Weekoverzicht #23; weer aan het werk en gedumpt konijn

Een week waarin ik terug kwam op kantoor na drie weken vakantie, maar ook een week waarin ik Soura weer zag en we er een nieuwe huisgenoot bij kregen.

Maandag

20170606_195821-1008x756
Levensgevaarlijke voetballers in het bos

Nog een extra dagje vakantie voordat ik weer naar kantoor ga. In de ochtend met Soura voetbal staan kijken in het bos in de buurt van stal. Ze is meestal panisch voor geluid, dus we hebben bijna de hele wedstrijd uit gekeken voordat ze zich realiseerde dat het geen groep levensgevaarlijke tijgers was waar ze naar stond te kijken (al bleef ze twijfelen).

De rest van mijn dag heb ik besteed aan het voorstrijken van een deel van de muren van de nieuwe schuur. En dat zijn heel veel muren. En ja, dat doe ik weer in dat truitje wat je nu al drie dagen op de foto’s voorbij ziet komen. Soura heeft dat shirtje inmiddels onder gekwijld, dus ik dacht dat ik daar ook nog prima wel in kon gaan voorstrijken. Oh, en natuurlijk op mijn pantoffels. Misschien moet ik maar zo’n hippe Outfit of the Day blog gaan schrijven die ik zo veel voorbij zie komen bij fashion bloggers. Ik ben een wandelend fashion statement wanneer ik klus 😉 .

Dinsdag

Alleen op kantoor met mijn ontbijtKantoortijd. Gelukkig hadden mijn collega’s erg goed werk verricht tijdens mijn afwezigheid en had ik maar 200 nieuwe emails in mijn inbox. Best een nette score voor drie weken afwezigheid. Die emails konden ook nog wel een dagje langer wachten dus eerst begonnen met alle distributeurs bellen onder het genot van mijn gezonde fruit met yoghurt ontbijt (en een grote schep Crusli, maar dat negeer ik voor het gemak even).

In de avond Soura weer op bootcamp gezet. Waren we net lekker bezig, begint het keihard te regenen. Dat komt Soura altijd erg goed uit want ik houd niet van regen dus hebben we staan schuilen onder een boom en dan hoeft ze niks te doen. Ineens kan Soura heel braaf heel lang stil staan. Alles om maar onder het werk uit te komen. Of zou ik haar dat lui zijn hebben aangeleerd?

Woensdag

Hoosbui
Hoosbui

Nog een regenachtige dag en tijd voor mijn volgende wereldreis helemaal naar Joure. Anderhalf uur rijden door de stromende regen en zware windstoten voor een overleg over een nieuw consortium Rwanda/Oeganda. Ik ben nog nooit in Rwanda geweest en ben super nieuwsgierig. Hopelijk kan ik een werktrip plannen naar Rwanda in 2018. Ik zat aan tafel met een hele intimiderende manager van een ander bedrijf. Ze doen overal bedrijfsovernames en hij deed alleen maar grote projecten. Hij klonk als een echte professional. Tot ik me terug in de auto realiseerde dat ik precies hetzelfde werk doe. Ik doe ook bedrijfsovernames en ik doe ook grote projecten, maar hij praatte er zo groots over dat ik het idee had dat ik weinig voorstelde met mijn baantje (op de een of andere manier ga ik dan ook meteen in verkleinwoorden als “baantje” denken).

Donderdag

Tijd om mijn hele mailbox leeg te maken. Er komt een groot evenement aan waarvoor veel distributeurs met veehouders naar Nederland komen dus voorlopig ga ik niet ver meer weg. Ik heb nog precies drie weken om dat zooitje ongeregeld wat ik beheer in het gareel te krijgen. In Nederland zijn we van het plannen, maar dat zijn ze helaas op veel andere plaatsen niet. Dus hoe vind ik dan de middenweg tussen te veel zeuren en aandringen en onze eigen planning in de soep laten lopen?

Op donderdag heb ik ook voor iemand zijn kappersexamen model gezeten. Mijn haar moest stijl, stijl naar binnen, stijl naar buiten en in twee verschillende modellen opgestoken worden. Echt superleuk om te zien en zoooo helemaal niks voor mij. Als ik zie hoe handig zij zijn met haar en zo even een Grace Kelly draaien (ja ik ben tegenwoordig ook helemaal op de hoogte van alle kapperstermen 😉 ) terwijl ik nog niet eens mijn haar normaal in een staart kan krijgen. Nope, geen beroep voor mij.

In de pauze van het examen even bij de winkel van een vriendin langs gewandeld met mijn superstijle haar en bij een biologische bakker echt te lekkere abrikozen-kokos-carrés gehaald (kruispunt Beekstraat en Klarestraat in Arnhem). En alsof mijn dag toen nog niet vol genoeg was, ben ik ook nog met Soura een rondje wezen wandelen. Ik had geen energie meer om ook nog op bootcamp te gaan. En mijn haar was veel te chique om me ook nog  in het zweet te werken. Dus dan maar gezellig samen wandelen.

Yum, abrikoos-kokos carrés
Yum, abrikoos-kokos carrés

Vrijdag

Nog een wereldreis deze week. Weer helemaal naar Leeuwarden op en neer voor een clustermeeting over Roemenië. De regen kwam bijna horizontaal voorbij, wat een weer zeg. Gelukkig begint de schuur met overkapping steeds gezelliger te worden. Er hangen inmiddels allemaal vogelhuisjes (die totaal ongeschikt zijn voor vogels, maar dat terzijde) en het frame van de loungeset is af. Dan kan ik bij slecht weer in ieder geval daar lekker onder liggen. Uiteraard moest tegen de avond ook de nieuwe tweedehands kachel getest worden. Misschien niet het beste idee wat we hadden aangezien het knap warm werd. Wel goed om te weten dat we comfortabel buiten kunnen zitten tot ver in de winter, misschien zelfs wel in de sneeuw. Dat zou wel heel gaaf zijn. Wat ook erg gaaf zou zijn is wanneer na 4 jaar we eindelijk de tuinverlichting aan gaan sluiten. Na twee uur is het Maarten eindelijk gelukt om de eerste lamp aan te sluiten. De andere lampen moeten nog even wachten. Pff, wat is lampen aansluiten toch altijd een tijdrovende bezigheid.

Tuinverlichting deel 1
Tuinverlichting deel 1

Zaterdag

Het perfecte rondje paardrijden
Het perfecte rondje paardrijden

De perfecte ochtend. Met Soura alleen het bos in gegaan en alles was perfect. De perfecte temperatuur om paard te rijden, de perfecte samenwerking tussen ons tweeën, perfecte paden in het bos. We hebben vrijwel alles in een relaxte galop gereden zonder chaos en hysterie. Ik kan van zulke ritten zo ontzettend genieten. Nadat Soura uitgebreid in bad was geweest en lekker door het zand had lopen rollen, gingen we allebei met een voldaan gevoel naar huis.

Restjes verf opmaken
Restjes verf opmaken

Thuis wachtte weer een muur op mij om geverfd te worden. We maken alle verf die we nog hebben staan op. Azuurblauw en mangogeel werd een rare kleur mintgroen die uiteindelijk perfect bleek te staan bij de oude stalramen. Na één muur was ik total loss. Even een paar uurtjes op de loungeset liggen om op te laden want in de avond had ik nog een heel leuk etentje staan bij de zwemgodin en de kilometervreter. Zij hadden vrienden uitgenodigd die ook heel veel reizen voor hun werk, maar dan bijvoorbeeld naar Afghanistan. SAY WHAT?!?! Afghanistan?!? Dacht ik dat ik wel eens aparte bestemmingen had, maar ik ken werkelijk niemand (legermensen uitgezonderd) die recent naar Afghanistan zijn geweest. Behalve het leuke gezelschap was het eten ook nog eens te lekker. Nu is alles al snel lekker als je er witte chocolade en drank in stopt 😉 . Beetje jammer dat ik pas om 2 uur ’s nachts in bed lag want een paar uurtjes later ging de wekker al weer.

Zondag

Want het was weer tijd om te wegen dus vroeg naar stal. Het paard van een vriendin moest dikker worden, die is al heel lang ziek en ik hoopte heel erg dat Soura niet te dik was geworden. Soura was 40 kilo zwaarder (ARGHH) en dat andere paard 20 kilo. Ach wel ja, dan had ik maar niet op vakantie moeten gaan of dan had Soura maar niet zo gek moeten zijn op eten. De komende maanden sporten we ons wel weer strak in het pak.

Na het wegen kwam ik terug op stal om op nieuw het bos in te gaan met een andere vriendin en haar ongehoorzame IJslander. We zwabberden alle kanten op en het ging nog bijna mis onderweg. Twee grote Friese paarden (van die zwarte) kwamen achterop gereden in galop maar Soura zag ze niet. Ze hoorde alleen heel veel galopperende paarden achter haar dus ze zette het bijna op een lopen. Scheurt niet heel veel later die IJslander er bijna vandoor omdat er een fiets erg luidruchtige remmen had en ze daar van schrok.

Dus ik kom voor de tweede keer terug op stal, zie ik daar een stalgenootje het bos uit komen lopen naast haar paard in plaats van erop en met haar cap in de hand. Over het algemeen beloofd dat weinig goeds (valpartijen en zo), maar ze kon nog lopen dus laten we hopen dat het niet te ernstig is. Bleek dat ze er helemaal niet af gevallen was. Ze hadden een gedumpt konijn gevonden wat ze in haar cap lopend het hele eind mee terug had genomen. Een spierwitte, hele jonge, albino hangoor, zomaar gedumpt in het bos door mensen. Maarten en ik zijn na het laten inslapen van Uddel konijnloos, maar willen op termijn wel weer konijnen. We moeten alleen het hele hok van een paar vierkante meter nog bouwen en met die hele schuur en Maarten die overspannen is, zou dat allemaal nog wel even gaan duren. Maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om dat arme konijntje naar een opvang te brengen, dus huppakee in een doos in de auto en mee naar huis genomen. Komende week langs de dierenarts om een APK te laten doen en te kijken of we een meneer of mevrouw in huis hebben gehaald en dan toch met spoed dat hok gaan bouwen en een partner gaan zoeken.

Worteltjes snaaien
Worteltjes snaaien
20170611_140114-1008x756
Gedumpt konijntje krijgt nieuw thuis bij ons

Mocht je ze gemist hebben

Mocht je ze gemist hebben, dan hierbij nog de linkjes naar de blogs van afgelopen week.

Wanneer ben je vegetarisch genoeg?  Het vegetariër dilemma; wanneer doe je genoeg? Ben je hypocriet wanneer je als nobele wereldverbeteraar wel toetjes eet met gelatine van dode varkens? Maakt veganist zijn maar jezelf vol proppen met meloenen die vanuit Brazilië ingevlogen worden met vervuilende vliegtuigen je wel een beter mens? Waar ligt de grens? 103 Linda met biggetje