Weekoverzicht #26: de 80-uur-werkweek met opdringerige collega’s

Deze week bestond volledig uit een groot event van mijn werk waarbij ik veel buitenlandse gasten op bezoek kreeg, waarbij ik heel veel uren draaide maar waarbij ik wel een hele gave werkweek heb gehad. Maar eerst konijnenspam 🙂 .

Diep in dromenland
Diep in dromenland

Maandag

Mini busje, maxi parkeren
Mini busje, maxi parkeren

Ik wist dat ik deze week een lange en zware week zou hebben, dat ik de hele week niet thuis zou slapen en dat ik Soura de hele week zou missen. Dus ben ik in de ochtend eerst relaxt naar stal geweest om mijn werkweek goed te beginnen met een paar uurtjes Soura.

Vlak voor de lunch kwam ik aan op mijn werk om de laatste zaken te regelen voor het grote event en al mijn spullen bij elkaar te harken en toen hoppakee in mijn minibusje naar Zwolle voor de eerste vergadering; uit eten met Roemenië. Het restaurant (Van Der Valk Zwolle) heeft een mooie muur in hun restaurant met een oud-Hollandse schilderij trouwens.

Hippe muurschildering in het restaurant
Hippe muurschildering in het restaurant

Na 21.00 uur kwam ik eindelijk binnen vallen bij mijn ouders om daar te slapen. Het was maar 25 minuten rijden, scheelt toch heel wat in vergelijking met helemaal naar huis rijden. Ik had ook in het hotel bij mijn gasten kunnen overnachten maar dan moet ik aangekleed ontbijten terwijl ik liever als slons ontbijt. En dan moet ik ’s morgens al meteen aardig doen en dat ben ik niet in de ochtend.

Dinsdag

Bounty en blauwe bessen in de yoghurt
Bounty en blauwe bessen in de yoghurt

Yeah, ik hoefde er pas om 8 uur uit. Even relaxt ontbijten (als slons ja). Mijn vader had speciaal voor mij van die supergezonde granola gehaald. Erg lief, maar echt veel te gezond (lees; zonder suiker, zonder chocola, zonder gedroogd fruit, zonder zonnestralen om het leven te kleuren 😉 ). Om mijn yoghurt wat op te leuken heb ik er plakjes Bounty en blauwe bessen doorheen gedaan. Je moet een beetje creatief zijn om al die gezonde vezels naar binnen te werken.

Gisteravond was een werknemer van mijn Zambiaanse distributeur aangekomen op Schiphol. Ze was voor het eerst buiten Zambia en reisde alleen. Een belangrijk deel van mijn werk is klantenbinding dus als iemand nog nooit in Nederland is geweest en zelfs nog nooit buiten haar eigen land is geweest dan gaan we natuurlijk niet meteen beginnen met vergaderen. Dan gaan we eerst eens goed kennis maken met elkaar en de cultuur van Nederland. Oftewel; we zijn naar Amsterdam gegaan.

Met het pontje gratis het IJ over, een rondje wandelen langs de fietsenstalling bij het Centraal Station, over het Museumplein, foto’s maken bij de grachten, door de rosse buurt en dat alles bij een comfortabel zonnetje. Alles voor de klant hè 😉 . Op dit soort dagen vraag ik me wel eens af of ik dit wel werk kan noemen. Het voelt toch raar dat ik betaald krijg om iemand op zijn gemak te stellen door de toerist te gaan uit hangen.

Een rondje Amsterdam met Zambia
Een rondje Amsterdam met Zambia

Aan het eind van de dag naar Schiphol om mijn busje vol te laden met 1 Rus, 2 Colombianen, 4 Esten en de Zambiaanse en heel veel koffers om vervolgens naar Zwolle te rijden en ze er daar weer uit te gooien. Ik kwam al weer na 21 uur bij mijn ouders aan om te slapen. Ik had niet eens tijd gehad om te eten. Mijn avondeten bestond uit een broodje kaassoufflé. Gelukkig had ik vanmorgen gezonde granola gegeten.

Woensdag

Half 6 eruit om weer terug te scheuren naar Zwolle om mijn bus in te leveren en in een andere bus te springen om met een groep Roemeense veehouders op pad te gaan. We bezochten boerderijen uit 1319, probeerden een veehouder te overtuigen om zijn koeien te verkopen aan de Roemeense veehouders in de groep en hadden lol voor tien met een boer uit het zuiden van het land.

Overal groepsfoto's
Overal groepsfoto’s

Op weg terug stonden we veel te lang in de file waardoor ik me precies 2 minuten kon douchen voordat ik beneden bij het diner met de Litouwse distributeur werd verwacht. Zij waren in twee dagen vanaf Litouwen in twee minibusjes naar Nederland gekomen en waren ook precies 10 minuten in het hotel voordat ze bij mij aan tafel schoven. Ik lag er pas tegen middernacht in. Inmiddels hingen mijn wallen tot halverwege mijn kin.

Donderdag

Bedrijfsbezoek met Litouwen
Bedrijfsbezoek met Litouwen

Weer vroeg eruit om met de Litouwers op tour te gaan. Er ging zelfs een heuse tv-ploeg mee. Na mijn optreden op de Roemeense tv een paar maanden terug zal ik nu schitteren op de Litouwse tv. Ik krijg toch de indruk dat mijn bekendheid in dit tempo niet echt op gaat schieten. Aan de andere kant… wie van jullie kan zeggen dat ie op de Litouwse tv is geweest? 😉

Tussen de bedrijven door nog een verloren Keniaanse distributeur weer terug gevonden, telefonisch een professor te woord gestaan over ingewikkelde importpermits, foto’s gemaakt van de tour,  afspraken geregeld voor een internationale gast volgende week, een verjaardagstaart met Roemeense tekst besteld en een tiental brandjes geblust. De batterij van mijn telefoon was niet de enige batterij die leeg was aan het eind van de dag.

Een blije veehouder met een Roemeense taart
Een blije veehouder met een Roemeense taart

In de avond was er een grote BBQ georganiseerd voor de internationale gasten, onze dochterbedrijven, de veehouders waar we op bezoek zijn geweest en onze samenwerkingspartners. Oftewel, een hele schuur vol met 300 veehouders en aanverwante personen. Gelukkig was het droog in het altijd spannende Swifterband (waar ligt dat?!? ja, dat vroeg ik me ook af. Ergens in de buurt van Kampen).

7 nationaliteiten bij elkaar
7 nationaliteiten bij elkaar

Een groot aantal van mijn distributeurs zijn hilarisch om mee samen te werken. Ik lach me helemaal kapot bij sommigen. Dat werd alleen maar erger als je ze allemaal samen zet op een BBQ en ze met elkaar ervaringen uit kunnen wisselen hoe het is om met mij samen te werken. Totdat een enge distributeur van een andere accountmanager me de hele tijd ging volgen. Ik heb mijn Spaanse collega als levend schild moeten gebruiken om de vluchtroute in te zetten. Middernacht was ik eindelijk terug in het hotel en zat mijn werkdag erop.

Vrijdag

Met de Minister van Veeteelt uit Ethiopië
Met de Minister van Veeteelt uit Ethiopië en de vice president van livestock

De eerste beursdag met heel veel koeien. Iedereen was vol enthousiasme bij het zien van de hoge kwaliteit van de koeien. Op zo’n beurs zie je mannen met haarlak in de weer om elke haar op de koe perfect te krijgen. Met schoenpoets worden stiekem wat van de zwarte vlekken extra zwart gemaakt. Met glansspray veranderd elke koe in een zwart/wit (of rood/wit) gevlekte spiegelende discobal. Veehouders die niks moeten weten van al die stadse onzin als make-up en persoonlijke verzorging gooien op een dag als vandaag al die principes overboord om daar hun koe tot in de puntjes op te tutten. De meeste koeien staan er verveeld bij te herkauwen en maken zich vooral druk over of de buurvrouw te dichtbij staat.

Ik was vooral vol enthousiasme over deze dag niet vanwege de koeien maar omdat ik eindelijk mijn afspraak met de Minister van Veeteelt van Ethiopië had. Voelt toch wel heel erg cool om met een minister een afspraak te hebben. Ik ben belangrijk genoeg om mee af te spreken tegenwoordig. Ik RULEZZZ!! De afspraak zelf ging goed. Nu aan de slag om er opvolging aan te geven.

In de avond was er een feest voor al onze gasten. Je weet wel, zo’n avond waarbij je collega’s net iets te veel drinken en alles een beetje ongemakkelijk wordt. Ik had er een stalker bij; een creepy Pakistaanse klant kijkt de hele tijd en ongemakkelijke gesprekken begint over dat hij mijn hulp nodig heeft (*voor iets waar hij zeker mijn hulp niet voor nodig heeft). Een veehouder kwam behoorlijk beschonken tegen me aan staan om een erg intelligente psycho-analyse te doen van mij want – zei hij – hij had me zo eens staan bekijken deze avond en wist daar een hele karakterschets uit af te leiden. Tijdens deze analyse stond hij letterlijk 3 cm van mijn gezicht af zijn verhaal te doen. Gelukkig redde een collega me die naast me een biertje kwam bestellen.

Dit is nu de derde sector waar ik in werk, maar zelden zie ik zoveel alcoholgebruik als in de agrarische sector. Er verschijnen ook ineens totaal andere mensen onder die laag alcohol. Alsof ze niet zichzelf kunnen zijn en met een rem erop leven wanneer ze nuchter zijn. Gelukkig hebben we altijd nog de beelden om het te bewijzen. Met de uitvinding van de mobiele telefoon zijn er waarschijnlijk wel wat collega’s die de inmiddels rond circulerende foto’s een wat minder goed idee vinden.

En bedankt hé voor deze intelligente bijdrage aan mijn selfie
En bedankt hé voor deze intelligente bijdrage aan mijn selfie

Het mooiste waren onze Indiaase en Turkse gasten. De DJ kon slechts één Turks en één Indiaas liedje vinden (die ene van die Peugeot reclame en die van Tarkan (alleen bekend bij de ouderen onder ons)), maar ze gingen helemaal los. In Turkije hebben ze een geheel eigen dansstijl en in India ook. Ik stond vol verbazing te kijken dat ze precies zo dansen zoals ik op tv altijd zie (ja deuh, wat had je dan verwacht?!?).

Na de Turkse en Indiase muziek gingen ze over op de Nederlandstalige meezingers. Dankje de koekoek. Echt niet dat ik ga dansen op Normaal. Uit pure ellende ben ik samen met mijn lieftallige stagiaire en de Roemeense distributeur begonnen met Flügel. Om 1 uur ’s nachts zat mijn werkdag er eindelijk op.

Om de Hollandse meezingers te verdrinken
Om de Hollandse meezingers te verdrinken

Oh wacht, mijn werkdag zat er niet helemaal op. Een Litouwse veehouder van 60+ vroeg in het hotel of ik mee wilde naar zijn kamer. Van welke planeet komen sommige mannen dat ze zo zonder aanleiding bedenken dat het handig is om zoiets voor te stellen?

Zaterdag

Helemaal gesloopt was ik. Met 6 uurtjes slaap (voor de zoveelste nacht op rij) en werkdagen van minstens 16 uur, zat ik er helemaal doorheen. Mijn dag begint met wat taxi ritjes op en neer naar het event om daar de echte fokkerijfanaten af te leveren. Bij zulke events lopen zoveel bekenden rond die handig zijn voor mijn netwerk dat ik letterlijk elke keer slechts 10 meter op schiet voordat ik weer aan mijn blouse getrokken wordt.

Ah, ik zal er aan denken om mijn koe op te tillen in de gang
Ah, ik zal er aan denken om mijn koe op te tillen in de gang

 

Gelukkig kon ik alle overleggen midden op de dag achter me laten om de Keniaanse distributeur naar het station te brengen. Even kletsen over neushoorns en racisme in plaats van samenwerkingen en koeien. Racisme kwam later op de dag trouwens nog een keer terug. De Zambiaanse wist me te vertellen dat in Zambia veel donkere mensen denken dat witte mensen lui zijn omdat ze nergens heen willen lopen. Ze was zwaar onder de indruk van me dat ik dinsdag op hakken zo veel rond liep en niet eens moe was. Maar ook dat er overal mensen rondliepen die wit waren en helemaal niet lui over kwamen. Fascinerend om te zien hoe anders mensen soms tegen de wereld aan kijken.

Lieve kadootjes van mijn distributeurs
Lieve kadootjes van mijn distributeurs

Weer terug op de beurs had ik de Roemeense tv op bezoek. De vorige reportage die ze een half jaar geleden hadden gemaakt was zo succesvol dat ze een tweede deel gingen maken. Ik had al de hele dag barstende hoofdpijn (nee, dat kwam niet van de Flügel!) en was eigenlijk wel klaar met deze week. Maar zo’n feest was het nog niet. Om half 5 had ik nog een laatste rit naar Schiphol staan om een deel van mijn gasten terug te brengen. Om half 8 was ik dan eindelijk thuis van een hele lange maar supergave week.

Roemeense tv
Roemeense tv

Zondag

Boswandeling iets te letterlijk genomen
Boswandeling iets te letterlijk genomen

Eindelijk weer Soura dag. Op stal was het meteen al een drama. Twee pony’s braken los en renden op volle snelheid het bos in. Gelukkig twijfelden ze een paar kilometer verderop en konden ze makkelijk gevangen worden. Toen de rust eindelijk weer terug keerde op stal, kon ik samen met een vriendin en haar paard een boswandeling maken. Natuurlijk weer verdwaald en uiteindelijk letterlijk door het bos terug gelopen.

Na zo’n lange werkweek was de zondag voor een keer een echte rustdag. Samen met Maarten ben ik nog naar een festival in een park in de buurt gewandeld, maar halverwege kwamen we erachter dat het in het andere deel van het park is en nog eens twee kilometer wandelen was. Daar hadden we geen zin in, dus dan maar een mooi boeket wilde bloemen plukken onderweg naar huis.

Mooie bloemen op een braakliggend terrein geplukt
Mooie bloemen op een braakliggend terrein geplukt

Mocht je ze gemist hebben?

Mocht je ze gemist hebben, dan hieronder de linkjes naar de blog van afgelopen week.

Extreme reisbestemmingen; alleen maar om op te scheppen? Extreme reisbestemmingen; wat moet je in Mali? Waarom zou je ergens heen gaan waar het gevaarlijk is? Wat trekt me zo aan in risicovolle bestemmingen? Niks! Ik wil niet per se naar een extreme bestemming. Maar waarom ga ik daar dan zo graag heen? Doe ik het alleen maar om op te scheppen?

Deze kwam ik tegen in het CitizenM in Amsterdam
Deze kwam ik tegen in het CitizenM in Amsterdam

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.