd. Tijd om de tweedehands retro stoel die ik inmiddels al bijna acht jaar had te vervangen. Deze keer geen tweedehands stoel, dus eigenlijk geheel tegen mijn principes in hebben we iets nieuws gekocht, maar het was zo’n schattig stoeltje dat ik vond dat het wel een keer moet kunnen nu bijna alles bij ons in huis inmiddels tweedehands is.

Stoeltje van Ochre and Red Arnhem
Stoeltje van Ochre and Red Arnhem

Vrijdag

Ik werkte thuis. En dat was niet alleen nodig omdat ik dan rustig kan bellen, maar ook omdat ik bij de tandarts een tand moest laten trekken ter voorbereiding van mijn beugel. Ik zie er nu uit als een of andere achterbuurt tokkie die zo slecht eet dat zijn tanden eruit vallen. Gelukkig plaatsen ze komende week de beugel er overheen zodat mensen tenminste zien dat ik een functioneel gat heb.

tanden getrokken
Voortaan alleen nog maar zo lachen
tanden getrokken
Want anders zie ik eruit als een achterbuurt tokkie
wild boeket
Maarten nam heel lief bloemen mee om me te troosten voor mijn nieuwe tandloze-tokkie-look

Zaterdag

Een superproductieve ochtend. We ruimden de hele tuin op terwijl de konijnen er tussendoor raceten, we reden naar de stort en ruimden het huis op. Maandag komt hopelijk de schoonmaakster voor het eerst en dan is het huis ook weer helemaal schoon. Lotte en Loki

In de middag scheurde ik met de zwemgodin door Nationaal Park de Hoge Veluwe. Het was helemaal mistig en fantastisch weer om te rijden. Soura zat helemaal in de flow en reed een perfecte rit. We galoppeerden kilometers achtereen naast de mountainbike van de zwemgodin. We kwamen zelfs nog twee mannetjes everzwijnen tegen die voor ons langs over de vlakte renden. Meestal zie ik ze in een flits tussen de bomen door rennen, maar deze keer hadden we uitgebreid de tijd om ze te bestuderen. Soura vond ze saai. Alleen koeien krijgen haar gek blijkbaar.

Ze had haar kilometervreter vriend mee genomen die samen met Maarten een rondje over de Veluwe ging wandelen en daarna zouden we samen bij ons thuis gaan eten. Meestal resulteert dat in een hele avond kletsen over welke mooie bestemming we toch echt eens moeten bezoeken en welk wild avontuur we nu weer aan gaan beginnen. De volgende paardrijplannen zijn in de maak. Ik houd jullie op de hoogte wat de opvolger van het avontuur in Kirgizië gaat worden.

Zondag

Een lekkere druilerige dag om vooral geen plannen te hebben. Behalve paardrijden natuurlijk, die plannen zijn er altijd. Ik was tot op het bot verkleumd toen ik thuis kwam dus ben eerst gaan ontdooien in bad met een vegetarisch frikandelbroodje van de Vegetarische Slager. Blijkbaar lijkt frikandel zo weinig op vlees dat het heel makkelijk na te maken is als vegetarische variant. Deze broodjes proeven precies zoals de frikandelbroodjes met vlees behalve dat ze voor deze vegetarische variant geen karkas-schraapsel hebben gebruikt 😉 .

Vegetarisch frikandelbroodje vegetarische slager
Troosteloos eten vraagt om troost-voedsel

Op zaterdag kochten we ook nog een paar hele bijzondere kazen. Een kaas met kaneel en rozijnen, een rode pesto-kaas, een kaas gemaakt van geiten-, schapen-, en rundermelk en een kaas met knoflook, pepers en Italiaanse kruiden. Eigenlijk is het alleen kaas wat me ervan weerhoudt om over te gaan op een veganistische levensstijl.

bijzondere kazen
Kleurrijke verzameling kazen

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan vind je hieronder de blog die deze week ook online is gekomen.

Hoe je door te reizen je leven rekt. Tijd is een rekbaar begrip, zowel in de natuurwetenschappelijke zin als in de perceptie van de mens. Wist je dat er manieren zijn om je perceptie van tijd te rekken? Heb je altijd al willen weten wat het effect is van reizen op je levensduur? Check dan deze wetenschappelijk onderbouwde blog over waarom je er goed aan doet de wijde wereld in te trekken. gedicht maarten